امروز براي اينكه اقتصاد ايران را خوب نشان دهند به آمار رو به رشد صادرات استناد مي‌كنند ولي به نظر مي‌رسد كه صادرات انعكاس وضعيت بهبود اقتصاد ايران نيست، علت آن است كه صادراتي انعكاس دهنده رونق اقتصادي است كه به علت صرفه‌هاي ناشي از مقياس باشد نه اينكه صادر‌‌كنندگان به دنبال كسب ارز براي گرانفروشي آن باشند.

صرفه‌هاي ناشي از مقياس به اين معناست كه بنگاه‌هاي توليدي به مرحله‌اي از توليد رسيده‌اند كه با افزايش توليد، هزينه‌هاي متوسط آنها كاهش و از اين ناحيه سودشان افزايش مي‌يابد، اين شرايط زماني نصيب بنگاه‌هاي توليدي مي‌شود كه از طريق تحقيق و توسعه منظم و پايدار، منحني هزينه‌هاي متغير كوتاه مدت خود را مرتب به پايين منتقل كرده باشند. در حقيقت افزايش صادرات هم اكنون باز هم اعطاي يارانه از جيب مردم به صادر‌‌كنندگان است؛ چراكه دولت براي كنترل قيمت‌هاي مواد توليد داخل كه حتي كفاف مصرف داخل را هم نمي‌دهد، مجبور به واردات بيشتر براي كنترل قيمت‌هاي بازار است و از سوي ديگر صادر‌‌كنندگان محصولات مشابه و حتي كالاهاي جايگزين را از پياز و سيب زميني تا گوشت، خودرو و ... را به خارج صادر مي‌كنند. در چنين شرايطي بنگاه‌هاي توليدي براي اينكه بتوانند روي منحني هزينه‌هاي متوسط نزولي بلند مدت خود حركت كنند، نياز به افزايش توليد دارند و براي افزايش توليد خود نيازمند وجود تقاضا هستند و تا زماني كه اين تقاضا در داخل وجود داشته باشد با مشكلي مواجه نخواهند شد ولي به محض آنكه احساس نمايند تقاضاي داخلي اجازه توليد بيشتر به آنها را نمي‌دهند روي به سمت بازارهاي خارجي و تقاضاي خارجي مي‌آورند؛ چراكه سودشان در افزايش توليد است. لذا در اقتصاد سالم و رقابتي بنگاه‌هاي توليدي از آن جهت صادر‌كننده مي‌شوند كه از طريق تحقيق و توسعه منظم و پايدار روز به روز به ارتقاي ظرفيت‌هاي خود پرداخته‌اند. اين صادرات انعكاس‌دهنده طرف عرضه پويا و رونق اقتصادي است.