در واقع، 35 سال است که حکومت جمهوری اسلامی به هر وسیله ای متوسل شده تا مردم را از برگزاری جشن های نوروزی، و جشن های دیگر ملی، به ويژه یلدا، برحذر دارد و خوشبختانه موفق که نشده سهل است، موجب شده که این جشن ها هر سال با وسعت بیشتری به وسیله ی مردم برگزار شوند اما خنده دار این که این آقایان که از یک سو خود مظهر بوجود آوردن عجیب و غریب ترین خرافات، مثل «چاه جمکران» و ده ها موارد دیگر هستند، و از سویی دیگر مردمان را همیشه به عنوان امت اسلام می شناسند و به تنها امری که اهمیت نمی دهند ایرانی بودن است، در این گونه موارد خودشان را نگران خرافاتی شدن مردم و از دست رفتن «شأن ملت ایران» نشان می دهند.

با این که تاریخ پیدایش روزی به نام «سیزده به در»، و یا دلایل اين پيدايش، همانند بسیاری دیگر از جشن ها و آیین های ایرانی روشن نیست اما آن چه که از کتاب های نجات یافته از کتاب سوزاندن های مهاجمین، و از گفته ی ایرانشناسان و تاریخ نویسان کشورهای دیگر می توان دریافت این است که: «سیزده به در روز پایانی دوران جشن های نوروزی است. و در این روز مردمان ایران به دشت ها می رفتند و به شادی و رقص و پایکوبی می پرداختند». یا، قدیمی تر از آن: «از آنجا که در گاهشمار ایرانی روزهای سیزدهم هر ماه تیر روز نامیده می شود و متعلق به ایزد تیشتر، و یا ایزد باران است، اولین سیزدهم سال نو را مردمان به دشت ها می رفتند و با جشن و پایکوبی سپاس او را به جای می آوردند که آن ها را از شر "ایوش" خدای خشکسالی نجات می دهد».

در واقع سیزده به در نیز، همچون همه ی آیین های ایرانی، از سویی ارتباط نزدیک و عاشقانه ی ایرانی ها را با طبیعت نشان می دهد و از سویی یادآور این مهم است که آیین های ایرانی، حتی نیایش به خدایان نیز، همه از جنس شادمانی و رقص و ترانه اند.

آن چه هایی هم که به عنوان «نحس بودن سیزده به در» در برخی از کتاب ها آمده ربطی به عقاید ایرانیان ندارد زیرا در هیچ یک از نوشته های تاریخی معتبر عدد 13 یا روز سیزدهم از نظر ایرانی ها نحس شناخته نشده. و این عنوان نحس بودن سیزده از برخی از فرهنگ های مذهبی مثل مسیحیت، و فقط در چندین قرن گذشته، به فرهنگ عامیانه ی مردم ما وارد شده است.

در عين حال بايد توجه داشت که حتی آئين های بازمانده از دوران کهن و یا آمده از سوی مذاهب مختلفی که برخی شان خود منشاء بيشترين خرافات اند را نمی توان دلیلی بر حذف و نفی آیین های ایرانی، که همگی زمينی و قابل به روز شدن اند دانست.

«سیزده به در»ی که اکنون ما می شناسیم آیینی زیبا و امروزی است که جز عشق به طبیعت و زیبایی های آن از سویی، و عشق مردمان به جشن و شادمانی در دامن طبیعت، از سوی ديگر، معنایی ندارد و، برخلاف نظر «آقایان»، چنین مراسمی به حرمت هیچ قدیسی لطمه نمی زند.

و مهم تر از همه این نکته که در جهان امروز شادمانی و جشن و پایکوبی حق حقوق بشری همه ی مردمان است، و فرهنگ ایرانی ما بعدی فراتر را به معنای اين آئين ها می افزايد و آن اينکه شادمانی پديده ای اهورایی و اندوه امری اهریمنی است و آن که نیک می اندیشد برای شادمانی مردمان تلاش می کند، نه برای رنجاندن و اندوهگین کردن آنان.