پاسدار حسن عباسی (تئوریسین ترور و خشونت) با تائید عقب‌نشینی جمهوری اسلامی در مذاکرات ژنو گفت که این عقب‌نشینی نوعی «تاکتیک» است و اگر در این شش ماه آمریکا به تعهدات خود عمل نکرد٬ جمهوری اسلامی چیزی را از دست نخواهد داد.

در همین ارتباط نوری همدانی یکی از مراجع حکومتی در عباراتی مضحک مدعی شده است: "مستکبران مقابل جمهوری اسلامی زانو زده اند."

این سخنان در حالی بیان می شود که قرارداد خفت بار ژنو جای هیچگونه مانوری را برای عوامل حکومتی باقی نگذاشته است و نگاهی ساده به میزان تعهدات سنگین جمهوری اسلامی در این موافقتنامه نشان می دهد که این عقب نشینی تا چه میزان ذلیلانه و از روی ناچاری بوده است.

حمید رسایی، نماینده مجلس شورای اسلامی نیز به این قضیه اعتراف می کند و با اشاره به این توافق صراحتاً از پشت تریبون مجلس عنوان می کند که این توافق «زهری» است که می‌خواهند آن را «شربت» جا بزنند.

از سوی دیگر اصلاح طلبان حکومتی و کاسه لیسان ولایت که تا پیش از این قرارداد خفت بار، صحبت از بازی «برد – برد» می کردند سکوت کرده اند و از سر ناچاری و از طریق سوپر شیاد حکومتی -جواد ظریف- بار دیگر به جو سازی و بیان دروغ های شاخدار روی آورده اند.

ظریف در سخنرانی خود در مجلس شورای اسلامی گفت: "امریکایی ها حرف بی خود می زنند" و حق غنی سازی جمهوری اسلامی به رسمیت شناخته شده است. وی همچنین بر ادامه فعالیتها در راکتور آب سنگین اراک تاکید کرد.

این سخنان در پاسخ به بیانیه کاخ سفید و سخنان جان کری -وزیر امور خارجه ی ایالات متحده– بیان می شود که طی آنها صراحتاً عنوان شده است که بر اساس این توافقنامه حق غنی سازی در ایران به رسمیت شناخته نمی شود و تمامی فعالیتها در راکتور آب سنگین اراک باید تعطیل گردد.

ظریف در همین سخنرانی با بیان اینکه دولت های غربی هزینه گزافی برای اعمال تحریم ها بر روی جمهوری اسلامی پرداخته اند خاطرنشان ساخت که اگر تحریم های شورای امنیت فرو بریزد، تحریم های آمریکا «تکه پاره ای از کاغذ» بیشتر نیست.

این ادبیات وزیر امور خارجه ی جمهوری اسلامی در حالی از تریبون های رسمی پخش می شوند که تا پیش از این، حسن روحانی به این ادبیات انتقاد می کرد و آن را مختص دولت احمدی نژاد می دانست.

جمهوری اسلامی در ضعیف ترین شرایط خود در چند سال اخیردر حالی به پای میز مذاکره کشانده شد که در مرز خفگی کامل قرار داشت و در قبال دریافت تعدادی امتیاز محدود، موقتی و قابل بازگشت، تعهدات سنگینی را پذیرفته است.