حجت الاسلام والمسلمین سید محمد صادق موسوی نسب دکترای روانشناسی در گفتگو با بی باک اظهار داشت: از نظر اسلام و فتوای اکثر علمای دین اسلام موسیقی فی نفسه حرام نیست بلکه موسیقی که طرب آور باشد و باعث مخت شدن فکر و تفکر انسان شود، حرام می باشد چون آسیب های روحی و روانی و حتی جسمی بر آن مترتب است.

وی افزود: از نظر علمی هم آثار مخرب موسیقی های مطرب و تند اثبات شده است بدیهی است با توجه به ایام تعطیلات بعضی از راننده ها هنگام رانندگی برای اینکه مشغول شوند موسیقی هایی را در ماشین گوش می دهند و به غلط راننده های ماشین های بزرگ کامیون ها و یا اتوبوس ها مدعی هستند که اگر ما در حین رانندگی موسیقی گوش ندهیم در دل شب دچار خواب آلودگی می شویم.

این کارشناس روانشناسی تأکید کرد: جدای از حرام بودن بعضی از محتواهای موسیقی و ریتم های موسیقی آنچه حقیقت امر است اینکه گاهی موسیقی ها آنچنان انسان را مشغول می کنند که فکر و حواس و خیال انسان را با خودشان هماهنگ می کنند که قدرت بینایی و تفکر و توجه انسان را کاهش می دهند و چون این موارد کم شد، انسان دچار خیال ها و وهم های خودش می شود که در اینصورت بدیهی است که احتمال خطای انسان بسیار بالا می رود.

وی در ادامه بیان داشت: مخصوصاٌ بعضی موسیقی هایی که در انسان هیجان ایجاد می کند باعث می شود که انسان کنترل بر اعصابش بسیار کاهش پیدا کند گاهی انسان می بیند بعضی از راننده هایی که موسیقی تندی را در ماشین های خود می گذارند همراه با موسیقی در ماشین دچار تنوع رفتار می شوند، حرکت می کنند و پا کف اتومبیل می کوبند و حتی با گاز و کلاج و ترمز ماشین به شکل بسیار هیجانی برخورد می کنند و یا با حرکت انگشتان دست بر روی فرمان همراه است. این نشان می دهد که موسیقی توانسته است کاملا اعصاب انسان را از کنترل خارج کند و براساس ریتمی که موسیقی ارائه می دهد انسان رانندگی می کند بنابراین این موسیقی ها که در ماشین پخش می شوند منجر به بهم ریختگی اعصاب و کاهش توجه انسان می شوند در نتیجه به بالا رفتن احتمال خطا و خطر در رانندگی و جاده ها خواهند شد.

دکتر موسوی نسب با تأکید بر خارج شدن کنترل رانندگان توسط موسیقی بیان کرد: این مسئله باعث می شود که برای رانندگان دیگر هم مزاحمت ایجاد شود.

وی تصریح کرد: شنیدن موسیقی های تند ناخودآگاه باعث به هم ریختگی اعصاب می شود یعنی به گفته بعضی از کسانی که موسیقی های مطرب هم گوش می دهند تحرکات انسان کاهش پیدا می کند، در صورتی که آن فرد فکر می کنند که تحرکاتش بیشتر است این در حالی است که برخی تصور می کنند که اعصاب و روان در باطن دچار تحول نمی شود که این تفکر غلطی است، زیرا در باطن انسان این شور را ایجاد می کند. انسان خود را ظاهرا کنترل می کند در صورتی ظاهر و باطن روان انسان در تضادی قرار می گیرد و این تعارض هم باعث رفتارهای ناخواسته در درون می شود که به طور ناخودآگاه تأثیرش را در انسان می گذارد.