٢٥مین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت

تأثیر کشتار مخالفان در دهه شصت بر سازمانها و احزاب سیاسی

تاریخ ایران، تاریخی خونین و همواره با شقاوت و قتل و کشتار و سرکوب همراه بوده است. حکام برای اعمال حکومت خودکامه و تامین منافع سیاسی و طبقاتی خود از سرکوب و قتل و کشتار به مثابه ابزاری برای عقیم کردن حقوق مردم و انقیاد جامعه و به عقب راندن جنبشهای ترقیخواهانه استفاده کردهاند.

دههی ١٣٦٠ نقطه اوج این شقاوتها در دوران معاصر بوده است. رژیم جمهوری اسلامی ایران از همان روزهای اول که قدرت را به دست گرفت، برای ثبیت موقعیت خود و حاکم کردن استبداد طبقاتی و دینی بر جامعه، سرکوب مطالبات انقلابی مردم را در دستور کار خود قرار داد. با حمله به مطبوعات مستقل، تظاهرات زنان، حمله نظامی به کردستان، ترکمن صحرا و خوزستان در سالهای ١٣٥٨ و ١٣٥٩سرکوب را آغاز کرد. جمهوری اسلامی میدانست برای یکسره کردن کار انقلاب و شکست کامل آن، باید مخالفان سیاسی، به ویژه آنانی را که با مبارزات خود در دهههای ١٣٤٠ و ١٣٥٠ انقلاب را آبیاری کرده بودند، نابود کند. به همین جهت در ادامه اهداف سرکوبگرانه خود، با برنامه از پیش تعیین شده، سی خرداد سال ١٣٦٠ را برای کشتار همگانی مخالفان و نابودی سازمانهای سیاسی برگزید. به فاصله سالهای ٦٠ تا ٦٣ دهها هزار تن از هواداران و اعضای سازمانهای انقلابی را در سراسر ایران دستگیر، شکنجه و اعدام کرد. آمار دقیق اعدام شدگان در فاصله این سه سال به دلیل حاکمیت خفقان و سانسور در ایران هنوز به درستی مشخص نیست، اما تاکنون حدود دوازده هزار نام ومشخصات ثبت شده است. جمهوری اسلامی در ادامه جنایات خود، به اعدام مخالفان در سالهای بعدی دههی ١٣٦٠ ادامه داد و بیش از چهار هزار تن از زندانیان سیاسی دربند را که از کشتارهای سالهای اولیه دههی ١٣٦٠جان سالم بدر برده و هنوز اسیر و دربند حکومت بودند، در دادگاههای تفتیش عقاید دو سه دقیقهای با طرح سه سئوال به فاصله ماههای تیر و شهریور تابستان ١٣٦٧ قتلعام کرد و به این ترتیب، کشتار عمومی و سراسری مخالفان را که در سی خرداد ١٣٦٠ آغاز کرده بود در سال ١٣٦٧ به اوج رساند.

اگرچه با وجود همهی این شقاوتها، مبارزه برای تغییر و تحول در جامعه به اشکال گوناگون در دورانهای مختلف تاریخی ادامه داشته است و در دو مقطع تاریخی در دوران معاصر مردم علیه حکام شوریدند، اما چه شد که حکومتهای حاکم بر ایران توانستند استبداد را مجددا بر ایران حاکم و دیکتاتوری خود را برقرار کنند؟ آیا این، نشانه قدرت سرکوب است؟ چه عواملی باعث میشوند مردم و پیشاپیش آنها سازمانها و احزاب سیاسی نتوانند با سرکوب حاکم مقابله کنند؟ کشتار مخالفان در ههی ١٣٦٠ چه تأثیری بر فعالیت و حیات سیاسی سازمانها و احزاب سیاسی و جامعه و انقلاب ایران داشت؟ قربانیان اصلی کشتارهای دههی شصت چه نیروهایی بودند؟ آیا نیروهای مخالف حکومت میتوانستند با در پیش گرفتن سیاستهای متفاوتی از کشتار مخالفان در دههی ١٣٦٠ جلوگیری کنند؟

رهبران و کادرهای پنچ سازمان وحزب سیاسی چپ، ابراهیم علیزاده(حزب کمونیست ایران)، علی صادقی(حزب رنجبران ایران)، عباس توکل(سازمان فداییان-اقلیت)، حمید تقوایی(حزب کمونیست کارگری) و حسن حسام(سازمان انقلابی کارگران ایران(راه کارگر)-کمیته مرکزی در برنامهای که کانون زندانیان سیاسی ایران(در تبعید) به مناسبت ٢٥مین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی در دههی شصت در استکهلم برگزار میکند، به این پرسشها پاسخ خواهند داد و این فصل مهم از تاریخ خونبار ایران را ورق خواهند زد.

مهمانان دیگر این برنامه، ترانه سرا و نمایشنامه نویس نامدار ایران ایرج جنتی عطایی و خواننده تبعیدی گسیو شاکری خواهند بود.

تاریخ: شنبه ٢١ سپتامبر ٢٠١٣، ساعت ٥ بعد از ظهر به وقت اروپای مرکزی و ساعت ٣٠/٧ بعداز ظهر به وقت ایران.

محل: استکهلم، سالن اجتماعات هوسبی ترف

برنامه همزمان از طریق شبکه اجتماعی جهانی پالتاک پخش خواهد شد.

آدرس: Iran kanone zendanian siasi

Category: Middle East

کانون زندانیان سیاسی ایران(در تبعید)-واحد استکهلم