اگر بصیرت به معنای هماهنگ بودن با کلام و گفتار رهبری تلقی مي‌شود پس بر اساس چه معیاری آقای نبویان که خود را الگوی بارز و موفق در بصیرت دانی مي‌دانند، اینچنین خلاف گفتار رهبری سخن مي‌گویند؟ آیا بصیرت تنها برای مخالفین فکری و سرکوب ناجوانمردانه آنان ارزش و وجاهت شرعی، اخلاقی و قانونی دارد؟ آیا بصیرت تنها به معنای آن است که هر گاه در برابر رقیب سیاسی خود از منطق و عقلانیت باز ماندیم و در برابر گفتار به حق آنان پاسخ منطقی پیدا نکردیم با اتهامات بی اساس آنان را به بی بصیرتی و نسنجیدن شرایط و موقعیت کشور در نظام بین الملل متهم کنیم؟

اینکه ما کشوری هستیم که هیچ گاه خواستگاه جنگ و حمله نبوده است و آنچنان قدرتمند است که نیازی به سلاح نظامی ندارد را اینچنین با نام بمب اتم که خط قرمز دنیا تلقی مي‌شود هم راستا و هم پیمان کنیم آیا بیانگر این نیست که ایران کشوری فریب کار و دروغ گوی است که مي‌خواهد خلاف مبانی مذهب و شریعت خود گام بردارد؟ آیا این سخن این تصور را ایجاد نمی کند که دین و مکتب نظام اسلامی ایران در بین سیاستمدارانش تنها نقابیست برای سرپوش گذاشتن فعالیت‌هاي نظامی هسته‌اي که مي‌خواهند دنیا را نا امن کنند؟ آیا کسانی که این سخن را در مجامع مختلف بیان مي‌کنند به حیثیت، کیان، شان کشور، نظام و رهبری آسیب نمی زنند؟

وقتی رئیس جمهور آمریکا در برابر فتوای رهبری بر حرام بودن استفاده از سلاح هسته‌اي آن را صادقانه مي‌پذیرد و به آنان اطمینان دارد و جامعه جهانی را به پذیرش کلام رهبری دعوت مي‌کند، آیا سخن نماینده اصولگرای مجلس باعث بد بینی و تردید درباره گفتار رهبری در نگاه دنیا نمی شود؟
و دل گیر کننده تر آنکه این سخن از جانب کسی ایراد مي‌شود که خود نیز لباس روحانیتی را بر تن دارد که همان لباس مقدس نیز بر تن رهبری هست که مي‌فرمایند استفاده از سلاح اتمی حرام است اما متاسفانه آن جناب مي‌گویند برای نابودی اسرائیل نیاز به سلاح اتمی داریم، آیا این گفتار باعث تزلزل جامعه روحانی ما چه در داخل و چه در خارج از مرز‌هاي کشور نمی شود؟

اینکه دولت دکتر روحانی بدون قدرت نظامی تنها با ارایه گفتار دیپلماتیک و با استفاده از فهم و دانش سیاسی و درک شرایط بین المللی توانسته است بدون کمترین هزینه و بالاترین بهره وری اسرائیل را که در دوران مسئولیت پذیری آقایان برای خود مشروعیت کسب کرده بود تنها به واسطه چند ماه حضور در مجامع بین المللی اسرائیل را منزوی و از مشروعیت او کاسته است، اینچنین گفتار تهاجمی بر چه پایه‌اي بیان مي‌شود؟

اگرچه رهبری فرموده‌اند اگر کسی با سخنان من نیز موافق نبودند و منتقد هستند ایرادی در این کار نمی‌بینم اما اینکه پیشانی جبهه پایداری در مجلس به عینه سخنان رهبری را زیر پا مي‌گذارند و به آن بی توجه‌اند آیا نشان از ولایت مداری ایشان است یا استفاده ابزاری از آن؟ گفتار آقای نبویان پیش از آنکه عدم ولایت مداری ایشان را مورد پرسش قرار دهد و در برابر آن تامل کنند در حقیقت نقش و گفتار فقه شیعی و کلام رهبری را زیر سوال مي‌برند و با سخن نسنجیده ایشان اینچنین اثبات مي‌شود که در ایران کلام و فتوای رهبری هیچگونه مبانی ارزشی و واقعی و حقیقی ندارد؛ بلکه در ظاهر یک چیز بیان مي‌شود و در باطن عمل دیگری صورت مي‌گیرد!