در همین حال، زمان اعلام شده برای نشست آتی (20 آبان - 11 نوامبر) به خودی خود گویای میزان "سازنده" بودن مُلاقات اخیر است که هدف اصلی از انجام آن، فراهم آوردن زمینه های عینی مُذاکراتی بود که در 16 و 17 آبان (7 و 8 نوامبر) بین گُروه 6 و جمهوری اسلامی انجام خواهد شد. بدون وجود توافُقهای روشن و مُحاسبه پذیر پیرامون دسترسی آژانس به تاسیسات هسته ای و مشکوک رژیم مُلاها، مُذاکره بر سر کاهش تحریمها یا عدم اعمال تحریمهای جدید هیچ پایه ای برای تکیه زدن و پیشرفت نخواهد داشت و حداکثر چرخیدن بی حاصل در گردونه تجربه شده مُذاکره برای مُذاکره خواهد بود.

بی تردید برای رهبران و پایوران رژیم روشن است که ترتیب زمانی نشستها تصادفی نیست و از منطقی پیروی می کند که طرفهای خارجی آنان به گونه دایمی در حال گوشزد کردن آن هستند. شرط گام برداشتن آنها برای مُعامله و در اینجا، کاهش یا توقُف تحریمها، برداشتن گامهای قابل تعقیب از جانب رژیم مُلاها برای پاسُخ به سووالها و ابهامهای روی میز است.

این همان گامی است که دولت آقای روحانی می توانست در نشست با آژانس به جلو بردارد، هر گاه به گونه واقعی درپی کاهش تنش هسته ای و رسیدن به تفاهُم با گروه 6 می بود. آقای عراقچی، نماینده دولت در مُذاکرات یاد شده، پیش از برگُزاری نشست مُژده داد که "پیشنهادهای و طرحهای جدیدی" با خود به وین آورده است. اکنون همین پایور می گوید که منظورش از "پیشنهاد جدید"، "پیشنهاد در باره نحوه و شکل همکاریها" بوده و به گونه کودکانه وعده داده: "مُحتوا که همان سووالهای قبلی آژانس از ایران است، بعدا در همین چارچوب بررسی می شود."

پیشتر فاش شده بود که جمهوری اسلامی خواستار آن گردیده که در برابر مُوافقت با بازرسی از تاسیسات هسته ای خود، قبلا از زمان و دامنه آن آگاهی یابد؛ پیشنهادی که هدفی جُز فرار از بازرسی و جلوگیری از شفاف شدن فعالیتهای هسته ای در قالب و به شیوه ای دیگر نمی تواند داشته باشد. ناگُفته پیداست که پاسُخ آژانس به تلاش برای به تمسخُر گرفته شدنش چه بوده است.