به گزارش خبرگزاری مهر، آیت‌الله محسنی گرکانی در جلسه هیئت عمومی دیوان عالی کشور اظهار کرد: قوانین جزائی به ویژه قوانین جزایی اسلام درباره کلیه کسانی اعمال می‌شود که در قلمرو حاکمیت زمینی، دریایی و هوایی کشورهای اسلامی که از جمله آنها نظام جمهوری اسلامی ایران است زندگی می‌کنند.

وی افزود: در مقررات و نظامات حکومتی مجازات و اقدامات تامینی و تربیتی باید طبق قوانین اسلام باشد.

گرکانی خاطرنشان کرد: مجازات‌های مقرر در قوانین اسلام که هدف از تدوین و تصویب آن امنیت اجتماعی و تربیتی جامعه اسلامی است پنج قسم و عبارتند از حدود، قصاص، دیات، تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده.

رئیس دیوان عالی کشور افزود: حد، به مجازاتی گفته می‌شود که میزان و اندازه و کیفیت آن در کتاب و سنّت تعیین شده است و قصاص، کیفری است که شخص جنایتکار به آن محکوم می‌شود و دیه، مالی است که ازطرف شارع برای جنایت تعیین کرده است و تعزیر، عقوبتی است که نوع و میزان آن در شرع معین نشده و به نظر حاکم واگذار شده است.

وی تصریح کرد: مجازات بازدارنده، عقوبتی است که از طرف حکومت به منظور حفظ نظم و مصلحت اجتماع در مقابل تخلف از مقررات و نظام حکومت اسلامی تعیین می‌شود مثل حبس، جزای نقدی، تعطیلی محل کسب، لغو پروانه کسب و محرومیت از حقوق اجتماعی و تبعید از محل زندگی به نقطه دیگر.

محسنی گرکانی گفت: یکی از قوانین مترقی حقوق جزایی اسلام در مورد کیفر افرادی است که جان و مال مردم را مورد تجاوز و حمله قرار می‌دهند و مجازات افرادی که به روی مسلمانان اسلحه می‌کشند و محارب هستند. فقهای اسلام در تعریف محارب گفته‌اند «کل من جرد السلاح لاخافه الناس». هر کس در هر جا به روی مردم برای ترساندن اسلحه بکشد محارب است. محارب کسی است که با تهدید به مرگ، اموال مردم را غارت کند. افراد شرور که با چاقوکشی به جان و مال و نوامیس مردم تجاوز می‌کنند محارب هستند.

وی ادامه داد: لذا اگر قانون اسلامی به نحو احسن اجراء شود جلوی خیلی از تخلفات گرفته می‌شود و اگر دست سارقی قطع شد این عمل در اصل به نفع جامعه مسلمین است و اگر کسی که با احکام خدا مخالفت کند مثل آن است که با خداوند در جنگ است.

محسنی گرکانی با قرائت آیه 33 سوره مائده افزود: خداوند در این آیه می‌فرماید کیفر آنانکه با خدا و رسولش در ستیزند و پیوسته در روی زمین فساد می‌کنند این است که، کشته شوند یا به دار مجازات آویخته شوند و یا دستان و پاهایشان برخلاف یکدیگر قطع شود یا از جایگاه زندگی‌شان تبعید شوند. این تنها رسوائی دنیائی آنان است و در آخرت عذابی بزرگ خواهند داشت.