خانم بهبهانی نوشت میگویند کشور چهل میلیون شخصیت حایز شرایط شرکت در انتخابات را دارد. فرض کنیم که نیمی از این جمعیت خواهان شرکت هستند؛ آیا در میان آنان شمار قابل توجهی استاد و اندیشه‌ور و اقتصاددان و روشنفکر و سیاستمدار وجود نداشت که فقط چهار تن (آنهم از کسانی که امتحان خود را در ورطه‌ی اداره‌ی مملکت داده‌اند)، پس از گذشتن از ''صافی'' به مردم معرفی شوند تا از میان آنان یکی را برگزینند؟ در کشورهای دموکراتیک، نمایندگان یا روسای جمهور را احزاب، یعنی مردم تعیین می‌کنند و به میدان رقابت می‌فرستند. در کشور ما عکس این است. یک جمع کوچک صلاحیت آنان را تصویب میکند، آنگاه مردم مکلف می‌شوند که برای ایشان تبلیغ کنند!

خانم بهبهانی نوشت من یک صدای تنها هستم، در حد خانه‌یی که در آن سکونت دارم. اما اختیار تفکر و تشخیص خود را در دست دارم. با همین صدای تنها میگویم که این گونه انتخاب را درست نمیدانم و به هیچ یک از نامزدها رای نمی‌دهم.

به اشتراک بگذارید:

گفتگويی با سيمين بهبهانی ۸۸/۱۱/۱۷

حوادث اخیر، دشمنی با یک ملت و یک تمدن بود ۸۸/۶/۱۴

شعر تازه سيمين بهبهانی: فرصت مقدور ۸۸/۲/۶

پيام نوروزی سيمين بهبهانی ۸۸/۱/۱