اتحادیه سراسری زنان افغانستان، بنیاد آرمان شهر و کمیته مشارکت سیاسی زنان از جمله این نهادها است.

نخستین چیزی که در فهرست خواستهای این نهادها به چشم می خورد، نگرانی در مورد مذاکره غیرشفاف با طالبان است. در اعلامیه ای که از سوی این نهاد ها منتشر شده آمده است: "هر نوع مذاکره غیر شفاف با مخالفان مسلح دولت که در آن زره ای از حقوق انسانی ما که سالهای بسیار و در مواجهه با خطرات بزرگ، برای به دست آوردن آنها مبارزه کرده ایم، نادیده گرفته شود، از حمایت ما زنان برخوردار نخواهد بود."

مبارزه با بیسوادی، مشارکت زنان در سهم گیری های مهم ملی و محلی، تهیه و تدوین یک برنامه ملی برای داد خواهی قربانیان، رفع قوانین تبعیض آمیز علیه زنان، تامین امنیت حقوقی زنان، ایجاد اشتغال برای زنان بیوه و معلول که قربانی جنگ شده اند و تلاش برای ایجاد نظام قضایی "عادل". از دیگر خواستهای مطرح شده در این اعلامیه است.

این زنان همچنین از کشورهایی که در افغانستان نیروی نظامی دارند خواسته است تا به قوانین بین المللی احترام بگذارند و از کشتار غیر نظامیان در افغانستان جلو گیری کنند.

در این اعلامیه خطاب به جامعه بین المللی شرکت کننده در کنفرانس لندن نیز هشدار داده شده است که مذاکرات غیر شفاف با نیروهای مسلح و جنگجو، ممکن است به محرومیت زنان از حقوق انسانی شان منجر شود.

نهاد های که نام آنها در پایان این اعلامیه دیده می شود، گروهی است که در آستانه انتخابات ریاست جمهوری افغانستان، کمپاینی را که بعد ها به "کمپاین پنجاه درصد" معروف شد، به راه انداختند.

در این کمپاین و در آستانه انتخابات ریاست جمهوری، شعار اصلی این بود که:"50 در صد رای دهندگان را زنان تشکیل می دهد" و نامزد های ریاست جمهوری اگر به آرای زنان نیازمندند، باید به برآورده شدن خواستهای آنها نیز توجه کنند.

مرکز آموزش حقوق بشر برای زنان، مجتمع جامعه مدنی افغانستان، نهاد همبستگی برای عدالت، موسسه زن امروز افغان، مرکز مطالعات اجتماعی- فرهنگی آسیا، موسسه سلام، مرکز جوانان کابل، موسسه حمایت از زنان بی بضاعت، موسسه نوا، روزنه صلح برای زنان، زنان افغان به سوی انکشاف و شماری از روزنامه ها و نشریات از جمله هشت صبح، سروش ملت، دنیای زن، از دیگر نهاد هایی است که اسم شان در پای اعلامیه ای که به رسانه ها فرستاده شده، دیده می شود.

به نظر می رسد دولت افغانستان و متحدان بین المللی اش در کنفرانس لندن، به ویژه در بررسی مساله مبارزه با طالبان، با چالشهای جدی مواجه اند. از یک طرف مذاکره با طالبان، راهی است که اگر به نتیجه برسد ممکن است، امنیت و آرامش را به افغانستان باز گرداند، اما از سوی دیگر هنوز مردم افغانستان و به ویژه زنان، فشار ها و مشکلاتی را که در زمان طالبان متحمل شدند، فراموش نکرده اند و به راحتی حاضر نیستند، آزادی هایی را که بعد ازسقوط طالبان و در سایه حمایت های بین المللی به دست آورده اند، به سادگی از دست دهند.

در همین حال فرستاده ویژه سازمان ملل متحد در افغانستان درحالی که از طرح دولت افغانستان در مذاکره با طالبان حمایت کرده اما تاکید کرده است که مذاکره باید با حفظ دست آورد های نه سال گذشته انجام شود.

آیا می شود چنین خواستهای متضادی را کنار هم جمع کرد؟ اگر برآورده شدن همه این خواستها مهم نباشد، برای سران کشورهای غربی که در کنفرانس لندن گرد هم می آیند، کدام یکی مهم است؟ ارزشهایی چون، حقوق بشر، آزادی و دموکراسی؟ یا امنیت و ثبات سیاسی؟ باید منتظر کنفرانس لندن بود.

برگرفته از بی بی سی

به اشتراک بگذارید:

زنان افغانستان و دشورای‌های کار بیرون از خانه ۹۰/۵/۳۱

نوآوران پوشاک افغانی ۸۹/۱۲/۲۲

هدیه های پرهزینه ۸۹/۱۱/۱۲

40 دانش آموز دختر افغان مسموم شدند ۸۹/۳/۲۳

نگرانی از مسمومیت دختران افغان ۸۹/۲/۲۳

مسموميت دختران در افغانستان توسط طالبان ۸۹/۲/۶

نخستين مركز روزنامه نگاران زن در افغانستان ۸۹/۲/۱

زنان افغان قربانیان تبعیض ۸۹/۱/۲۶

زنان باید در کنفرانس افغانستان شرکت کنند ۸۸/۱۱/۹

جهان به وعده خود به زنان افغان عمل نکرد ۸۸/۹/۱۸