آدرس پست الکترونيک [email protected]

تازه ترين اخبار ما را در سايت يا وبلاگ خودتان بگذاريد









سه شنبه، 17 اردیبهشت ماه 1398 = 07-05 2019

سایه هیولای جنگ در سرزمین مان با این پلیدان

شکوه میرزادگی

سالروز صلح و پایان جنگ، وآغاز فعالیت های هسته ای در ایران

در سال 2004، سازمان ملل متحد، روز هشتم و نهم ماه می (هجدهم و نوزدهم اردیبهشت) را که روز اعلام صلح، و پایان جنگ دوم جهانی ست، به عنوان روز یادآوری از قربانیان جنگ اعلام کرد، و از همه ی کشورهای عضو سازمان ملل و سازمان های دیگر خواست تا، در کنار بزرگداشت صلح و آزادی، هر یک از این روزها و یا هر دو روز را به نحوی مناسب به یاد و احترام قربانیان جنگ برگزار کنند.

در آستانه ی چنین روزی، دولت روحانی،در نظر دارد که « روز چهارشنبه {هشتم می} برنامه‌های مرحله‌ای ایران، برای انجام اقدامات متقابل در برابر خروج آمریکا از برجام، را اعلام کند.» به گزارش خبرگزاری دولتی ایسنا، « این اقدامات کاهش جزیی و کلی برخی تعهدات و آغاز بخشی از فعالیت های هسته ای می باشد که در چارچوب برجام متوقف شده بود».*

روشن نیست که این همزمانی، مثل بسیاری از موارد، نتیجه ی لجبازی های حکومت بی خرد و جاهلی ست که دایم و به هر بهانه ای بر طبل تهدید و ناسازگاری و دشمنی می کوبد و یا نادانسته و اتفاقی ست. اما هر چه هست از دید باورمندان به حقوق بشر که در سراسر دنیا روز پایان جنگ را جشن می گیرند و یاد قربانیان آن را گرامی می دارند، این اقدامِ رژیم مسلط بر ایران معنای زشتی خواهد داشت.

روز پایان جنگ دوم جهانی

هشتم ماه می 1945، (18 اردیبهشت 1323) یکی ازروزهای فراموش نشدنی و زیبای تاریخ بشری ست که مردمان قرن بیستم شاهد آن بودند. هفتاد و چهار سال پیش، در چنین روزی جنگ جهانی دوم به پایان رسید. روزی که تمام کشورهای درگیر جنگ اعلام صلح کردند، و جهانِ غوطه ور در خون و مرگ و ناامیدی، نفسی عمیق کشید و تولد دوباره اش را جشن گرفت.

جهان کابوسی هراس انگیز را از سر گذرانده بود: در طول فقط شش سال (1939 تا 1345) بیش از 65 میلیون کشته داده بود، میلیون ها زخمی و دست و پا از دست داده در کوچه ها و خیابان هایش پراکنده بودند، شهرهایش از هم پاشیده، میراث های فرهنگی و طبیعی اش ویران شده ، و گرسنگی و فقر و بیماری در هر گوشه اش به چشم می خورد. و با این همه مردمان در سراسر کشورها، به ويژه کشورهای جنگ زده خوشحال بودند و در کوچه ها و خیابان ها می رقصیدند.

گزارش های پس از جنگ نشان می دهد که مردمان آلمان، با این که پایان جنگ، از نظر قانونی برای آن ها مساوی با شکست و تسلیم بود، بیش از مردمان همه ی جهان از پایان جنگ شادمان بودند، زیرا آن ها علاوه بر به دست آوردن صلح، از شر یک حکومت دیکتاتوری ـ فاشیستی نجات پیدا کرده بودند. حکومتی که زیر سایه ی سیاه «حزب ناسیونال سوسیالیست» سال ها زندگی آن ها را زیر و رو کرده بود.

حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران بیست و شش سال (1919تا 1945) در آلمان قدرت سیاسی را در دست داشت، آخرین رهبر این حزب آدولف هیتلر بود (1933 تا 1945) با یک ایدئولوژی هولناک: گسترش و قدرت بخشیدن به یک نژاد؛ نژادی که به قول آن ها نام «نژاد آلمانی» را داشت. و تخریب و نابودی هر نوع عقیده و مرام و مذهب و نژاد متفاوت.

پایان جنگ جهانی در واقع آلمانی ها را هم آزاد کرد، آزاد از زندان دیکتاتوری، آزاد از زندان یک ایدئولوژی ویرانگر، آزاد از هراس و وحشت، و آزاد از تماشای زندان ها، شکنجنه ها، آدم سوزی ها و اردوگاه های کار اجباری و شعله ور کردن جنگ در کشورهای دیگر.

ضایعات عظیم جانی و مالی و روانی جنگ دوم جهانی که در تاریخ بشر سابقه نداشته درس های زیادی نه تنها به مردم آلمان که به مردمان انساندوست جهان داد؛ پژوهش ها مقالات، کتاب ها، فیلم ها و اسناد زیادی در ارتباط با زشتی و زیان جنگ و آموزش صلح طلبی و آزادی خواهی منتشر شد و اولین ثمره ی بزرگ اش تهیه و تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر، درست سه سال پس از پایان جنگ بود.

اعلامیه جهانی حقوق بشر در سال 1948تصویب شد، اعلامیه ای که در پیشانی نوشت اش به صراحت می گوید: «شناسايی حيثيت و کرامت تمام اعضای خانواده ی بشری و حقوق برابر و سلب ناپذير آن هاست که ضامن آزادی و عدالت و صلح در جهان است» و تاکید می کند که: «ناديده گرفتن و تحقير حقوق بشر، ندیده گرفتن آزادی بیان و عقیده، و وجود ترس و فقر در جهان است که وجدان بشری را آشفته خواهد کرد».

سایه ی هیولای جنگ در سرزمین مان

اما متاسفانه هنوز و همچنان نمونه هایی از هیولایی که ده ها سال قبل در آلمان سر برداشت، در این سو و آن سوی دنیا پیدایشان می شود، که به باور من زشت ترین و هراس انگیزترین شان حکومتی ست که با انقلاب اسلامی 57، در سرزمین ما متولد شد. حکومتی که 40 سال درست از همان نوع ایدئولوژی فاشیستی تغذیه کرده است که در آلمان زاده شد، با این تفاوت که در این یکی، نژاد جای خودش را به مذهب داده است: گسترش و قدرت بخشیدن به یک مذهب، و تخریب و نابودی هر نوع عقید و مرام و مذهب و فرهنگ. و بدتر از هم مدام خدمتگزار جنگ در این کشور و آن کشور بودن، با همان شیوه های دیکتاتوری در دوران هیتلر، با همان ترس ها و نابودی ها، با همان ویرانگری ها، با همان زندان ها، شکنجه ها. بگیریم در ابعادی کوچکتر، آن هم نه از آنجایی که نمی خواهند، از آنجایی که بیش از این قدرتش را ندارند.

در آستانه ی روز پایان جنگ دوم جهانی آرزو کنیم که سرزمین ما نیز شانس این را داشته باشد تا هر چه زودتر از شر جماعتی بد هیبت و خشن، جنگ طلب، آزادی کش، و انسان ستیز نجات پیدا کند و در جایگاه شایسته ای در میان کشورهای آزاد و دموکرات بنشیند و آنسان که در فرهنگ زیبایش هست مدارا و صلح و مهر را تبلیغ کند.



آنتی آخوند May 7, 2019 10:22 AM

با تشکر از خانم میرزادگی، متن خوبی را همراه با اطلاعات پست کردند

گزارش یا اعتراض به این نظر


حقیقتگو May 7, 2019 09:13 PM

متاسفانه نباید تمامی فجایع اخوندسازضداایرانی را تنها متوجه عبابردوشان کرد بلکه جمعیت کثیری که محیطی بس مناسب برای رشد ونموهای استبداد وخفقان اسلام باورانه و فروبستن چشم هاوگوش هاوحصرفهم وشعورشان آنهم با دانستن همه گونه اطلاعاتی ازچپاولها و زمین خواری ها و تحریم هرگونه رفاه وازادی وتحمل کردن توهین ها ازقبیل خش وخاشاک بودن ها همچون مجسمه های متحرک بازیچه حکومت اخوندی ورهبران ومقامات حکومتی اش رفتارکرده اند وموجب آن شدند که آخوندسانان هرفاجعه ای به عمد وبدون هیچ ترس ووحشتی برآنها ظاهرکنند مردم آلمان چه دردوران هیتلروچه قبل وچه بعد ازدوران هیتلرمردمی وطن پرست و صتعتگرودانش گروخودکفا وحامی حق وحقوق یکدیگربوده اند جدا ازگرایش های مذهبی وتابه حال هم فرمان اعدام افرادی ازطریق کلیسا صادرنشده است ودرحقیقت با جامعه سرطان اسلامی زده ایران فرق دارد

گزارش یا اعتراض به این نظر


Translate by Google: English | Français | Deutsch | Español
به اشتراک بگذارید:
  3904 بازدید |






© copyright 2004 - 2019 IranPressNews.com All Rights Reserved
Cookies on IranPressNews website
We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website. This includes cookies from Google and third party social media websites if you visit a page which contains embedded content from social media. Such third party cookies may track your use of our website. We and our partners also use cookies to ensure we show you advertising that is relevant to you. If you continue without changing your settings, we'll assume that you are happy to receive all cookies on our website. However, you can change your cookie settings at any time.