در میان امضاءکنندگان این فراخوان نام نویسندگان شناخته شده چون امبرتو اکو از ایتالیا، گونتر گراس از آلمان، اورهان پاموک و یاشار کمال از ترکیه، نوال السعداوی از مصر، آموس اُز از اسراییل دیده می‌شود.

ترجمه متن کامل این فراخوان را که همزمان در ۳۱ روزنامه منتشر شد، در زیر می‌خوانید:

فراخوان

در ماه‌های گذشته به طرز بارزی روشن شد که در چه ابعاد گسترده‌ای همه ما تحت نظر قرار داریم. حکومت‌ها با چند کلیک می‌توانند در موبایل ما، ایمیل‌ ما و شبکه‌های اجتماعی ما و سایت‌هایی که در اینترنت به آنها سر می‌زنیم، جاسوسی کنند. آنها به عقاید و فعالیت‌های سیاسی ما دسترسی دارند، و می‌توانند در همکاری با شرکت‌های تجاری که ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی هستند، نه تنها رفتار ما را به عنوان مصرف‌کننده بلکه کل رفتار ما را پیش‌بینی کنند.

مصون بودن فرد یکی از ارکان اساسی دمکراسی است. اما کرامت انسانی فراتر از مرزهای جسمانی اوست. همه انسان‌ها این حق را دارند که در اندیشه و حریم خصوصی خود، در نامه‌نگاری و گفتگوهای خود، آزاد بمانند بدون اینکه تحت نظر قرار گیرند.

این حق حیاتی انسان اما در دوران اخیر، به صفر رسیده و نابود شده است چرا که حکومت‌ها و کنسرن‌ها با پیشرفت تکنولوژی، به طور گسترده از آن برای پیگرد و زیر نظر قرار دادن شهروندان سوء استفاده می‌کنند.

انسانی که تحت نظر قرار دارد، هرگز آزاد نیست. و جامعه‌ای که همواره تحت نظر قرار دارد، دیگر دمکراتیک نیست. از همین رو باید حقوق اساسی دمکراتیک ما در دنیای مجازی نیز همان گونه رعایت شود که در دنیای واقعی.

پیگرد و مراقبت، ناقض حریم خصوصی، اندیشه و آزادی بیان است.

پیگرد و مراقبتِ انبوه، هر شهروند را به مثابه مظنون در نظر می‌گیرد و این، یکی از دستاوردهای تاریخی ما، یعنی اصل برائت را نابود می‌کند.

پیگرد و مراقبت، هر فرد را زیر نورافکن قرار می‌دهد در حالی که حکومت‌ها و کنسرن‌ها خودشان مخفیانه عمل می‌کنند. همان گونه که دیدیم، این قدرت به طور سازمان‌یافته مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد.

پیگرد و مراقبت چیزی جز سرقت نیست چرا که اطلاعات و داده‌های مربوط به شهروندان جزو اموال عمومی‌نیست: آنها به ما تعلق دارند! هنگامی‌که از این اطلاعات برای پیش‌بینی رفتار شهروندان استفاده می‌شود، آنگاه علاوه بر آن چیز دیگری نیز از ما سرقت می‌گردد: اراده آزادِ ما! اراده‌ای که برای آزادی و دمکراسی قابل چشم‌پوشی نیست.

از همین رو، ما خواهان این هستیم که هر شهروند باید این حق را داشته باشد که در تصمیم‌گیری برای تعیین دامنه جمع‌آوری، ذخیره و استفاده از داده‌های شخصی‌اش و اینکه توسط چه کسانی این کار انجام می‌شود، مشارکت داشته باشد، که هر شهروندی حق داشته باشد که بداند داده‌هایش در کجا و برای کدام هدف جمع‌آوری می‌شود، که هر شهروندی حق داشته باشد بتواند داده‌هایی را که غیرقانونی جمع‌آوری و ذخیره شده‌اند، از بین ببرد.

ما همه حکومت‌ها و کنسرن‌ها را فرا می‌خوانیم تا این حقوق را به رسمیت بشناسند.

ما همه شهروندان را فرا می‌خوانیم تا از این حقوق دفاع کنند.

ما سازمان ملل متحد را فرا می‌خوانیم تا اهمیت مرکزی حقوق شهروندی در عصر دیجیتال را به رسمیت بشناسد و یک عهدنامه بین‌المللی درباره حقوق دیجیتال تهیه کند.

ما همه دولت‌ها را فرا می‌خوانیم تا این عهدنامه را به رسمیت شناخته و به آن عمل کنند.

امضاءکنندگان از کشورهای:

آلمان، اتریش، سوییس، انگلیس، آمریکا، فرانسه، مصر، آلبانی، الجزیره، آنگولا، آرژانتین، استرالیا، بنگلادش، بلژیک، بوسنی، برزیل، بلغارستان، شیلی، چین، دانمارک، جیبوتی، اکوادور، السالوادور، فنلاند، غنا، یونان،‌هائیتی، هنگ کنگ، ایسلند، هند، عراق، ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، اردن، کامرون، کانادا، کلمبیا، کرواسی، کوبا، لبنان، لوکزامبورگ، لیبی، مقدونیه، مالاوی، مالزی، مالتا، مصر، مکزیک، هلند، نیوزلند، نیجریه، نروژ، پاکستان، فلسطین، پرو، فیلیپین، لهستان، پرتغال، رومانی، روسیه، سنگال، صربستان، اسلواکی، اسلوونی، سومالی، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سودان، کره جنوبی، سوئد، سوریه، تانزانیا، تایلند، چک، تونس، ترکیه، مجارستان، اوکراین، روسیه سفید، زیمبابوه.