شهرزادنیوز:خبرنگار یورونیوز، ولفگانگ سپیندلر، با فیلم‌ساز تبعیدی کردتبار ایرانی، بهمن قبادی، گفتگویی دارد. این کارگردان در باره ساختن فیلم در ایران، آخرین فیلم‌اش به نام "فصل کرگدن" و امیدش برای آینده کشورش صحبت می‌کند.

ولفگانگ سپیندلر، یورونیوز: آخرین فیلم شما، اولین فیلمی است که از زمان ترک ایران ساخته‌اید. در خارج از کشورتان کار کردن چگونه بود؟

بهمن قبادی: پیش از هر چیز باید بگویم من ایران را ترک نکرده ام، بلکه مجبورم کردند که کشورم را ترک کنم. در کشوری که زبان و فرهنگش را نمی‌دانی، فیلمسازی بسیار سخت است. بنابراین این فیلم نشانگر احساساتم از زمان ترک ایران است، به عبارت دیگر یک اثر هنری بسیار شخصی است.

یورونیوز: طی جشنواره فیلم کان همکار شما، اصغر فرهادی، در مصاحبه‌ای گفت در میان فیلم‌سازان مشکل سانسور وجود دارد، نه سانسور دولتی، بلکه خودسانسوری.

قبادی: آن‌چه که همیشه در باره سانسور گفته‌ام این است که ما از دولت بدتر شده‌ایم، این خود به خودی است، با وجود این خواهان سانسور نیستیم، بلکه فشار مستمر رژیم است که ما را به این کار وامی‌دارد. آدم به محکومی تبدیل می‌شود که در انتظار اجرای حکم اعدام است. آن‌ها چنان رفتار بدی دارند که می‌خواهی خودت را بکشی. در ایران حس محکومی را داری که تیرباران شده، اما گلوله به قلب اصابت نکرده است. ایران جراحات شدیدی برداشته، باید کمک کنیم که این کشور دوباره به پا خیزد.

یورونیوز: آیا ایران را با اندوه ترک کردید؟

قبادی: سه سال از این چهار سال، این حس را داشته‌ام که دستی دارد فشارم می‌دهد و می‌خواهد خفه‌ام کند. این فیلم به من کمک کرد که از این حس عبور کنم. الان کمی راحت‌تر نفس می‌کشم.

یورونیوز: یک بار گفتید که از سینما متنفرید، با وجود این فیلم‌ساز شده اید. کارگردان بودن برای شما چه معنایی دارد؟ هدف‌تان چیست؟ با چه انگیزه‌ای ادامه می‌دهید؟

قبادی: دقیقا مطمئن نیستم، اما نیرویی است که از زمان کودکی ام می‌آید، دقیق‌تر بگویم از خاطرات دوران کودکی ام. این بر من تأثیر زیادی دارد و کمک می‌کند فیلم بسازم. این نیرو از کشورم، فرهنگ‌ام، مصائب مردم و کردها در طول سالیان دراز و حس عدم امنیتی می‌آید که در آن بخش از جهان سنگینی می‌کند. همه این‌ها مرا به ساختن فیلم ترغیب می‌کند. درست است که هیچ‌وقت واقعا فیلم یا تئاتر را دوست نداشته ام، چون وضعیت دشوار است، شرایط برای یک فیلمساز ایده‌آل نیست، در ایران هیچ وقت نتوانستم در آرامش فیلم بسازم، هیچ‌وقت نتوانستم روی صندلی بنشیم و بگویم "دوربین، شروع". هیچ وقت چنین صندلی‌ای نداشتم.

یورونیوز: بله، اما سینما مهم است، داستان‌گویی است، تصویری از کشورتان عرضه می‌کند، دریچه‌ای رو به کشورتان در برابر دنیا باز می‌کند و مسائل ایران را مطرح می‌کند. تولید، ساختن و دیدن فیلم‌های ایرانیان مهم است.

قبادی: می‌دانم و به همین دلیل است که به این کار ادامه می‌دهم، فیلم و دوربین‌ها سلاح‌های مؤثری هستند، اکثر اوقات اسلحه‌ای با خودم ندارم، اما اکنون مسلح هستم و از آن برای دفاع از کشورم استفاده می‌کنم. هم‌چنین سعی می‌کنم جهان را با تاریخ کشورم و مردمان آن آشنا کنم. من از کشوری می‌آیم که حتا برای فکر کردن باید مجوز داشته باشی، مقامات می‌خواهند بدانند به چه فکر می‌کنی و به عنوان فیلم‌ساز چه برنامه‌ای برای آینده داری. حتا می‌خواهند بدانند در باره چه موضوعی می‌نویسی. وقتی سناریو آماده می‌شود، ماه‌ها و سال‌ها طول می‌کشد تا دولت مجوز ساختن آن را صادر کند و بالاخره اجازه می‌دهد فیلم را شروع کنی. بعد وقتی داری صحنه‌هایت را فیلم‌برداری می‌کنی، باید با مأموران امنیتی کلنجار بروی. وقتی فیلم را ساختی، نیاز به مجوز پخش داری تا بتوانی در سینماها به نمایش بگذاری. برای فرستادن فیلم به جشنواره‌ها هم باید مجوز داشته باشی، چنان ترس و هراسی وجود دارد که احساس می‌کنی داری خفه می‌شوی. البته این ها همه برای یک فیلمساز مایه تفریح بسیاری است.

یورونیوز: دیدیم که بهار عربی برخی از دولت‌ها را سرنگون کرد. تا به حال بهار پارسی نبوده است. آیا امیدی به تغییر برای ایران هست؟