اگرچه اين مشكلات در ميان زنان شيوع نسبتا بالايي دارد اما اكثر آنها قابل درمان هستند. اختلالات زناشويي زنان را در يك تقسيم‌بندي كلان مي‌توان به چهار گروه تقسيم كرد:

• كاهش ميل زناشويي؛
• اختلال در برانگيختگي؛
• اختلال در ارگاسم؛
• ديس‌پارونيا يا اختلالات دردناك؛

به عقيده بسياري از متخصصان، اگر هر كدام از عواملي كه بر صميميت بين زوجين تاثيرگذارند (اعم از ابراز عواطف، همساني اعتقادات، شيوه زندگي، نوع ارتباطات و...) به نحوي از انحا مخدوش شوند، رابطه زناشويي مي‌تواند تحت تاثير قرار بگيرد.

شيوع در چه سني؟
اختلالات زناشويي زنان مي‌تواند در هر سني اتفاق بيفتد ولي معمولا اين اختلالات در برهه‌هاي خاصي از زندگي زنان (بعد از زايمان و دوران يائسگي) شايع‌تر است.

فهم و شناخت دقيق‌تر شما از بدن خودتان و فراگيري اصولي كه براي برقراري يك رابطه صحيح و سالم زناشويي، ضرورت دارد؛ مي‌تواند در رفع اين مشكلات به كمك‌تان بيايد.

چرا و به چه علت؟
عوامل و علل متعددي ممكن است به بروز اين اختلالات بينجامد؛ اما شايع‌ترين علل اين اختلالات را مي‌توان به شكل زير طبقه‌بندي كرد:
ـ علل جسمي

ـ علل دارويي

ـ علل هورموني

ـ علل رواني و اجتماعي

علاج واقعه
درمان اين اختلالات شامل درمان‌هاي رفتاري، هورموني (دارويي) و درمان مشكلات زمينه‌اي است.

استروژن‌درماني، پروژسترون‌درماني و استفاده از هورمون‌هاي مردان (آندروژن) جزو درمان‌هاي هورموني موثر براي اصلاح اختلالات زناشويي محسوب مي‌شود.

اصلاح سبك زندگي و استفاده از عادات سلامت‌محور در طول زندگي نيز مي‌تواند به كاهش يا رفع اختلالات زناشويي كمك كند.

بسياري از متخصصان معتقدند كه برقراري ارتباطي باز و صميمي ‌با همسر مي‌تواند موجب بهبود وضعيت هيجاني زوجين، افزايش صميميت بين همسران و كاهش اختلالات زناشويي شود. برخي همسران هرگز در مورد مسايل و مشكلات زناشويي خود با همديگر همكلامي نمي‌كنند؛ در حالي كه گروهي ديگر، با بياني ساده‌ و صميمي سعي مي‌كنند مشكلات را بين خودشان حل و فصل كنند.

توصيه متخصصان اين است كه همسران بايد چنين مهارتي را ياد بگيرند.كتاب‌هاي خوبي نيز براي كمك در اين زمينه وجود دارد و از پزشك خود نيز مي‌توان در اين مورد سوال كرد.

به عنوان توصيه آخر نيز بايد تاكيد كرد كه اگر عمل كردن به توصيه‌هاي ابتدايي و اصلاحات رفتاري به حل مشكلتان منجر نشد، حتما بايد با يك درمانگر اختلالات زناشويي يا مشاور ماهر در اين زمينه مشورت كنيد تا دريابيد كه‌ بروز اين اختلال در شما، ريشه جسمي دارد يا ريشه رواني يا هورموني يا ...؟ يافتن علت زمينه‌اي مشكل مي‌تواند شما و پزشكتان را در حل بهتر مشكل ياري كند.

شايع‌ترين عوامل رواني و اجتماعي‌اي كه موجب بروز اختلالات زناشويي مي‌شوند،‌ عبارتند از: مشكلات هيجاني و عاطفي، اضطراب، افسردگي و استرس حاد. احساس زنان در اين دوران نسبت به همسرشان مخدوش شده و حتي ديدگاه آنها درباره بدن خودشان و همسرشان نيز موجب افزايش مشكلات زناشويي شوند.

كاهش سطح استروژن هنگام ورود يك زن به مرحله يائسگي ممكن است به بروز تغييراتي در بافت دستگاه تناسلي منجر شود. اين تغييرات، موجب كاهش حساسيت ناحيه تناسلي شده و احساس ناخوشايندي از رابطه زناشويي را پديد مي‌آورد. ضمن اين كه با نازك شدن و كاهش خاصيت ارتجاعي پوشش موضع تناسلي، مجرا كم‌عمق‌تر شده و به دردناك شدن و ناخوشايند شدن فعاليت زناشويي منجر مي‌شود.

داروهاي ضد‌افسردگي‌، برخي داروهاي فشار خون، بعضي ضد‌حساسيت‌ها و بسياري از داروهاي شيمي‌درماني باعث مي‌شوند ميل به برقراي رابطه زناشويي كاهش يابد و توانايي فرد براي رسيدن به اوج لذت (ارگاسم) نيز افت كند.

شايع‌ترين مشكلات جسمي‌كه مي‌توانند به اختلالات زناشويي بينجامند، عبارتند از: التهاب مفاصل (آرتريت)، مشكلات ادراري،‌ بيماري‌هاي گوارشي (مخصوصا مشكلات روده‌اي)، جراحي‌هاي لگن، خستگي، انواع سردرد و مشكلات همراه با درد و اختلالات عصبي مانند ام اس.
كه در آن، فعاليت‌هاي زناشويي با درد شديدي همراه است.
كه در آن، زن قادر نيست به اوج لذت در روابط زناشويي دست يابد.
كه در آن، توان برانگيخته شدن يا حفظ حالت برانگيختگي مخدوش مي‌شود.
كه شايع‌ترين نوع اختلال زناشويي در ميان زنان محسوب مي‌شود.

دانش زندگی | | چاپ | eMail | ۸۷/۱۲/۵ : 23-02-2009