اعدام یکی‌ از سربازان برای بسیاری از هموطنان ما خبر ناگواری محسوب میشود، و این خبر به صورت گسترده در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، و مورد بحث قرار گرفت اما مراقب باشیم افزایش ۲۵۰ درصدی قیمت نان، و همچنین گرانی بنزین و متعاقب آن‌ بسیاری از کالا‌ها و خدمات، در هیاهوی اخبار ناگوار به فراموشی سپرده نشود!!!

یکی‌ از کاربران فیس‌بوک به نام آزاده در این رابطه میگوید: " واقعا تغییر خیلی محسوسی در اوضاع دیده نمیشه!! ملت داغونه!! اونم خیلی زیاد. همه دلمرده همه خسته همه نا امید.

کاش رنجمون مثل سرخی سیلی رو صورتمون میموند. فقط یک عده دارن زندگی میکنن که وصلن به ... !! بعد میان استاندارد و مالیات و ... رو بین المللی حساب میکنن.

چرا دولت موقع حق گرفتن بین المللی میشه! موقع حق دادن مسلمان و ایرانی و... اینا!! "

یکی‌ از هموطنان داخل کشور نیز ضمن تعریف خاطره ای، حسن روحانی را خطاب قرار میدهد و میگوید: تو چرا دیگه با همون كلید دولت قبلی میخوای قفل مشكلات خودت رو باز كنی؟ پس كلید خودت كو؟

وقی دانشجوی ارشد بودم (دو سال پیش)، یه استادی داشتیم كه از دوره‌ء كارشناسی تا دكتری رو آمریكا تحصیل كرده بود و نمره‌ء درس رو از روی نمره‌ آزمون كتبی و پروژه‌ای كه تعریف كرده بود محاسبه میكرد. من، هم برای آزمون كتبی و هم برای پرو‍ژه خیلی زحمت كشیده بودم و انتظار داشتم حداقل ۱۹ بگیرم. وقتی نمره‌ها اعلام شد دیدم ١٥ شدم. خیلی ناراحت شدم، رفتم پیش استادم و بهش گفتم: استاد من فك نمیكردم انقد نمرم پاین بشه چون هم آزمون و هم پروژه رو تمام ُ كمال انجام دادم. با آرامش خاص خودش گفت: بله آقای مهندس وضعیت آزمون و پروژه‌ی شما رو خاطرم هست، معلوم بود كه خیلی خوب زحمت كشیدی ُ انصافا هم خوب پروژه رو به اتمام رسوندی. گفتم: پس چرا نمرم انقد كم شد. گفت: آقای مهندس با اینكه كار شما خیلی خوب بود، ولی من براساس یك سری استانداردهای بین المللی نمره میدم! نمیتونستم سكوت كنم، خیلی مؤدبانه بهش گفتم: خب استاد ما دانشجوهای این دانشگاه كه دانشگاه سوم كشوره، چیمون براساس استاندارهای بین المللیه كه نمره گرفتنامون باشه؟!؟ وضعیت آزمایش‌گاه‌هامون؟ وضعیت خوابگاه؟ وضعیت غذاها و سالن‌های غذا‌خوریمون؟ وضعیت اینترنت دانشكده و خواب‌گامون؟ وضعیت سیستم حمل و نقل درون دانشگاه؟ ... خلاصه میكنم. تو دلم خیلی چیزای دیگه هم گفتم. خب استاد عزیز شما وقتی تو آمریكا دانشجو بودین خیلی چیزاتون براساس استانداردهای بین المللی بوده و خب طبیعی بود كه نمره گرفتناتونم باشه. ولی ما چی؟ اون آزمایشگاه‌ها، اون خواب‌گاه‌ها، اون غذاها، اون احترام و آرامش فكری و امید به زندگی كه شما داشتین، هم‌زمان ِدرس، كارتون ردیف بودُ مث ما استرس كار نداشتین. عصرا بعد كلاساتون هم میرفتین كلاب. ولی ما چی، كنسرت موسیقی سنتی در دانشگاه ما توسط برادران بسیجی تعطیل میشه چه برسه به كلاب! خب استاد عزیز چرا باید فقط نمره گرفتنامون براساس استاندارهای بین المللی باشه آخه؟!؟

حالا حكایت دولت ُ مملكت ماست. دولت پول نداره، دچار كسری بودجه شده، اون وقت میخواد كه انرژی (برق، گاز، بنزین...) رو گرون كنه كه كسری بودجه‌شو جبران كنه، ولی به مردم میگه ما میخوایم قیمت‌های انرژی رو به سطح منطقه و جهانی برسونیم. یكی نیست بگه آخه دولت بنفش، ما چیمون در این مملكت در سطح معیارهای بین المللی هست كه قیمت انرژی بخواد باشه؟!؟ دولت قبلی هم به همین بهانه كه باید قیمت انرژی در سطح بین المللی باشه، انرژی رو گرون كرده بود و حتی یادم هست كه صداوسیمای مردمی فیلمی از قیمت بنزین كه روی تابلوهای پمپ بنزین‌های برخی از كشورهای اروپای و آمریكا نوشته بود رو از تلویزیون پخش كرده بود كه بگه آره مردم میبینین بنزین تو اون كشورها هم گرونه. خب دولت بنفش تو اون كشورها خیلی چیزای دیگه هم هست، چرا اونارو نمیگی؟!؟ حالا اگه دولت قبلی به بهانه‌ی معیارهای بین المللی انرژی رو گرون میكرد خب اون دولت احمدی نژاد بود ُ كسی انتظار بیشتری ازش نداشت، ولی آخه ای دولت "تدبیر" تو دیگه چرا دقیقا به همین بهانه میخوای این كارو بكنی. لااقل یه بهانه‌ی جدید بیار خب. اگه دولت قبلی تنها راه جبران كسری بودجه‌ی خودش رو در گرون كردن انر‍ژی و قطع یارانه‌ها میدید، آخه دولت "تدبیر" تو دیگه چرا؟!؟ تو چرا یه تدبیر جدید نمیاندیشی آخه؟ تو كه واسه هر قفلی یه شاه كلید داشتی! تو چرا دیگه با همون كلید دولت قبلی میخوای قفل مشكلات خودت رو باز كنی؟ پس كلید خودت كو؟