- سلول های زنده و مواد مختلف شیر مادر دارای خاصیت ضدمیکروبی خاصی است که در نتیجه تغذیه شیرخوار با آن، احتمال ابتلای شیرخوار به بسیاری از عفوت های گوارشی و تنفسی را تا حد زیادی کاهش می دهد.

- میزان ابتلا به بیماری های آسم، اگزما و انواع آلرژی در نوزادان و کودکانی که با شیر مادر تغذیه می کنند به مراتب کمتر از شیرخواران دیگر است.

- کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند در بزرگسالی کمتر به بیماری های قلبی و عروقی دچار می شوند و کمتر دیده می شود میزان کلسترول خونشان بالا باشد.

- چربی و پروتئین شیر مادر بهتر از تمامی انواع شیر هضم و جذب می شود و به همین علت دردهای قولنجی، جمع شدن گاز در معده (نفخ)، استفراغ و حساسیت نسبت به پروتیئن در شیرخواران تغذیه شده با شیر مادر به مراتب کمتر است.

- ترکیب شیر مادر همراه با رشد کودک تغییر می کند. در هر وعده شیرخوردن، چربی به تدریج بیشتر می شود. ابتدای شیر رقیق و آبکی است و در عوض قسمت انتهایی شیر غلیظ تر است؛ به این سبب هم تشنگی و هم گرسنگی کودک با شیر مادر برطرف می شود.

- به سبب اختلاف در ترکیب شیر مادر، شیرخوار پرخوری نمی کند و در نتیجه کمتر به چاقی کودکی مبتلا می شود. (چاقی کودکی زمینه ساز بیماری های قلبی و عروقی، مفصلی و بیماری قند در بزرگسالی است.)

- به علت وجود آب کافی در شیر مادر تشنگی نوزاد برطرف می شود و نیازی نیست به او آب بدهیم. این امر از بسیاری بیماری های گوارشی کودک که بر اثر استفاده از آب آلوده (حتی در مناطق شهری) پدید می آید پیشگیری می کند.

- شیر مادر به علت آسان گواری و مقوی بودن، برای شیرخواران بیمار بسیار مناسب تر است.

- شیر مادر به تنهایی قادر است یک سوم انرژی و مواد مغذی موردنیاز کودک را در سال دوم زندگی تامین کند. به همین دلیل از سال دوم مصرف شیر مادر در کنار و به همراه غذای کمکی توصیه می شود. (غذای کمکی به تنهایی کافی نیست.)

- میزان سدیم و پروتئین شیر مادر به حدی است که به کلیه های نوزاد که هنوز کامل نشده است صدمه ای نمی زند.

- شیر مادر همواره پاکیزه، بدون آلودگی، عاری از خطر مسمومیت، دارای درجه حرارت مناسب و بدون نیاز به تجهیزات خاص، در دسترس کودک است.

- تغذیه با شیر مادر در ایجاد رابطه عاطفی عمیق بین مادر و کودک بسیار موثر است و اثر مطلوب روانی خاصی بر کودک دارد، چنانکه کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند در دوران بلوغ آرام ترند و از امنیت روانی بیشتری برخوردارند.

- برای نوزاد نارس و کم وزن که قادر به مکیدن پستان مادر نیست شیر مادر (به خصوص آغوز آن) بسیار مناسب است، که می توان آن را با سرنگ یا قطره چکان به نوزاد نارس داد. به این ترتیب کودک از بسیاری از بیماری های عفونی و مرگ و میر ناشی از آن در امان می ماند. همچنین تماس بدنی مادر و نوزاد در بهبود رشد و تکامل نوزاد نارس بسیار مفید است.

- جذب کلسیم شیر مادر به سبب نسبت مناسب کلسیم به فسفر در آن، بهتر انجام می شود. کمبود کلسیم در کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند کمتر دیده می شود.

- آهن شیر مادر کم است اما به دلیل وجود عواملی چون لاکتوفرین و میزان اسیدی بودن شیر مادر، جذب آهن شیر مادر به مراتب بهتر از سایر انواع شیر صورت می گیرد. بنابراین کودکانی که با شیر مادر تغذیه می کنند تا زمان شروع تغذیه کمکی به قطره کمکی آهن نیازی ندارند.

- کمتر پیش می آید که لازم شود کودکانی که شیر مادر می خورند بستری شوند؛ در نتیجه جدایی عاطفی کمتری پیش می آید.

- شیرخوارانی که از شیر مادر تغذیه می کنند کمتر دچار مشکلات دندانی ناشی از مصرف پستانک و شیشه می شوند.

- کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند به دلیل همزمانی ارضای حس گرسنگی و غریزه مکیدن، به مراتب آرام تر از کودکان و نوزادان دیگرند.

- سرانجام این که مرگ ناگهانی نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می شوند به مراتب کمتر اتفاق می افتد.

هنوز هم تصمیم با شماست. به عقیده شما کدام شیر برای تغذیه نوزادان و کودکان مناسب تر است؟

به اشتراک بگذارید:

نظر شما چیست؟