با تمام انتقادهایی که به حیدری و تیم رسانه‌ای رئیس جمهور قبل وارد بود، یک مزیت برنامه‌های زنده تلویزیونی احمدی‌نژاد نسبت به روحانی، این بود که حداقل مجری برنامه به تمجید و تعریف از رئیس جمهور نمی‌پرداخت و به همان لبخند و تکان دادن سر خود به علامت تایید کفایت نمی‌کرد !

شب گذشته حجت الاسلام دکتر حسن روحانی در مدت صد و ده دقیقه در برنامه زنده تلویزیونی گزارشی از عملکرد صد روزه دولت خود را به شهروندان ایران ارائه داد تا به وعده روزهای نخست انتخابش وفا کرده باشد.

به گزارش اعتدال، هر چند بر عکس برخی منتقدان تندروی دولت، معتقد نیستیم که از دولتی که تنها صد روز از عمرش می‌گذرد ، باید در رسانه ملی و در برنامه‌ای همچون دیشب انتقاد می شد و از سوی دیگر در طول صد روز اخیر انصافا دولت با جدیت قابل تقدیری سعی کرده است برای رفع موانع پیش روی خود اقدام کند و تا در برخی موارد همچون مذاکرات بین المللی دست آوردهای کم نظیر و شایسته تقدیر و تجلیل هم داشته است، اما نباید از کنار فاجعه شب گذشته به راحتی عبور کرد.

در زمان دولت نهم و دهم یکی از انتقادهایی که به رئیس جمهور و مجری مورد علاقه‌اش _ مرتضی حیدری _ وارد بود که در این جلسات، محمود احمدی نژاد متکلم وحده بود و آمار صحیح و ناصحیح را با یکدیگر در هم می‌آمیخت و تحویل مردم می‌داد و در مقابل آقای مجری هم به جای مردم ایران لبخند تحویل رئیس دولت می‌داد. نه می پرسید منبع این آمارهای شما کجاست؟ و نه در حالی بیکاری و گرانی امان مردم را بریده بود، از رئیس دولت سوالی در این مورد پرسیده می‌شد؟ اگر رئیس جمهور مشکلات اقتصادی را به گردن تحریم ها می‌انداخت، حیدری یک بار هم از وی نپرسید که چرا قبلا می‌گفتید که تحریم‌ها کاغذ پاره‌ای بیش نیست؟
اما با تمام این انتقادهایی که به حیدری و تیم رسانه‌ای رئیس جمهور قبل وارد بود، یک مزیت برنامه‌های زنده تلویزیونی احمدی‌نژاد نسبت به روحانی، این بود که حداقل مجری برنامه به تمجید و تعریف از رئیس جمهور نمی‌پرداخت و به همان لبخند و تکان دادن سر خود به علامت تایید کفایت نمی‌کرد.

متاسفانه در اولین برنامه‌ای که قرار بود از لبخندهای ملیح حیدری خبری نباشد، لوس بازی دو مجری آقای برنامه دیشب و مجیزگویی و تعارف‌های کسالت آور باعث شد که آرزو کنیم ای کاش همان مرتضی حیدری می‌آمد و مجبور نبودیم صدو ده دقیقه سخنان رئیس جمهور را با لحن، ادبیات و حرکات سخیف مجری‌های دیشب مشاهده کنیم و کار به جایی بکشد که خود رئیس جمهور نیز در یکی دو مورد به طور تلویحی تمجیدهای مجری را رد کند.

هرچند نباید از حق گذشت که مجری خانم دیشب - سپانلو- بازهم عملکرد بهتری داشت و اگر چه انتقادات حرفه‌ای به او نیز وارد است، اما حداقل رعایت ادبیات و شئونات از طرف وی به گونه‌ای بود که تحمل تصاویر تلویزیونی مقدور باشد.

البته یک ایراد اساسی به تفکر پشت این برنامه‌ها وارد است و آن این است که چرا اساسا این جلسات بدون حضور خبرنگاران برگزار می‌شود و اگر سوالی قرار است از سوی اصحاب رسانه‌ به نمایندگی از مردم پرسیده شود، چرا از سوی رسانه‌های مستقل این مهم صورت نمی‌گیرد؟ اگر قرار است رئیس جمهور صرفا برای مردم گزارش دهد همانطور که در تمام دنیا مرسوم است و رئیس جمهور گزارشهای کوتاهی در حد 10 الی 20 دقیقه و برخی مواقع کوتاه‌تر را ارائه می‌دهد، می توان در ایران نیز چنین برنامه‎هایی را تدارک دید، کما اینکه سخنان رئیس جمهور در ابتدا یا انتهای جلسات هیئت دولت، خود همین کار را انجام می دهد.

اما اگر قرار است رئیس دولت مورد سوال قرار گیرد، سوالات باید از سوی افکار عمومی یا همان رسانه‎ها صورت گیرد. نمی توان با پاره‌ای عبارت از پیش تعیین شده که بیشتر شبیه به تعارف و تعریف از رئیس جمهور است، کارکرد گفت‌و‌گوی تلویزیونی را از برنامه دیشب برداشت نمود.