به گزارش افکار نیوز، چندی پیش جکت ۱۴۰ میلیارد تومانی فاز ۱۳ میدان مشترک گازی ایران در فاصله ۱۰۰ کیلومتری سواحل خلیج فارس غرق شد، قرار بود در سایه راه اندازی این کوه آهنی با بیش از ۱۸۵۰ تن وزن آسایش بیشتری نصیب هم ‌وطنانمان شود، اما هم اکنون میهمان ماهیان دریا شده!

کارشناسان صنعت نفت را آبستن حوادث می دانند و معتقد اند هر حادثه در صنعت نفت حداقل چند صد میلیون دلاری برای مردم آب می خورد که با این حال و اوضاع دلار تقریبا چند میلیارد تومانی می شود، برای مثال در آخرین حادثه ای که در صنعت نفت رخ داد حداقل ۱۴۰ میلیارد تومان به مردم ضرر وارد شد! کوه آهنی با ۷۲ متر ارتفاع غرق شد و به گنجینه اعماق خلیج فارس پیوست! با توجه به عدم پاسخگویی شرکتهای خارجی و درگیر بودن کشتی جرثقیل دار غدیر ۵۰۰۰، پیش بینی می شود حداکثر تا چند ماه آینده امکان بازیابی جکت ۱۳ پارس جنوبی فراهم نشود.

به گفته عليرضا ارزنده، مدیر فاز سیزده پارس جنوبی که سابقه عزل و نصب در فاز سیزده را در کارنامه دارد، در حال حاضر سایر سناریوها همچون نصب بالشتک و سایر عملیات های فراساحلی برای بازیابی جکت فاز ۱۳ پارس جنوبی در دستور کار قرار دارد. وی وقوع این رویداد عجیب را مستقیما به بدي آب و هوا مرتبط دانسته و می‌گوید: جكت فاز ۱۳ كه از جزيره صدرا بوشهر بارگيري شده بود در ۱۰۰ كيلومتري عسلويه به دليل بدي آب و هوا عمليات نصب آن متوقف شد و جكت به زير آب رفت!
بلافاصله بعد از این اتفاق کمیته بحران متشکل از متخصصان شرکت صدرا و نفت و گاز پارس برای احیا مجدد جکت تشکیل شد و وعده هایی مانند اتفاق سال ۸۹ داده شده.

وقوع دو حادثه مشابه در صنعت نفت ایران آن هم به فاصله ۳ سال حکایت از آن دارد که بایستی امروزه در صنعت نفت كشور زنگ خطرها ناديده و ناشنيده گرفته نشوند، به عبارت دیگر ای کاش « علاج واقعه را قبل از وقوع آن بیابیم.

به گزارش افکار نیوز ، حادثه فوران چاه در میدان نفت‌شهر، مارون، حادثه بزرگ منجر به فوت در فازهای ۱۲ و ۱۷ و ۱۸ پارس جنوبی،پالایشگاه نفت آبادان و ده ها رخداد غم انگیز دیگر حوادثی هستند که در حافظه تاریخی صنعت نفت ثبت شده و پاک نخواهد شد. در این بین با گذری بر علت این آتش سوزی ها رعایت نکردن موارد ایمنی و بها ندادن به قانون HSE در این صنعت بالاخص در میان بخش خصوصی فعال در این صنعت کاملا مشهود است.

به عنوان مثال حادثه نفت‌شهر در حین یک علمیات تجربه شده تولیدی که منجر به فوت و زخمی شدن تعدادی کارکنان تلاشگر صنعت نفت شد، نمونه‌ای از این رویدادها است. شرکت حفاری شمال به عنوان یکی از زیربخش‌های شرکت ملی نفت ایران، مسئول این حادثه بزرگ شناخته شد؛ حادثه‌ای که یک شرکت فعال در عرصه حفاری نه تنها به سرعت آن را کنترل نکرد و بیش از ۲۰ روز حجم گسترده‌ای از نفت کشور در این میدان در میان شعله‌های آتش سوخت.

شاید به جرات بتوان گفت حادثه فواران چاه شماره ۱۷ میدان نفتی ابوذر بزرگترین حادثه نفتی چند دهه گذشته در صنعت نفت در خلیج فارس بوده ولی خوشبختانه این چاه گرچه بخشی از آن در دریا وارد و محیط زیست را آلوده کرد و حدودا ۵۰ روز نفت سوخت و ما تولیدی نداشتیم، اما این چاه توسط متخصصان ایرانی در ستاد بحران مهار شد. بعد از حادثه ابوذر، در اسفند ماه سال ۸۹ جکت E۴ میدان مشترک هنگام در حین نصب در نزدیکی جزیره هنگام غرق شد تا نه تنها وعده دو برابر کردن برداشت نفت از این میدان مشترک نفتی عملی نشود، بلکه سازه‌ای که با هزینه‌های هنگفت ساخته شده بود، به اعماق خلیج فارس برود و داستانش جزیی از تاریخ صنعت نفت کشورمان شد!

امروزه در صنعت نفت کمیته های بحران و یا ویژه در هنگام بروز حادثه تشکیل و با تکیه بر توانمندی و تجربه نیروی انسانی مهار می شود و بعد از اتمام کار دیگر خبری از فعالیت های علمی و تحقیقاتی و یا اجرای مانور های آمادگی و پیشگیری نیست؛ البته همواره برگزاری سمینارها و همایشهای که به هیچ عنوان ارزش تجربی و عملیاتی ندارند که در دستور کار قرار دارد، نمونه این امر برگزاری سمینارهای پیشگیرانه و مدیریت بحران به صورت منظم در شرکت نفت و گاز پارس بود در حالی که به رغم این سمینارها جکت فاز ۱۳ در عین ناباوری به میهمانی ماهی های کف خلیج فارس رفت!