به گزارش جوان آنلاین، فارغ از اينكه واردات بنزين هندي با چه هدفي و در چه شرايطي صورت مي‌گيرد، اذعان مسئولان سابق و فعلي اين وزارتخانه مبني بر خودكفايي در توليد بنزين باكيفيت و يورو 4 طي سال جاري و سال 93، واردات بنزين را به عنوان يك «پديده تاريخي» در اذهان متبادر كرد و مي‌كند.

نگاهي گذرا به بودجه‌هاي بسته شده طي يك دهه اخير نشان مي‌دهد يكي از اصلي‌ترين بندهاي بودجه‌هاي ساليانه، واردات بنزين بود كه ارقام ميليارد دلاري را شامل مي‌شد؛ فرسوده بودن پالايشگاه‌هاي قديمي كشور، تعداد اندك شركت‌هاي پالايشي نسبت به مصرف بنزين، طراحي اوليه پالايشگاه‌ها بر اساس توليد نفت كوره و فرآورده‌هاي سنگين، بي‌كيفيت بودن محصولات توليدي و از همه مهم‌تر عرضه بنزين با يارانه‌هاي هنگفت به مردم كه بار مالي سنگيني را به دولت تحميل مي‌كرد موجب اتخاذ برنامه‌هاي كوتاه‌مدت و بلند‌مدت براي يك رنسانس اقتصادي شد؛ هر چند كه در كيفيت برنامه‌هاي تدوين شده و تحقق اهداف موردنظر انتقاداتي وارد بود اما هيچ يك از كارشناسان با ماهيت اجراي اين مهم مخالفتي نكرده و اجراي آن را در قالب سهميه‌بندي بنزين و اجراي قانون هدفمند كردن يارانه‌ها را مورد تأكيد قرار دادند.

براي پايان دادن به داستان دلارهاي دود شدني، در مرحله نخست سياست قيمتي در دستور كار قرار گرفت؛ سهميه‌بندي بنزين، افزايش قيمت آن به مرور زمان، محدود كردن يارانه‌هاي سوخت و. . . همه در اين سياست به كار گرفته شد تا ترمز مصرف، به كار آيد هرچند كه اين ترمز آن طور كه انتظار مي‌رفت، نگرفت.

همزمان با سهميه‌بندي بنزين، احداث پالايشگاه‌هاي جديد، طرح‌هاي افزايش ظرفيت پالايشگاه‌ها، پروژه‌هاي بهينه‌سازي و افزايش كيفي محصولات هم دنبال شد. در احداث پالايشگاه‌هاي جديد ساخت بيش از هشت پالايشگاه نهايي شد اما توجه چنداني به آنها نشد و از ميان آنها، تنها پالايشگاه خليج فارس در استان هرمزگان مورد توجه قرار گرفت‌‌ با اين وجود، پروژه مذكور هم به كما رفت ولي در افزايش ظرفيت پالايشگاه‌ها و بهينه‌سازي محصولات آنها، عملكرد خوبي از دولت وقت به جا ماند و به گفته معاون وزير نفت توليد بنزين تا پايان سال جاري به 70 ميليون ليتر در روز مي‌رسد در حالي كه مصرف روزانه بنزين بين 62 تا 68 ميليون ليتر متغير است.

از سوي ديگر وزير نفت اعلام كرده است يكي از برنامه‌هاي اصلي وي، تسريع در ساخت پالايشگاه ستاره خليج فارس و راه‌اندازي آن است كه با بهره‌برداري از اين پالايشگاه، توليد روزانه كشور به بيش از 116 ميليون ليتر در روز مي‌رسد.

با اين اوصاف، ميزان توليد بنزين از مصرف آن پيشي گرفته و مشكلي براي تأمين مصرف داخل نيست ولي بحث اصلي در بدنه اقتصاد اين نيست چراكه عرضه كامل بنزين به مردم با يارانه‌هاي قبلي و فعلي، هدف اصلي سياستگذاران نبوده و حركت مهمي براي پايان دادن به اقتصاد بدون نفت است. در بسياري از كشورهاي توسعه يافته و حتي در حال توسعه، نه تنها يارانه‌اي به بنزين داده نمي‌شود، بلكه ماليات نيز اخذ مي‌شود كه به طور قطع در شرايط فعلي و محدوديت‌هاي فراواني كه وجود دارد چنين مهمي به هيچ عنوان قابل تحقق نيست.

پرداخت بي‌ضابطه يارانه در دهه گذشته منسوخ شده و كارشناسان ترجيح مي‌دهند منابعي كه در داخل باك‌ها مي‌سوزند به پروژه‌هاي سرمايه‌گذاري و اقتصادي هدايت شوند.

حال سؤال اينجاست كه با توجه به افزايش كيفي و كمي توليد بنزين چه مشكلي ايجاد شده است كه وزارت نفت به واردات بنزين از هند روي آورده است؟ اگر دهلي نو حاضر به پرداخت پول نفت ايران با دلار نيست و روپيه را پيشنهاد داده است، راهكارهاي بهتري نيز وجود دارد به ويژه براي دولت يازدهم كه با شعار ديپلماسي فعال درصدد حل مشكلات اقتصادي كشور است.