پس از آنکه وی زیر فشار باند رقیب از مُعرفی نامزد اصلی خود برای وزارت عُلوم، آقای جعفر توفیقی عقب نشینی کرد و فردی را به جای او پیشنهاد کرد که امتیاز رد صلاحیت شدن از سوی مجلس "اصلاحات" در دور ششُم را در چنته دارد، اینک مجلس "اُصولگرا" خواهان تعیین مُعاونان این وزارتخانه و گُماردن مُهره های خود در راس دانشگاه های کشور شده است.

هدف آقای روحانی از عقب نشینی و برآورده کردن خواست باند رقیب، جلب آنها برای انجام مُعامله در محورهایی است که او مُهم تر و حیاتی تر می پندارد و در صدر آن مساله مُذاکرات هسته ای و "دیدن کدخُدا" جای گرفته است. او حتی برای نمایش اشتیاق اش به کسب تفاهُم رُقبای خود، وزیران پیشنهادی کابینه اش را به جای مُعرفی مُستقیم به مجلس، به گونه تحقیرآمیزی ابتدا برای گرفتن رضایت نزد محافل پُرنفوذ مجلس و کُمیسیونهای آنان فرستاد.

با وجود این گُشاده دستیها که تناسُب زیادی با وزن و توان واقعی باند شکست خورده ولی فقیه ندارد، آنها نه تنها تمایُلی به مُعامله نشان نداده اند، بلکه پس از بیرون انداختن "فتنه گران" از کابینه "اعتدال"، وزیران دست چین شده را به "اُردنگی" تهدید کرده و وزارت اطلاعات را مامور تعیین صلاحیت انتصابهای آنان می سازند.

آقای روحانی در جریان تشکیل کابینه خود قادر به کسب هیچ امتیازی در این پهنه یا حوزه دیگری از حریف نشد. هر گام او به پس در برابر باند ولی فقیه، با دو گام به جلوی آنها و طلبکاری بیشتر پاسُخ گرفته است. در این میان نزدیکان وی نیز نسبت به نتایج این سیاست هُشدار داده و از رویه دولت ابراز دلسردی می کنند. در همین رابطه، اعضای ستاد انتخاباتی آقای روحانی در کُردستان در یک نامه سرگُشاده با اشاره به مطرح شدن اعضای باند ولی فقیه به عُنوان اُستاندار تاکید می کنند: "افکار عُمومی مردُم کُردستان عمیقا بر این باور است که دولت به تعهُدات خود در بیانیه اقوام و مذاهب عمل نکرده."

در یک نمونه دیگر، یک منبع نزدیک به دولت (وبگاه انتخاب) بخشهایی از نامه "جمعی از پرسنل وزارت کار" به آقای ربیعی، وزیر کار را مُنتشر کرده است که در آن نسبت به "توافُقات پُشت پرده با برخی جریانات افراطی در مورد عدم تحول در حوزه ای یا انتصاب مُدیر نزدیک به جریان افراطی در حوزه دیگر" اعتراض شده است. منبع مزبور عُذر خواسته که از انتشار متن کامل این نامه به دلیل "اشاره به مسایل خاص در حوزه وزارت مذکور" خودداری می کند.

رویکرد میانه بازانه آقای روحانی که آن را "اعتدال" جلوه می دهد، به دلیل هراس فلج کننده از واکُنش ناخشنودانه باند ولی فقیه و ناتوانی در عمل قاطعانه به وعده های خود، بازی نه در منطقه حایل بین مرزی، بلکه در زمین حریف و به سود آن است.