آنان می گویند حتی حقوق ماهانه خود را، که از دفترهای مختلف به دست می آورند، نمی توانند به دست خود مصرف کنند و این مردان خانواده هستند که صلاحیت مصرف حقوق آنها دارند.

شماری از این زنان شاغل می گویند مردان خانواده آنها حتی زمان توزیع و مقدار حقوق آنها هم را به دقت تحت نظر دارند و پس از توزیع، آن را در اختیار خود می گیرند.

زن سالمندی که نخواست نامش ذکر شود و در یک مرکز درمان امراض مشغول به کار است، می گوید ماهانه پنج هزار افغانی حقوق دارد، اما آخر هر ماه که حقوقش را می گیرد آن را به همسرش می دهد.

این زن می گوید این پول را که حاصل کار یک ماهه اش است، با صلاحدید همسرش به مصرف می رسد. او گفت: "صافی کاری می کنم، آشپزی می کنم، چای آماده می کنم و مهمان که می آید برای شان آب سرد و شربت می آورم ."

این زن افزود: "پنج هزار افغانی حقوقم را که می گیرم به شوهرم می دهم. او برای ضرورت خانه به مصرف می رساند. حقوقم به صلاحیت شوهرم مصرف می شود، به دلیل این که او بزرگ خانه ما است. شوهرم از من می پرسد که معاش (حقوق ماهانه ام) آمده یا نه که خرج خانه نمانده است. من می گویم صبر کن می آید."

برخی از این زنان می گویند این وضعیت تاثیر منفی بر آنها گذاشته و حتی سلامت آنها را به خطر انداخته است. آنان می گویند افسردگی یکی از پیامدهای این وضعیت است. به گفته این زنان، این رفتار سختگیرانه مردان خانواده های آنان، باعث تنش های خانوادگی هم می شود.

زمرد یکی از این زنان است که در یک اداره دولتی کار می کند. زمرد، که نام اصلی او نیست، می گوید همسرش حقوق او را به زور می گیرد و به میل خود مصرف می کند. به گفته او، رفتار همسرش در مورد حقوق ماهانه او باعث افسردگی او شده است.

او گفت: "من که حقوق می گیرم همه اش را شوهرم مصرف می کند. هر چه که دلش بخواهد برای همان کار می گیرد. من نمی توانم که از پول خودم برای خودم و برای پسرم مصرف کنم."

"یک ماه می روم زحمت می کشم و کار می کنم، بعد همه حقوقم به جیب شوهرم می افتد. او برای هر چه که دلش خواست، مصرف می کند. خیلی مایوس می شوم. این همه باعث تکلیف روحی می شود."

زمرد افزود: "من از صبح می روم تا عصر کار می کنم و زحمت می کشم، باز می آیم کار خانه را هم انجام می دهم. زمانی که می آیم و کار خانه را می کنم، آشپزی هم می کنم. برای این که سر و صدای کسی بالا نشود."

خانم زمرد همچنین افزود که گاهی این وضعیت باعث عصبانیت شدید او می شود، ولی او برای نگه داشتن شیرازه زندگی خانوادگی اش، سکوت اختیار می کند.

زمرد می گوید او به عنوان یک زن تحصیل کرده، دوست دارد حقوقش را خود برای همسر و فرزندانش مصرف کند، ولی شوهرش نظر دیگری دارد.

او گفت: "شوهرم به من می گوید که من به برکت او به وظیفه می روم. اگر او نباشد کسی مرا نمی گذارد که کار کنم و یا حتی در جاده بگردم . خوب من چه بگویم؟ اگر با شوهرم زیاد جنجال و قال و مقال کنم، زندگی ما خراب می شود، مجبورم که خاموش باشم و خنده کنم."

زمر می افزاید که "زمانی که حقوقم را می گیرم، شوهرم به من زنگ می زند و می پرسد حقوق گرفته ام یا نه؟ می گوید: بیاور که ضرورت دارم."

خانم زمرد آرزو کرد: "خداوند مردها را اصلاح کند تا به زنان ظلم نکنند. ما هم انسان هستیم، حق داریم، تحصیل کردیم، می خواهیم از تحصیل خود بهره بگیریم."

هر چند به باوری برخی از مردان افغان، زنان در مصرف و نگه داری پول در خانواده، هوشمندتر از مردان اند، ولی ننگیالی اسلمی زاده مردی است که با این نظر موافق نیست.

او گفت: "مردها اگر پول کمایی می کنند، پول خود را به بسیار خوشی به زنان خود می دهند. چرا زنان هم چنین کاری نمی کنند؟ پول را به خوشی برای شوهر و فرزندان خود مصرف کنند تا ضرورت به این نشود که به زور از او گرفته شود."

به باور آگاهان مسائل اجتماعی، بیکاری و سطح بالای فقر در خانواده ها، از عوامل عمده این گونه ناهنجاریها است. سطح پایین آگاهی در میان خانواده ها از دیگر دلائل مشکلات خانوادگی، از جمله در مورد مسائل مالی است.

برگرفته از بی بی سی فارسی

به اشتراک بگذارید:

زنان افغانستان و دشورای‌های کار بیرون از خانه ۹۰/۵/۳۱

نوآوران پوشاک افغانی ۸۹/۱۲/۲۲

هدیه های پرهزینه ۸۹/۱۱/۱۲

40 دانش آموز دختر افغان مسموم شدند ۸۹/۳/۲۳

نگرانی از مسمومیت دختران افغان ۸۹/۲/۲۳

مسموميت دختران در افغانستان توسط طالبان ۸۹/۲/۶

نخستين مركز روزنامه نگاران زن در افغانستان ۸۹/۲/۱

زنان افغان قربانیان تبعیض ۸۹/۱/۲۶

زنان باید در کنفرانس افغانستان شرکت کنند ۸۸/۱۱/۹

انتظارات زنان افغان از کنفرانس لندن ۸۸/۱۱/۶