به گزارش ایران، چند سالي است که برنامه هاي تلويزيوني و راديويي براي جذب مخاطب بيشتر اقدام به برگزاري مسابقاتي با جوايز معمولي مي کنند و مردم با شرکت در اين مسابقات بخت خود را براي برنده شدن در بوته آزمايش قرار مي دهند و کساني هم هستند که در اين مسابقات برنده مي شوند، ولي هرگز جايزه اي به دست آنها نمي رسد. مسابقات تلويزيوني و تعيين جوايزي براي بينندگان يکي از راه هاي جذب مخاطب در همه نقاط دنياست. جوايزي که گاه زندگي يک برنده را متحول مي کند. صداوسيماي ما هم چنين مسابقاتي را براي جذب مخاطب در نظر گرفته با اين تفاوت که زندگي برخي از برندگان اين جوايز گاه به شکل معکوس متحول مي شود و به دردسر و دوندگي براي دريافت جايزه مي انجامد.

چرا کمتر به صدا و سيما اعتماد مي شود؟

انتقادات به صدا و سيما فقط مختص محتوا و کيفيت برنامه هاي توليدي نيست، بلکه در بعدي وسيعتر اين انتقادات شامل مديريت غيراصولي اين سازمان است. بحث پرداخت 150 هزار تومان آنقدر بحث پيچيده اي نبود که چنين آبروريزي را به دنبال داشته باشد، ولي وقتي برخي هنوز نمي دانند اين رسانه با يک شرکت خصوصي تفاوت دارد و هرگونه رسوايي در آن، آبروريزي ملي به دنبال خواهد داشت نتيجه همين مي شود که برنامه هاي جدي آن تبديل به برنامه هاي مخالف ساز و برنامه هاي طنز و سرگرمي آن تبديل به برنامه هاي رفع اعتماد خواهند شد.

جوان کاشاني تنها کسي است که حق خودش را پيگيري کرد و بسيارند کساني که حقوق شان را پس از بدقولي هاي مستمر پيگيري نمي کنند. اين بحث در اتهام هاي مختلفي که صدا و سيما به افراد و گروه ها مي زند هم صدق مي کند. صدا و سيما جزيره اي خودمختار شده که مقابل هيچ کسي خود را پاسخگو نمي داند.

يک جا به يک تهيه کننده خودي، برآورد هزينه خيلي بالاپرداخت مي شود و در جاي ديگر جوايزي که از اسپانسر ها دريافت شده به دست برندگان نمي رسد! صدا و سيمايي که نقش مدعي العموم را در سال هاي گذشته بازي مي کند خودش درگير گرفتاري هايي است که شايد اگر به بيرون درز کند مديران اين سازمان ديگر نتوانند به ادامه مديريت بپردازند، به همين دليل هم است که آنها از کاهي، کوهي مي سازند تا کوه هاي خود در اندازه کاه بماند.

يکي از کساني که در اين مسابقات تلويزيوني برنده شده محمد شعباني مقدم است. او صبح روز 19 خردادماه سال 83 در مسابقه اي که برنامه زنده صبح بخير ايران برگزار کرده بود شرکت مي کند و در نهايت موفق مي شود از پس اين مسابقه برآيد و برنده جايزه 150هزار توماني شود. آن روز براي محمد شعباني مقدم روز خوبي بود و در کاشان، محل زندگي اش با شادماني به همه از برنده شدن مي گفت، اما اين شيريني براي اين مرد جوان چندان پايدار نبود. او هر قدر بيشتر منتظر دريافت جايزه اش مي شد کمتر به نتيجه مي رسيد تا جايي که بالاخره مجبور شد با هزينه کردن 500 هزار تومان از طريق مراجع قضايي پس از 7 سال جايزه 150 هزار توماني خود را دريافت کند.

محمد شعباني مقدم وقتي از دريافت جايزه نااميد مي شود تصميم مي گيرد خود اقدام کند. به همين دليل نامه اي خطاب به تهيه کننده برنامه صبح بخير ايران مي نويسد و از او مي خواهد جايزه اش را ارسال کند. وقتي از اين نامه پاسخي نمي گيرد اين بار تصميم مي گيرد نامه اي خطاب به حراست صداوسيما بنويسد. اين نامه هم بي پاسخ مي ماند، نامه او به مدير شبکه يک سيما هم بي پاسخ مي ماند، او حتي در يک مراسم خاص يکي از مجريان اين برنامه را مي بيند و از او جايزه اش را طلب مي کند، ولي با برخورد مناسبي روبه رو نمي شود.

اين برنده مسابقه صداوسيما نامه هاي ديگر نيز ارسال مي کند و وقتي همه اين نامه ها بي پاسخ مي ماند چاره کار را در شکايت مي بيند، به ديوان عدالت اداري مي رود و پس از 4 سال دوندگي در سال 87 از برنامه صبح بخير ايران و صدا و سيما شکايت مي کند. ديوان عدالت اداري وقتي با اين شکايت عجيب روبه رو مي شود و به دليل اين که شکايت موضوعي مدني است، خود را فاقد صلاحيت رسيدگي تشخيص مي دهد. با عدم رسيدگي به اين شکايت در ديوان عدالت اداري اما محمد شعباني مقدم نااميد نمي شود، او ابتدا به دادسراي کارکنان دولت مراجعه مي کند، دادستان اين دادسرا وقتي چنين شکايت عجيبي را مي بيند از اين جوان مي خواهد حتماً شکايتش را پيگيري کند و به همين دليل براي طرح شکايت به مجتمع قضايي شهيد بهشتي مراجعه مي کند. محمد در اين مجتمع هم متوجه مي شود نمي تواند شکايتش را مطرح کند و بايد به مجتمع قضايي شهيد صدر برود. اين جوان براي رسيدن به حقي که صدا و سيما از پرداخت آن خودداري مي کرد به اين مجتمع مراجعه مي کند و بالاخره موفق مي شود شکايتش را طرح کند.