تحریم‌ها به پستوی خانه‌مردم رسیده و کمبود دارو و گرانی مواد غذایی از خطوط قرمز‌ زندگی دارد عبور می‌کند. گذشته از بخشی از حکومت که به «یمن» تحریم‌ها ثروتمندتر می‌شود، بقیه در عذابند. حسن روحانی در مناظره‌های انتخاباتی گفت «باید چرخ هسته‌ای بچرخد، اما چرخ زندگی مردم هم بچرخد.» اما با شروع تحریم‌های جدید، این سخنی کهنه است.

صادق زیبا کلام، استاد علوم سیاسی و تحلیلگر مسایل ایران می‌گوید اگر حسن روحانی نتواند در زمینه هسته‌ای موفقیتی به دست آورد، دیگر مهم نیست در داخل چه می‌کند. هر کاری که بکند، عملاً شکست‌خورده است.

او معتقد است که حسن روحانی‌ باید بعد از دهسال یک سئوال اساسی و بنیادی را مطرح کند، اینکه «بالاخره ایران برای هسته‌ای است یا هسته‌ای برای ایران است؟ آیا هسته‌ای آمده که وضعیت ایران را بهتر کند، یا اینکه ایران و ۷۵ میلیون باید فدای مسئله‌ هسته‌ای شوند؟»

حسن روحانی در مناظره‌های انتخاباتی از جمله «افتخارات» دوره‌ای را که خود مذاکره کننده ارشد هسته‌ای بود، افزایش سانتریفوژها قلمداد کرد. اما صادق زیباکلام می‌گوید زمان آن رسیده که رهبران ایران به مردم بگویند « برنامه هسته‌ای با این وضعیتی که پیدا کرده، آیا اصلاً توانسته است کمکی به اقتصاد و منافع ملی ما کند؟ یا اینکه نه، این نه تنها یار شاطر نبوده که آمده بار خاطر شده است؟»

صادق زیباکلام می‌گوید برنامه هسته‌ای پاشنه ‌اشیل دولت روحانی است صادق زیباکلام می‌گوید برنامه هسته‌ای پاشنه ‌اشیل دولت روحانی است
روحانی مجبور است تعارف را کنار بگذارد

به نظر این تحلیلگر آقای روحانی مجبور است این پرسش دشوار را «خیلی خیلی محترمانه مطرح کند» که مابه‌ازای برنامه هسته‌ای برای مردم چیست؟
«روحانی این آهنگ همیشگی را تکرار نکند که برنامه هسته‌ای حق ماست و این حق باید به رسمیت شناخته شود. چون واقع مطلب این است که کسی اصلاً منکر این حق نشده. هیچ‌گاه غربی‌ها، اتحادیه اروپا و آمریکا نگفته‌اند که نه ایرانی‌ها شما حق غنی‌سازی ندارید، شما حق ندارید اصلاً هیچ جور فعالیت هسته‌ای داشته باشید. مشکل و مناقشه اساسی این است که باید این اعتماد به‌ وجود آید.»

ولی این اعتماد چگونه به وجود میاید، زمانی که شروع دولت روحانی مصادف است با بدترین شرایط اقتصادی در هشت سال اخیر و اوج تحریم‌ها؟ صادق زیبا کلام می‌پذیرد که این کاری دشوار است و اساسا کار روحانی به تنهایی نیست: « به نظر من به نخبگان فکری مملکت، اساتید دانشگاه، روشنفکران، مطبوعات، نویسندگان، روزنامه‌نگاران... ببینید، فرهیختگان هم که دل‌شان می‌سوزد برای این مملکت و برای ایران و درد این نظام را دارند، آن‌ها هم باید کمک کنند. آن‌ها اگر به آقای روحانی کمک نکنند، او نمی‌تواند به تنهایی این کار را بکند.»

به نظر او مطبوعات باید این سوال بنیادی را به میان مردم ببرند که «بعد از ۱۰ یا ۲۰ سال که ما این همه هزینه کرده‌ایم برای برنامه‌ هسته‌ای‌مان، در نهایت اکنون بعد از دو دهه چه به دست آورده‌ایم؟ کره شمالی که تا به آخرش رفته، پاکستان که تا به آخرش رفته و به آن مفهوم هم درست کرده‌اند، چه گلی از نظر پیشرفت و توسعه اقتصادی و صنعتی توانسته‌اند به سر مملکت خودشان بزنند که حالا جمهوری اسلامی ایران بتواند بزند.»