سخنان اخیر علی خامنه ای پیرامون لزوم افزایش جمعیت بار دیگر بر بی لیاقتی، بی مسوولیتی و درک بسیار نازل او از جامعه مهر تاکید زد و نشان داد میان تفکر او و رفتار جامعه دره عمیقی وجود دارد؛ جامعه ای که برعکس وی هوشیار، مدبر و مسوول است و نشان داده که برای هذیانهای او و رییس جمهور دست نشانده پیشین اش پشیزی ارزش قایل نیست. مردم ایران با صلاحدید خود و بر اساس واقعیتهای زندگی، جمعیت خانواده شان را تنظیم کرده اند.

خامنه ای روز پنجشنبه 9 آبان در همایشی به نام "تغییرات جمعیتی و نقش آن در تحولات مختلف جامعه" در قم مدعی شد که جمعیت ایران باید دو برابر شده و از صد و پنجاه میلیون هم بیشتر شود.

او با لودگی تمام به خانواده هایی که به خاطر نگرانی از شرایط معیشتی خود و آینده فرزندان شان حاضر نیستند "چهار یا پنج بچه روی دوش" داشته باشند، اعتراض می کند و می گوید: "فکر این را هم بکنید که این چهار پنچ بچه وقتی بزرگ شدند و کاری پیدا کردند و شغلی پیدا کردند، چه کمکی می توانند به پیشرفت کشور بکنند" و بعد ابلهانه می پرسد: "چه چیزی باعث می ‌شود که جامعه میل به فرزند کمتر داشته باشد؟"

لزومی نیست که پاسخی به حرفهای بی سر و ته وی داده شود. مردم ایران زیر بار مشکلات حتی برای تامین نیازهای اولیه یک خانواده کوچک کمر خم کرده اند. بی مسوولیتی و سیاستهای خانمانسوز همین فرد، بیکاری، گرانی و مشکل مسکن را نصیب آنها کرده است، اما او بدون داشتن هیچگونه ساز و کاری، فرمان افزایش جمعیت می دهد.

علی خامنه ای با واقعیتهای زندگی مردم بیگانه است و گویی برای اثبات همین پرت افتادگی است که "اطفا غریزه جنسی" را برای تشکیل خانواده کافی می داند و حیرت زده سووال می کند: "مگر جوانان هفده ساله، هجده ساله، نوزده ساله احتیاج به اطفا نیاز جنسی و غریزه جنسی ندارند؟"

این در حالیست که این نوجوانان و جوانان آرزوی تحصیل و شغل مناسب بر دلشان مانده است؛ امری که برای کودکان کار خیابان خواب و کارتون خواب که فرزندان پدران و مادران بیکار و بی مسکن هستند؛ حتی به حد آرزو در دل هم نمی رسد.