بسا زود تر از آنچه که پنداشته می شد، مُکافات استفاده رژیم اسدها از سلاح شیمایی علیه شهروندان خود، دامن پدرخوانده های آن را در ایران گرفته است. آقای رفسنجانی، یکی از رهبران ارشد حُکومت، اتهام کاربُرد سلاح شیمایی توسط دولت سوریه را تایید کرده و به این وسیله فاصله گیری از "عقبه استراتژیک نظام" را علامت داده است.

وی در یک سُخنرانی در مازندران، پس از اشاره به "محاصره، تحریم و بایکوت" حُکومت و "مُشکلات فراوان" در کسب درآمد نفتی، بُحران سوریه را یک "خطر بُزُرگ تر" نامید و تلاش کرد زیر پوشش دلسوزی برای مردُم این کشور، از آن اینگونه فاصله بگیرد: "مردُم از طرف حُکومت خودشان مورد حمله شیمیایی واقع شده اند و حالا هم باید مُنتظر حمله خارجیها باشند."

این سُخنان که آرایش سیاست رسمی و خط تبلیغاتی سوار شده بر آن را برهم زده، با شگفتی و بُهت زدگی پایوران میانی حُکومت روبرو گردیده است؛ حالتی که در واکُنش مُحتاطانه و خفیف به آن خود را به نمایش گذاشته است. در همین راستا، به گُفته حُجت الاسلام ابوترابی فرد، مجلس مُلاها "برای بررسی اوضاع سوریه" نشست محرمانه برگزار خواهد کرد.

در مُقابل، چنین می نماید که آقای رفسنجانی و باند او در طرح و پیشبُرد این خط اصرار داشته باشند و برای زُدودن گُمانه تصادُفی یا لغزش گُفتاری بودن آن از پخش فایل صوتی تا انتشار دوباره هُشدار سال پیش او مبنی بر اینکه "کُشته شدن این همه آدم کار را مُشکل می کند"، فرو نگذاشته اند.

اگرچه تشدید بُحران سوریه در شکل حمله نظامی غرب به آن، بازی باند آقایان رفسنجانی – روحانی در زمین دیپلُماسی و سیاست خارجی را نیز بهم می زند، اما خاستگاه اصلی تدبیر جدید رییس مجمع تشخیص مصلحت، بُن بست "نظام" در کُلیت خود است. به این گونه که در صورت حمله نظامی آمریکا و مُتحدانش به سوریه، هر گُزینه ای که حُکومت انتخاب کند، به زیان آن خواهد بود؛ اگر بدون واکُنش بماند یا آن را به اقدامات تروریستی محدود کند، موقعیت خود در میان گروه های اجاره ای و دست نشانده و همچنین ادعاهای منطقه ای اش را تضعیف کرده است و اگر به مُقابله برخیزد، موجودیت خویش را به قُمار گذاشته و با پیامدهای مُحاسبه ناپذیری روبرو ساخته است.

راه حل آقای رفسنجانی مبنی بر مرزبندی با بشار اسد خطاکار، می تواند عدم واکُنش جمهوری اسلامی در برابر "تنبیه" وی را نزد نمایندگیهای خارجی اش توجیه کند و همزمان، یک در پُشتی برای "مُذاکره با آمریکا" باز کند. بر پایه همین مرزبندی نیز آمادگی جمهوری اسلامی به میانجیگری در سوریه قرار دارد که از سوی وزیر خارجه مُلاها به دبیرکُل سازمان ملل اعلام گردید.

به همان اندازه که اعتراف آقای رفسنجانی به استفاده رژیم سوریه از سلاح شیمایی با توجه بین المللی روبرو می گردد، پیشنهاد ایفای نقش حُکومت به عُنوان میانجی در سوریه کمتر جدی گرفته خواهد شد. مُتحد رژیم بشار اسد راه درازی برای اثبات بیطرفی در جنگ داخلی این کشور در پیش دارد.