انتخاب اسم رمز معمولا در جریان یک مصاف و صحنه‌ای حساس و خطیر، انجام می‌شود. اسم رمز یا رمز عملیات – که در طول تاریخ مبارزه شیعه و نیز در 8 سال دفاع مقدس شاهد آن بوده‌ایم- بیانگر نوعی "شبیه‌سازی" و قرابت وضعیت آن صحنه و کارزار، با محتوا و پیام اصلی "رمز" [انتخاب‌شده] است. از نظر لغوی نیز، «رمز، نشانه‌ای مخصوص است که از آن چیزی درک می‌شود.

اساساً انتخاب رمز، برای اشاره به سلسله‌ای از مفاهیم بزرگ و بلند است، که بصورت عادی و عمومی قابل بیان و درک نیست؛ لذا آیین «کنایه و تمثیل» به یاری بیان و گفتار شخص می‌شتابد و با اختیارکردن "یک مفهوم"، به "گروه وسیعی" از مفاهیم و معانی اشاره می‌گردد. این درحالیست که سراسر ادبیات دینی و ملّی ما نیز مشحون است از بیانات رمزآلود و تمثیل‌های پرمغز. لذا با این تفاصیل، میبایست با دقت نظر بیشتری به رمز «یااباالفضل» که از سوی دکترمحسن رضایی انتخاب شده است، توجه گردد.

"اباالفضل"، عظمتی بیکران که جز معصوم (علیه‌السلام)، نمی‌تواند توصیف‌کننده‌ی او باشد.

امام صادق(علیه السلام) در بیان ویژگی‌های آسمانی حضرت اباالفضل العباس (علیه السلام) می‌فرمایند: «کان عمنا العباس نافذ البصيرة صلب الايمان جاهد مع أبي عبد الله الحسين و مضي شهيدا: عموي ما عباس، داراي بصيرتي نافذ و ايماني استوار بود، همراه اباعبدالله جهاد كرد و آزمايش خوبي داد و به شهادت رسيد». و نیز در هنگام زیارت مزار ایشان می‌فرمایند: «أشْهَدُ لَکَ بِالتَّسلیمِ وَ التَّصدیقِ وَالوَفاءِ وَ النَّصیحهِ لِخَلَفِ النَّبیّ: عمو جان! گواهی می دهم تو تسلیم بودی، تو تصدیق محض بودی، تو وفا و خیرخواهی و نصیحت و فدا کردن جانت را از حسین، از برادرت دریغ نکردی».

حضرت صاحب الزمان(علیه السلام) در توصیف این وجود آسمانی می‌فرمایند: «الَّسلامُ عَلَی أبِی الفّضلِ العّبَّاسِ بْنِ أمِیرِ المُؤمِنِینَ؛ الْمُواسِی أخَاهُ بِنَفسِهِ؛ الآخِذِ لِغَدِهِ مِنْ أمْسهِ؛ الآخِذِ لِغَدِهِ مِنْ أمْسهِ الفَادی لَهُ؛ الوَاقِی السَّاعِی إلَیْهِ: سلام بر عمویم عباس آن کسی که جانش را برای حسین فدا کرد، جانش را در طبق اخلاص گذاشت برای اباعبدالله. زندگی اش را فدا کرد برای آینده، برای فردای ماندگار، برای ماندن در تاریخ، برای قیامت. عباسی که جانبازی کرد. فدا کرد خودش را؛ و به عنوان سپر، جند و محافظ، ایستاد و از جان برادرش دفاع کرد».

و چرا محسن رضایی با ذکر و رمز «یااباالفضل» وارد میدان سیاست می‌‌شود؟

یک احتمال این است که او میخواهد به کسی متوسل شود که، همانند اسمش، «پدر فضائل، ادب و اخلاق» است. «اخلاق» و «ادب»ی که در جامعه‌ی امروز کشورمان و فضای سیاست کنونی، کمتر رنگ و بویی از آن دیده و شنیده می‌شود. «اخلاق»ی که رسول مهر و محبت اسلام (ص)، مکرراً با تعابیری چون «حَسِّنوا أَخلاقَكُم» از آن یاد می‌کرد و در بیان هدف رسالت خویش، می‌فرمود: «إنَّما بُعِثتُ لاُتَمِّمَ مَكارِمَ الخلاقِ».

احتمال دیگر اینکه او میخواهد به کسی متوسل شود که، تا آخرین لحظه و تا آخرین قطره خونش ایستادگی کرد و حماسه ای آفرید درخور نامش؛ و مصداق بارزی شد برای این کلام امیرالمومنین (ع): «جُبِلَتِ الشَّجاعَةُ عَلى ثَلاثِ طَبائِعَ، لِكُلِ واحِدَةٍ مِنهُنَ فَضيلَةٌ لَيسَت لِلخرى: اَلسَّخاءُ بِالنَّفسِ وَالنَفَةُ مِنَ الذُّلِّ وَطَلَبُ الذِّكرِ ...»

احتمالا «آقامحسن امام» نیز میخواهد بگوید "آمده ام تا آخرین قطره خونم و با تمام اعضا و جوارحم در جهاد و خدمت به مردم ایستادگی کنم و با اقتدا به مولایم اباالفضل حماسه ای بیافرینم؛ حتی اگر به قیمت جانمان تمام شود"، که «ثَلاثَةٌ لاتُعرَفُ إِلاّ فى ثَلاثِ مَواطِنَ: لايُعرَفُ الحَليمُ إِلاّ عِندَ الغَضَبِ وَلاَ الشُّجاعُ إِلاّ عِندَ الحَربِ وَلا أَخٌ إِلاّ عِندَ الحاجَةِ».

آن روزها خیام اهل حرم ناامن بود؛ امروز خانه ها و جامعه دوستداران اهل بیت(ع) گرفتار «فقر و تنگدستی» است، و امان از آنکه «کاد الفقر أن یکون کفرا».

علاوه بر این وی میخواهد به کسی متوسل شود که، "باب الحوائج" است. کسی که گره گشای هستی است، فارغ از دین و نژاد و رنگ و جنسیت افراد؛ کسی که حاجت روا میکند جمله خلق را. پس «آقا محسن» از او امان می‌خواهد و برای مردم ایران، در پیشگاه او طلب حاجت می‌کند. چرا که او، با اخلاق و معرفتِ مولایش ابالفضل(ع)، از گذشته‌های دور آشناست؛ از والفجر مقدماتی، از فتح المبین و بیت المقدس، از طریق القدس، کانال کمیل و کربلای پنج و ... .

محسن رضایی با انتخاب رمز «یااباالفضل» قطعا می‌خواهد به ویژگی‌ها و خصوصیات این شخصیت بلندمرتبه اشاره کند و به همه دردمندان گوشزد نماید که، «اخلاق و ادب»، «اخلاص»، «بصیرت»، «ایمان استوار»، «بذل جان»، «جهاد در رکاب ولی»، «تسلیم و اطاعت محض از ولایت»، «خیرخواهی»، «وفاداری»، «آینده‌نگری»، «شجاعت» و «جانبازی»، باید سرلوحه‌ی تمامی رفتارها، گفتارها و عملکردها باشد. و در این موضع، مسئولان کشوری و لشگری بیش از مردم عادی منظور نظر هستند.

محسن رضایی با انتخاب رمز «یااباالفضل»، پایه‌های اصلی گفتمان و رویکرد عملی خود را نمایان ساخت. او به «ما» مردم ایران یادآوری می‌کند که گره‌گشایی حقیقی را همانجایی باید جُست که «مکتب اخلاق» حقیقی و راستین، آنجاست. او تولّد «دولتی عاشورایی و حماسه‌ساز» را با ولادت پرسعادت اباالفضل العباس (علیه‌السلام) مقارن دیده و این چه حکمت زیبایی دارد.

و او کاملا درست، با انتخاب رمز «یااباالفضل»، بر میراث «علقمه و عاشورا» تکیه زده و رو به سوی مکتب «انتقام و انتظار» داشته است؛ چرا که حضرت بقیه الله الاعظم (روحی و اروحنا لتراب مقدمه فداه) فرموده‌اند:

«هر کجا که نام عمویم ابالفضل عباس(ع) برده شود، من آنجا حاضر و ناظر و شاهدم».

و چه زیباست که «شور حسینی» و «شعور مهدوی» همه مردم ایران، در ایام ولادت «اباالفضل العباس علیه‌السلام»، ظهوری دیگرگون می‌یابد و آینده خویش را با «حماسه‌ای علوی و فاطمی»، در زیر بیرق علمدار دوعالم رقم می‌زنند.