هاشمی رفسنجانی نه تنها همه آموزه های ماکیاول در کتاب "امیر" یا "شهریار" را فوت آب است، بلکه ازخود نیز فصل هایی برآن افزوده و اگر امروز ماکیاول زنده بود، دربرابر او و کارهایش لنگ می انداخت. وقاحت او و بی پروایی اش در دروغ گویی در حدی است که دکتر گوبلز وزیر تبلیغات معروف آلمان هیتلری، که می گفت دروغ هرچه بزرگتر باشد باورپذیرتر می شود، دربرابرش یک نوآموز بی تجربه به حساب می آید. در حالی که مجله معتبر "فوربز" عکس او را با تیتر "ملای میلیونر" برروی جلد خود چاپ و نامش را درشمار ثروتمندان بزرگ دنیا قید می کند، او رودرروی صدها طلبه در حوزه علمیه قم با وقاحتی باورنکردنی می گوید که نه فقط اجاره نشین است، بلکه ثروت شخصی خود را نیز درسال های پس از انقلاب در راه آن خرج کرده است!

درسال 1384، درجریان مبارزات به اصطلاح انتخاباتی ریاست جمهوری دربرابر محمود احمدی نژاد، هاشمی رفسنجانی به تقلید از فرانسوا میتران رییس جمهوری اسبق فرانسه، نامه ای خطاب به مردم نوشت و به در خانه ها فرستاد که در آن ضمن ابراز تأسف تلویحی از عملکرد گذشته، اظهار امیدواری کرد که درسال های باقی مانده عمر خود بتواند منشأ اثر و خدمتی برای مردم شود و هنگامی که نام احمدی نژاد از صندوق های رأی درآمد، با مظلوم نمایی گفت که شکایت به دادگاه عدل الهی خواهد برد!

چند روز پیش از رأی گیری خردادماه 1388، رفسنجانی نامه سرگشاده ای خطاب به سید علی خامنه ای نوشت و به او درمورد تقلب در نتیجه رأی گیری هشدار داد. آن نامه سروصدای بسیاری به پا کرد و یک هفته بعد خامنه ای در خطبه نماز جمعه گفت که نظراتش به احمدی نژاد نزدیک تر از رفسنجانی است. در چهارسال گذشته، رفسنجانی مانند بند بازی ماهر با اعلام مکرر تبعیت و اطاعت از سید علی خامنه ای، جایگاه خود را در مدار قدرت حفظ کرده و 3 ماه پیش پس از آن که صلاحیتش برای نامزدی ریاست جمهوری توسط شورای نگهبان منصوب و گوش به فرمان ولی مطلقه فقیه رد شد، زمینه را برای نشاندن حسن روحانی برمسند ریاست جمهوری آماده ساخت.

رویدادهای اخیر و پدیدار شدن خطر حمله نظامی امریکا و متحدانش به سوریه، باردیگر رفسنجانی را به تکاپو انداخته است. به گزارش "رادیو فردا" او در نشست روز شنبه 9 شهریور مجمع تشخیص مصلحت نظام گفت: «باید از بیان مواضع غیر رسمی و افراطی توسط افراد غیرمرتبط پرهیز شود و مواضع اصولی و هوشیارانه نظام توسط کانال های رسمی و مسئول بیان شود».

مهم ترین "مواضع اصولی و هوشیارانه نظام" پیشتر از سوی سید علی خامنه ای مطرح شده بود که: «اگر امریکا به سوریه حمله کند، منطقه به آتش کشیده خواهد شد». یکی دیگر از "مواضع اصولی و هوشیارانه" هم توسط حسین نقوی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی چنین بیان شده بود: «جمهوری اسلامی باهرنوع دخالت نظامی و درهرسطحی ازسوی قدرت های بیگانه به شدت مخالف است و درمقابل این دخالت ها اگر احیانا اقدامی صورت گیرد، ساکت نخواهد نشست و از تمام ظرفیت خود برای مقابله با این دخالت ها استفاده خواهد کرد». یکی دیگر از "مواضع اصولی و هوشیارانه نظام" را نیز می توان از زبان سردار حسین سلامی، جانشین فرمانده سپاه پاسداران شنید: «جمهوری اسلامی به حملات علیه سوریه پاسخ میدانی خواهد داد» و سردار قاسم سلیمانی فرمانده سپاه قدس نیز در سخنرانی در نشست مجلس خبرگان می گوید: «ما تا آخر از سوریه حمایت می کنیم».

درحالی که بن مایه همه "مواضع اصولی و هوشیارانه نظام" بر رجز خوانی و تهدید و رد و انکار حمله شیمیایی بشار اسد استوار بود، روز یکشنبه 10 شهریورماه رفسنجانی دریک سخنرانی درشیرگاه سوادکوه سخنانی گفت که خلاف همه "مواضع اصولی و هوشیارانه نظام" بود و همگان را در بهت و حیرت فروبرد: «مردم سوریه دراین دوسال خیلی آسیب دیدند، 100 هزار کشته و 8 میلیون آواره دادند در داخل و خارج، زندان ها پرازمردم، زندان ها جا ندارد و بعضی از ورزشگاه ها را گرفتند، آنها را پرکردند. شرایط بدی بر مردم حاکم است. مردم از یک طرف ازطرف خود حکومتشان بمباران شیمیایی می شوند و از طرف دیگرامروز منتظر بمب های امریکا باید بمانند»!

بهت و حیرت زدگی ناشی ازاین سخنان چنان بود که سخنگوی تازه منصوب شده وزارت خارجه حیران ماند که چگونه آن را جمع و جور کند. خانم مرضیه افخم بنابر روال معمول دیپلوماسی آخوندی، درحالی که نوارصوتی دست به دست می گشت، خبر را تکذیب کرد: «سخنان هاشمی رفسنجانی تحریف شده و ازسوی دفتر او نیز تکذیب شده است»!

به رغم این "تکذیب"، علی مطهری نماینده مجلس شورای اسلامی بر گفته های رفسنجانی مهر تأیید زد: «اظهارات آقای هاشمی درباره حمله شیمیایی به مردم سوریه به معنای صدور مجوز حمله به سوریه نیست. شاید ایشان می خواهند انقلاب اسلامی بیشتر ازاین دراین قضیه مایه نگذارد».

اقای منصور امان، نویسنده و تحلیلگر سیاسی در تشریح وضعیت آچمز شده حکومت آخوندی و دلیل گفته های رفسنجانی می نویسد: «درصورت حمله نظامی امریکا و متحدانش به سوریه، هرگزینه ای که حکومت انتخاب کند، به زیان آن خواهد بود: اگر بدون واکنش بماند یا آن را به اقدامات تروریستی محدود کند، موقعیت خود را درمیان گروه های اجاره ای و دست نشانده و همچنین ادعاهای منطقه ای اش تضعیف کرده است و اگر به مقابله برخیزد، موقعیت خویش را به قمار گذاشته و با پیامدهای محاسبه ناپذیری روبرو ساخته است». این نویسنده و تحلیلگر سپس چنین نتیجه گیری می کند که: «راه حل آقای رفسنجانی مبنی بر مرزبندی با بشار اسد خطاکار، می تواند عدم واکنش جمهوری اسلامی دربرابر "تنبیه" وی را نزد نمایندگی های خارجی اش توجیه کند و همزمان، یک در پشتی برای "مذاکره با امریکا" بازکند».

اما، ورای این تحلیل کم و بیش درست، واقعیت های دیگری نیز وجود دارند: 4 سال پیش در همین روزها، بخشی از مردم درخیابان ها شعار "سوریه را رها کن، فکری به حال ما کن" سرمی دادند و پاسخ خود را با کشتار و سرکوب جنایتکارانه دریافت کردند. پس از آن نیز هرصدای مخالفی در گلوخفه شد تا جایی که مهدی طائب، یکی از پرقیچی های ولی مطلقه فقیه حتی گفت که حفظ سوریه برای نظام از حفظ خوزستان نیز مهم تراست. در دوسال و نیم گذشته، عملا این نظام ولایت مطلقه فقیه بوده که با انواع حمایت ها رژیم جنایتکار بشار اسد را سرپا نگهداشته و درهمه جنایات آن - ازجمله حمله و کشتار با سلاح شیمیایی - مباشرت و مشارکت داشته است. تنها در یک سال گذشته، بیش از 10 میلیارد دلار از ثروت مردم به فقر کشیده شده و بخت برگشته ایران به حلقوم رژیم سوریه و حزب الله لبنان ریخته شده و همچنان می شود. همه اینها را نمی توان با گفتن چند کلمه که همه دنیا از آن آگاهند شست و پاک کرد.