ولی براستی این همه خشونت و کینه برای چیست؟

در سال 85 هنوز حال و هوای کشور به گونه ای بود که رژیم ستمدینی، در بین بسیاری از اقشارمردم ایران، بعنوان نماینده دین تلقی میگشت و برای حفظ ظاهر هم که شده حرمت ماه هایی چون محرم و رمضان را نگه میداشت، این درحالیست که در همین ایام کاظمینی بروجردی، یک روحانی شیعه مخالف، که سالها در تلاش برای افشای چهره واقعی این نظام بود در تلاش برای شکستن بایکوت عقاید و سخنانش از همین ایام محترم و پراعتبار بهره جست، تا صدایش را به گوش ملت برساند و تیشه بر ریشه مشروعیت نظام بزند. آنها مجبور شدند که در ماه رمضان به منزل آقای کاظمینی بروجردی حمله کنند و در سحرگاه رمضان جمعیت اطراف او را با باتوم و شوکر و گلوله و گازهای سمی پذیرایی کند، زیرا بیم آن میرفت که در عید فطر همان سال آقای بروجردی یکی از پر جمعیت ترین نمازهای عید فطرش را برپا کند که در کیفیت و کمیت بر نمازهای عید فطر حکومتی، برتری داشت. آخرین مراسم ایشان در استادیوم کشوری با خیل عظیمی از مردمی که از دین سیاسی به ستوه آمده بودند برگزار شده بود و تعداد شرکت کنندگان به شماره نمی آمد و حال آنکه عید فطر در پیش بود و تهدیدها کارساز نگشته بود و رژیم بیم داشت که در همان عید فطر تجمع او برگزار شود پس درنگ نکرد و ریسک و آبروریزی حمله به جمعیت مسلمان در ماه رمضان را به جان خرید تا مانع برگزاری این گردهمایی با شکوه و کارساز گردد. اینگونه بود که رژیم اعتبار دینی و مشروعیت خود را از دست داد و چهره واقعی دین ستیز و قدرت طلبش آشکار تر از قبل شد.
این نگرانی و ترس رژیم هنوز هم ادامه دارد، آنها دیده اند که بروجردی قبل از بازداشت بدون تبلیغات رسانه ها و زیر فشار و تهدید حکومت چگونه میتینگ های ده ها هزار نفری برگزار می کرد و به همین خاطر است که با گستاخی و ترس دائما حرف بی منطق خود را تکرار می کنند که "تا از رهبری طلب عفو نکنید و به خط و امضا و اثر انگشت خویش، تعهد به سکوت ندهید، از مرخصی درمانی خبری نخواهد بود!
ولی فقیه و ایادی او پاسخ عدالت خواهی بروجردی را با زندان و شکنجه و ترور شخصیت دادند! لذا در این ایام مذهبی بار دیگر سرنوشت دردناک آن پیشوای دینی و مردمی را از افق "فاعتبروا" به حوزه دید جهانیان و به ویژه مسلمانان آورده و از همگان و به خصوص از مجامع بین المللی درخواست می شود برای مهار کردن درندگان دینی در ایران و پایان بخشیدن به بمباران وجدان و الهیات، تدبیری عاجل بیاندشند.