از این سخنان عجیب که از سوی مرادی بیان شد، اینگونه به نظر می رسد که مشکلات و معضلات بزرگی در جامعه وجود دارد که مردم از آنها آگاه نیستند و جناب هاشمی تنها به خاطر حفظ مصالح کشور سکوت کرده اند.

اما جای این سوال باقیست که اگر به راستی خطرهایی کشور را تهدید می کند و گروهی به دنبال آسیب زدن به کشور هستند چرا مردم نباید آنها را شناخته و خطرشان به مردم گوش زد شود؟ آیا همین سکوت خود گناه و باعث خارج شدن از عدالت نیست؟

آیا جناب هاشمی مردم را محرم نمی دانند که باید مطالب به این مهمی را از آنها مخفی نگاه دارند؟ و اگر به راستی چنین ادعاهایی تنها ساخته و پرداخته ذهن مشاور آقای هاشمی است، چرا ایشان این صحبت ها را تکذیب نکرده و مانع اطرافیانش نمی شود تا با اوهام و خیال پردازی هایشان فضای سیاسی کشور را ملتهب نکنند؟

باید از آقای مرادی پرسید آیا آن زمان که ایشان تا مدتها در برابر آشوب گران و فتنه گران سال 88 سکوت کردند همین مصلحت را در نظر داشتند؟! جناب مردای ظاهرا فراموش کرده است که خطبه های هاشمی در 26 تیر ماه سال 88 چه تاثیری بر کشور گذاشت. آن زمان که کشور بیش از همه به سکوت و همراهی جناب هاشمی با قانون اساسی نیاز داشت، سخنان ایشان چون بنزین بر آتش آن روز کشور بود. وی با سکوت دربرابر فرزندانش که تبدیل به شوالیه های آشوب پایتخت شده بودند نشان داد که مصلحت سنجی خانوادگی را بیشتر از مصلحت سنجی وطنی می داند.

اما در روزهای اخیر تلاشی گسترده از سوی برخی روزنامه ها و خبرگزاری ها برای بازگرداندن ایشان به خطبه های نماز جمعه صورت می گیرد. زیرا جایگاه نماز جمعه تریبونی تاثیر گذار در معادلات سیاسی پایتخت و بلکه کشور است که نقش مهمی در تاثیر گذاری بر افکار عمومی داشته و باعث موج سازی های مطلوبی در جامعه می شود از این رو تلاش برای بازگرداندن هاشمی به خطبه های نماز جمعه در حقیقت تلاش برای استفاده ابزاری از این تریبون مقدس در جهت اهداف دراز مدت سیاسی است.