جمعیت امدادی دانشجویی - مردمی امام علی از سال 79 با همت چندی از دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف شکل گرفت و با هدف رسیدن به صلح جهانی و عدالت با توجه به گروههای در معرض آسیب، به کار خود ادامه داد و تاکنون 14 مرکز با عنوان خانه ایرانی در نقاط مختلف شهر تهران، کرج، ساری، کرمانشاه و قوچان و... دایر کرده است.

در همایشی که این جمعیت برای تقدیر از مشارکت کنندگان در آزادی یک نوجوان محکوم به اعدام برگزار کرده بود؛ "زهرا رحیمی" مدیرعامل جمعیت امام علی گفت: "چند سال پیش هنگامی که ماجرای قتل چند زن توسط فردی به نام "خفاش شب" رخ داد، موسس جمعیت امام علی، شارمین میمندی نژاد، در طی تحقیقاتی که انجام داد متوجه شد که این فرد در دوران کودکی خود پس از فرار از روستا و آمدن به تهران توسط یک باند فساد و فحشا مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته و سپس مدتی را نیز در کانون اصلاح و تربیت کودکان و نوجوانان گذارنده است.

بنابراین تصمیم گرفتیم که برای جلو گیری از وقوع چنین اتفاقاتی، افرادی که در کانون هستند را تحت پوشش قرار دهیم تا پس از خروجشان بتوانند زندگی سالمی داسته باشند. پس از چندی متوجه شدیم که این نوجوانان بیشتر در محله هایی مانند "خاک‌سفید"، "دروازه غار" و...زندگی میکنند، بنابراین محله های جرم خیز را شناسایی کردیم و بران آن شدیم که در این محله هایی فعالیت کنیم تا قبل از آنکه این کودکان دست به بزه برنند بتوانیم جلو این کار را بگیریم."

وی در ادامه گفت:تا کنون ما در جمعیت امام علی توانسته ایم 12 فرد زیر 18 سال که به اعدام محکوم بودند(که صفر انگوتی یکی از همبن افراد است) را از اعدام نجات بدهیم. جمعیت ما توانست با پرداخت بخش زیادی از وجه الرضایه ای که خانواده مقتول اعلام کرده بودند رضایت آنها را جلب کنیم.

رحیمی در پاسخ به این سوال که آیا بهتر نبود که این پول به جای اینکه صرف یک نوجوان بزهکار شود،صرف بیماران نیازمند سرطانی شود؛ گفت:این پول در واقع برای صفر صرف نشده است بلکه برای جامعه ای صرف شده است که روز به روز خشونت در آن رو به افزایش و نهادینه شدن است. ما هر روز در خیابان میان رانندگان، همسایگان و... بر سر مسائل بسیار جزیی شاهد بروز نزاع و درگیری هستیم و این ها مانند دومینویی است که انتهای آن به صفر می رسد. خشونت، سرطان جامعه ماست و ما با اینکار سعی کردیم که به کاهش خشونت در جامعه کمک کنیم. هرچند که30 میلیون تومان از پولی را که اضافه تر جمع شده بود برای درمان سرطان یکی از هنرمندان تئاتر کشورمان اهدا کردیم.

فرزاد حسینی، مسئول اجرایی آزاد سازی صفر، در ادامه گفت: "خانواده صفر نمی توانستند 200 میلیون تومان، وجه الرضایه ای که خانواده مقتول در خواست کرده بودند را بپردازند بنابراین ما با مشارکت 18 هزار نفر از شهروندان خیر توانستیم این کار را انجام دهیم.

130 میلیون پول از این مبلغ مانده بود که ما در روز 6 دی ماه از طریق مراکز جمعیت و فیسبوک که تنها رسانه ما بود شروع به اطلاع رسانی کردیم پس از یک هفته نه تنها این مبلغ بلکه 30میلیون تومان نیز اضافه بر آن جمع آوری شد. بعدا در بعضی از رسانه ها مطرح شد که "فیسبوک"، "صفر" را نجات داد در حالی که اینگونه نبود و 80 میلیون تومان از این مبلغ توسط مراکز ما در سراسر کشور جمع آوری شده است. پس از آزادی صفر نیز تصمیم داریم حمایت های لازم را از او به عمل بیاوریم خودش نیز از داخل زندان برای کسانی که به او کمک کرده اند نامه نوشته و گفته است که می خواهد سالم زندگی کند.

این همایش برای آن است که بتوانیم "لایک"هایی را که در فیسبوک برای این کار جمع شد به یک قدم تبدیل کنیم تا این اقدامات موثرتر واقع شود."

در ادامه این همایش "محبوبه رمضانی" که خود چند سال پیش در حادثه ای دیگر از اولیا دم بوده است و اکنون در زمینه آزاد سازی افراد زیر 18 سال محکوم به اعدام فعالیت می کند گفت: "برادرم چند سال پیش به قتل رسید و با اینکه از نظر قانون من اولیا دم نبودم اما پدرم بدون رضایت من،رضایت نمی داد و من هم به شدت خواستار اعدام قاتل او بودم و به پدرم گفته بودم که اگر رضایت بدهد خودم را آتش می زنم.

هنگام اجرای حکم وقتی وارد زندان اوین شدم ناگهان صدای دلخراش زنی را شنیدم که گریه می کرد. پس از پرس و جو متوجه شدیم که پسرش را که قبل از 18 سالگی مرتکب قتل شده بود می خواهند اعدام کنند. هنگامی که طناب را بر گردن پسر انداختند در خواست کرد که قبل از اعدامش نی بنوازد. هنگامی که نی نواخت نتوانستم تحمل کنم و به خانواده اولیا دم التماس کردم که او را ببخشند. اما آنها نپذیرفتند و به من گفتند که تو خودت حاضر نشده ای که قاتل برادرت را ببخشی،چگونه انتظار داری که ما قاتل فرزندمان را ببخشیم. به آنها گفتم که من می بخشم به شرطی که شما هم ببخشید. و پس از آنکه ما رضایت دادیم آنها هم رضایت دادند.

پس از آن مسیر زندگی من عوض شد و از آن موقع به بعد برای گرفتن رضایت از خانواده هایی که قاتل فرزندشان زیر 18 سال بوده است به همراه جمعی از بانوان دیگر تلاش می کنیم و خدا را شکر تا کنون پشت در بسته ی خانه هیچ کدام آنها نمانده ایم.حتی خواهر مقتول پرونده صفر که در ابتدا با ما برخور خوبی نداشت اکنون به ما پیوسته است و در مورد مشابهی با ما همکاری کرده است. زیرا تنها،کسی که می بخشد می داند که این احساس چگونه است."