درچنین نظامی بسیار طبیعی است که همه چیز فدای مصلحت نظام شود و این "همه چیز" حتی می تواند اموری در راستای وحدت و یکپارچگی سرزمینی را نیز دربر بگیرد. برای روشن و مستند شدن موضوع به دو مورد اشاره می کنم:

یک): به گزارش خبرگزاری دولتی "ایرنا" در 30 دسامبر سال 2007، وزیرامور خارجه وقت، منوچهر متکی درباره سهم مسلم 50 درصدی ایران از منابع دریای مازندران (خزر) چنین درفشانی می کند: «سهم ایران از دریای خزر هیچگاه 50 درصد نبوده است و این رقم نه منطقی است و نه قراردادی درباره آن وجود داشته است... این اظهارات ازسوی دشمنان ملت ایران و کسانی است که از نقش ایران در مناسبات منطقه ناراحت هستند. بهره برداری ایران از دریای خزر هرگز از 11.3 درصد فراتر نرفته است». این یاوه ها را کسی می گوید که وظیفه اش پاسداری از منافع کشور درسطح بین المللی است و بی تردید به خوبی می داند ککه دستکم دو قرارداد 1921 و 1940 با اتحاد جماهیر شوروی که در مراجع بین المللی ثبت شده، سهم مشاع ایران از دریای مازندران (خزر) را 50 درصد اعلام کرده است. جناب وزیر، درمغلطه ای آشکار میزان "بهره برداری" 11.3 درصدی را با "حق و سهم" مخلوط می کند تا نتیجه ای که به او دستور داده شده را بگیرد. با این استدلال، درحوزه گازی "پارس جنوبی" مشترک با قطر، به دلیل این که ایران یک دهم قطر برداشت کرده، سهمش نباید از 10 درصد بیشترباشد! آنچه که این وزیر درمانده را به نفی و انکار حقوق و منافع مسلم مردم ایران وامی دارد، چیزی جز دستور منطبق با "مصلحت نظام" رهبر درمانده تر از خودش نیست!

دو): یک روز پیش از سخنان آقای وزیر، یعنی 29 دسامبر سال 2007، سعید جلیلی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، در دیدار با یوسف بن علوی عبدالله، وزیرخارجه سلطان نشین عمان می گوید: «ما حاضریم نام خلیج فارس را به خلیج دوستی تغییر دهیم... این یک شعار نیست، بلکه نگاه راهبردی به منظور گسترش همکاری های خود با کشورهای کرانه جنوبی خلیج [فارس] است».

این بذل و بخشش سخاوتمندانه از کیسه مردم به فقر – مادی و معنوی – کشیده شده ایران وقتی با فساد، بی کفایتی و ناکارآمدی کارگزاران نظام ولایت مطلقه فقیه درهم می آمیزد، طبعا فاجعه هایی سیاسی – اقتصادی به بار می آورد. تنها یک نمونه از این فاجعه ها همان میدان گازی مشترک "پارس جنوبی" است که تاکنون برداشت قطر از آن 10 برابر بیش از ایران بوده است. "فساد، بی کفایتی و ناکارآمدی" اتهامی که من به عنوان یک معاند مغرض به نظام ولایت مطلقه فقیه می زنم نیست. سردار علی لاریجانی رییس مجلس شورای اسلامی نیز همین هفته آن را بیان کرده است. به گزارش تارنمای "خانه ملت" لاریجانی می گوید: «کارمفیدروزانه در دستگاه های دولتی حدود 22 دقیقه یا به اعتقاد من [؟!] حدود 1 ساعت است... این آمارها ایران را در رده 3 کشور آخر دنیا بعد از عربستان و کویت قرارمی دهد». رییس مجلس فرمایشی شورای اسلامی بدون آن که توضیح دهد که این پسرفت نتیجه مدیریت کلان مشعشعانه نظام ولایت مطلقه فقیه است، به گفته خود می افزاید: «براساس گزارش دکتر روحانی هم اکنون حدود 400 هزار میلیارد تومان پروژه های عمرانی درکشور کلید خورده است... درشرایط کنونی برای اجرای این پروژه ها حدود 20 هزار میلیارد تومان وجود دارد که اگر این موضوع با نرخ تورم محاسبه شود اجرای پروژه ها 50 سال طول می کشد»! سردار لاریجانی لازم نمی بیند توضیح دهد که بیشتر این پروژه ها برمبنای ظرفیت جیب های گشاد و اشتهای سیری ناپذیر برادران قاچاقچی سپاه پاسداران طراحی و تصویب شده و باجی است که سیدعلی خامنه ای به سرداران فاسد و غارتگر سپاه می پردازد تا او را بر مسند ولایت نگهدارند و عملا در خلاف جهت "منافع ملی" و در راستای "مصلحت نظام" است.

«هردم ازاین باغ بری می رسد - تازه تر ازتازه تری می رسد». ظاهرا وزیرخارجه حکومت آخوندی، از شیرینکاری خود در امضاء "توافق" با 1+5، - که حتی جرئت نمی کند متن ترجمه آن را بدون تحریف و دغلبازی به اطلاع عموم برساند - چنان به وجد آمده که درصدد است تا تنور داغ است نان را بچسباند و با یک "نرمش قهرمانانه" دیگر با عرب ها هم مثل 1+5 به "توافق" برسد. به گزارش روز دوشنبه 11 آذرماه خبرگزاری حکومتی "فارس"، در یک کنفرانس مطبوعاتی در کویت: «ظریف درپاسخ به مسئله جزایر سه گانه درایران گفت که جمهوری اسلامی آماده گفتگو درباره یکی ازاین جزایر به نام "ابوموسی" است». پس از آن که انتشار این خبر امواجی از انتقاد و اعتراض برانگیخت، ظریف درصدد ماله کشی برقضیه برآمد و به خبرگزاری "مهر" گفت: «بنده دقیقا موضع معمول کشور را گفته ام که ما آماده گفتگو با امارات برای رفع سوء تفاهمات پیرامون ابوموسی هستیم». با توجه به پیشینه وزیر امورخارجه در "رفع سوء تفاهمات" با 1+5، حدس این امر دشوارنیست که گفتگو با امارات به چه "توافق"ی می تواند بینجامد!