اگر پدر و مادر در تربیت فرزند با هم توافق و همکاری داشته باشند، به نتیجه خوب و دلخواه می‌رسند؛ اما اگر در این باره اختلاف نظر داشته باشند، نمی‌توانند فرزند خود را به خوبی تربیت کنند.

توجه داشته باشید که دعواهای پدر و مادر، در روحیه‌ی بچه‌ها اثربد می‌گذارد. وقتی پدر چیزی می‌گوید و مادر چیز دیگری، بچه سرگردان می‌شود و نمی‌داند چه کند. پدر و مادر برای کودک، سرمشق و نمونه هستند. برای اینکه فرزندانی با ملاک‌های تربیتی درست، پرورش دهیم باید خود، دارای تربیت صحیح باشیم. پدر و مادر باید کاری کنند که کودک بتواند، اخلاق و رفتار خوب و بد را بشناسد.
در خانواده‌ای که پدر و مادر، همفکر و هم عقیده باشند، کودک آرام و خوش خلق است، اما اگر میان پدر و مادر، جنگ، دعوا و اختلاف باشد، کودک، بداخلاق، عصبانی و بهانه‌گیر بار می‌آید.

تربیت کودک، مهم‌ترین و سنگین‌ترین وظیفه‌ی پدران و مادران است و هر دو در این باره مسئولیت دارند. کودکان را نباید به حال خودشان واگذار کرد. پدر و مادر وظیفه دارند، نه تنها زمینه‌ی رشد جسمانی فرزند خود را فراهم کنند؛ بلکه در جهت تربیت صحیح او نیز کوشش نمایند. کودک، هم استعداد خوشبخت شدن دارد، هم استعداد بدبخت شدن. بزرگ‌ترین خدمتی که پدر و مادر می‌توانند نسبت به فرزندان خود انجام دهند این است که آنان را خوب، تربیت کنند و راه و روش درست زندگی کردن را به آنان بیاموزند.

به چه خانواده‌ای می‌گویند آسیب‌پذیر؟ ۸۸/۱/۵

انسان های پيشين و خانواده ۸۷/۹/۷

خانواده و جلوگیری از شب ادراری كودك ۸۷/۸/۱۵

دانش زندگی | | چاپ | eMail | ۸۸/۴/۱۲ : 03-07-2009