سابقه بلوزهای زنانه به لباس های زیری که با نام بالاپوش (Smock) و لباس خواب (Chemise) شناخته می شدند، باز می گردد که کاربرد یکسانی با پیراهن های مردانه داشتند.

در اوایل دهه 1860 ، نیم تنه های گشاد آستین بلند مد شدند و پس از آنکه مطابق پیراهن های قرمز معروف ایتالیایی های وطن پرست و مبارز آزادی در آمدند، گری بالدی (Giuseppe Garibaldi ،1807-1882، ژنرال میهن پرست ایتالیایی) نام گرفتند .

در می 1862 مجله پترسون (Petersons Magazine) این پیراهن ها را که اغلب از پشم قرمز، مشکی و سفید و نوارهای پنبه ای درست می شد را گرم، راحت، ارزان و کاربردی معرفی کرد. این پیراهن ها عمر دامن ابریشمی را افزایش دادند که نسبت به نیم تنه ای که با آن ست می شد دوام بیشتری یافت.

در زمان "مُد بگی" گاهی اوقات به دلیل وجود چین در کمر دامن، پیراهن گری بالدی با دامن هوپ (دامنی که در زیرپوش ان حلقه هایی وجود دارد و باعث می شود دامن شکل زنگوله به خود بگیرد) سیلوئت (نمای کلی لباس) ناخوشایندی را ایجاد می کرد ولی کمربند استخوانی ای که کمربند سوئیسی نامیده می شد برای ایجاد هماهنگی بین بالاتنه و پائین تنه می توانست استفاده شود. در آن دوران بود که عقیده لباس جداگانه برای زنان پدیدار گشت. در ژانویه 1862 مجله گادیز لیدیز پیشبینی کرد که ظهور پیراهن های زنانه فراخوانی برای ایجاد تغییر در انقلاب لباس بانوان بود.

از دهه 1890، این نیم تنه که اکنون پیراهن نیم تنه (Shirtwaist) نامیده می شد گزینه های انتخاب لباس بانوان را افزایش داد. پیراهن نیم تنه می توانست کاملا با مدل مردانه یعنی یقه و سرآستین آهارزده و جداشدنی دوخته شود یا بسیار زنانه با پارچه سبک وزن با تزئینات فراوانی چون تور دوخته شود. پیراهن نیم تنه با لباس شخصی دوز، دامن خانه یا دامن ورزشی، شلوار دوچرخه سواری یا باشگاه مناسب بود. برای قرار ملاقات، تئاتر و مهمانی عصر نوع الگانس تری از آن پوشیده می شد.

باوجود اینکه امکان دوخت پیراهن نیمتنه در خانه بود و الگوی تجاری آن کاملا در دسترس بود، این پیراهن اولین لباس زنانه ای بود که تولید انبوه موفقی داشت. پیراهن نیم تنه حاضری با قیمتی باورنکردنی قابل تهیه بود. شروع به رشد صنعت پوشاک موجب صرفه جویی در تولید انبوه و قدرت اقتصادی ماشین الات شد ولی دلیل ارزان بودن لباس ها محصولات تولیدی هایی بود که توسط کارگران غیر متخصص تولید می شد.

کارگران برای 30 سنت در روز 70 ساعت در هفته در شرایط بسیار بدی کار می کردند. یکی از این تولیدی ها در منهتن شرکت پیراهن نیم تنه ترینگل بود که سه طبقه از یک ساختمان ده طبقه را اشغال کرده بود. برای اطمینان از حداکثر تولید، درهای خروجی قفل می شدند. در 25 مارچ 1911، 500 کارگر که اکثر آن ها یهودی بودند و بین 13 تا 23 سال داشتند در آتش سوزی به دام افتادند. 146 زن در کمتر از 15 دقیقه جان باختند. این تراژدی سبب شد حرکت هایی برای بهینه سازی صورت گیرد. سازمان هایی چون اتحادیه بین المللی لباس بانوان کارگر که در 1900 شکل گرفته بود این حرکت ها را هدایت می کردند ولی تولید انبوه برای تولید قربانیان و لباس های مقرون به صرفه همچنان ادامه داشت. بدون شک بسیاری از کارگران تولیدی ها پیراهن نیم تنه آهارزده که آنها را معصوم نشان می داد می پوشیدند چرا که این لباس های کاربردی، ارزان و محجوب برای زنان کارخانجات ، ادارات و کسانی که بعدها کارگران "یقه صورتی" نامیده شدند، عطیه بود.

در اوایل قرن بیستم چارز دانا گیپسون زنان خوش تیپی را تصویرسازی می کرد که پیراهن نیم تنه به تن داشتند و در حال پیاده روی یا بازی گلف بودند. به زودی "دختران گیبسون" به شمایل امریکایی بدل گشتند که نام خود را به مدل پیراهن نیم تنه و یقه های ترجیحاً ایستاده دادند.
همانگونه که مد رشد می کرد تدریجاً پیراهن های نیم تنه راحت تر شدند. در دهه 1910 بلوز های بسیارکوتاه (Middy Blouse) از پیراهن گشاد یقه ملوانی دریانوردان شکل گرفت و به عنوان لباس ورزش و لباس عمومی مورد توجه دختران واقع شد.

در این زمان پیراهن نیم تنه که بلوز هم نامیده می شد به طور محسوسی تطبیق قیمت و مد را کاملا نشان می دهد. در 1915 کاتالوگ گیمبل چنین اظهار داشت "پیراهن نیم تنه تبدیل به عرف امریکایی شده است. گاهی زنان سرزمین های دیگر پیراهن نیم تنه می پوشند و گاهی زنان امریکایی چیز دیگری به تن می کنند". تولید انبوه یا لباس سفارشی، لباس کاربردی یا لباس فاخر، تطبیق پذیری بلوز را نشان داده و در به صورت دموکراسی در آمدن فشن نقش اساسی را بازی می کند.

در طول اواسط قرن بیستم بلوز زنانه در حالی که به صورت جهانی پوشیده نمی شد خود را با موقعیت های مختلف سازگار ساخت. اغلب لباس اوت کوتور زنانه (يكی از انواع تقسيم بندی های تجاری لباس است كه بر اساس قيمت، تعداد و ساعت کار بر روی آن می باشد. بر اين اساس آن را به سه دسته كوتور، ردي تو ور و ردی ميد تقسيم می كنند. كوتور لباسی است كه معمولا در سه سايز دوخته می شود و دوختن هر كدام 100 تا 400 ساعت وقت می برد که از26000 دلار تا 100000 دلار قیمت گذاری می شود) بلوزهایی را برای هماهنگ کردن با ژاکت آستر دوزی شده ارائه می داد این در حالی بود که دختر های دانشجو بلوزهای یقه پرس شده پیتر پن را با دامن و شلوار راحت هماهنگ می کردند. همچنان که زنان بیشتری به نیروی کارگری می پیوستند (در 1960 زنان یک سوم نیروی کارگری امریکا بودند) بلوز همچنان در خدمت کارمندان ادارات، معلمان و کارگران موسسات خدماتی بود.

بلوز نشان دهنده سبک شخصی پوشنده آن است. به طور مثال در 1995در کتاب کد لباس (Dress Code) تادی فیشر مرکر، اظهار داشت که یقه پیراهن بدون دکمه، زنی روشن فکر و انعطاف پذیر را نشان می دهد. یقه گشاد منعکس کننده زنی راحت است که در کار خود غرق شده است. یقه زاویه دار با شکلی عجیب شخصیتی بسیار خلاق و رها را نشان می دهد.

در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم بلوز – مانند گری بالدی اولیه و پیراهن نیم تنه – تحت شعاع تحولات مدروز تاپ های زنانه، از تی شرت و پیراهن یقه اسکی گرفته تا لباس های ورزشی و پیراهن مردانه دوز قرار گرفت. امروزه لباس جدای زنانه می تواند هر مدلی را که شخص بخواهد به خود بگیرد.

برگرفته از دوخت

کمربند مناسب برای شما ۸۹/۱/۳۰

مد و خصوصیات اخلاقی ۸۹/۱/۱۴

تی شرت مناسب برای خانومها ۸۸/۱۲/۶

انتخاب پيراهن ماکسی مناسب ۸۸/۱۱/۷

چه رنگ لباسهایی به پوست شما می آید؟ ۸۸/۱۰/۱۱

چهار نکته طلایی برای پوشیدن پیراهن دکلته ۸۸/۹/۲۵

چگونه در زمستان لباس بپوشيم؟ ۸۸/۹/۲۳

روش پاک‌کردن لکه‌ گوجه‌فرنگی ۸۸/۹/۱

چگونگی انتخاب لباس مناسب فرم بدن ۸۸/۸/۲۳

رنگ‌ها، لباس‌ها و روابط اجتماعی ۸۸/۸/۱۹

مد و زيبايی | | چاپ | eMail | ۸۸/۱/۳۱ : 20-04-2009