رئیس‌جمهور آمریکا پیشتر گفته بود که توان نظامی رژیم ایران به‌شدت تضعیف شده و دیگر توان گذشته را ندارد. به همین دلیل به‌دنبال توافق هستند، هرچند در ظاهر خلاف آن را نشان می‌دهند ولی باید پرچم سفید تسلیم را بالا ببرند.

سیاست "شل‌کن سفت‌کن" ترامپ به کجا خواهد رسید؟

این عبارت به الگوی رفتاری خاص رئیس جمهور آمریکا در سیاست خارجی، به ویژه در قبال حکومت ایران، اشاره دارد که ترکیبی از تهدیدهای تند نظامی و پیشنهادهای ناگهانی برای مذاکره و آتش‌بس است. این رویکرد که برخی تحلیل‌گران آن را «سیاست زیگزاگی» یا «بازی روانی» می‌نامند، با هدف ایجاد ابهام و فشار بر طرف مقابل طراحی شده است.

در حالی که تنش‌ها در تنگه هرمز بالا می‌گیرد، او هم‌زمان از پیشبرد مذاکرات خبر می‌دهد. این سبک رفتاری بخشی از دکترین ترامپ برای ایجاد «عدم قطعیت» در ذهن طرف مقابل است تا با استفاده از اهرم ترس و امید به طور هم‌زمان، امتیازات بیشتری در میز مذاکره بگیرد. این رفتارها باعث ایجاد اختلاف نظر در تحلیل‌ها شده است؛ برخی آن را نشانه‌ای از بن‌بست سیاسی می‌دانند و برخی دیگر آن را تاکتیکی برای «تسلیم‌سازی» با کمترین هزینه جانی و مالی برای آمریکا قلمداد می‌کنند.

حسین آقایی، تحلیلگر سیاسی نوشت: ترامپ با بازیهای روانی اش تا حدی توانسته در هیات حاکمه در ایران اختلافات جدی ایجاد کند اما طرف حساب اصلی ترامپ تروریستهای سپاه هستند. آنها مرتب ترامپ را تحریک به جنگی بزرگ در تنگه هرمز می کنند. آمریکا دست آخر راهی جز درگیری شدیدتر آبی و خاکی ندارد. ترامپ دائما می خواهد از میان بر های کم خطر و کم دست انداز رد شود. نه اینطور نمی شود! اسرائیل می داند رژیم تروریستی را چطور باید از بین برد. آخر این بازی برای ترامپ جنگ است و تلفات و هزینه برای آمریکا!