یک وقتی های هست که گفتن بله یا نه می تواند آینده را به گونه خوب برای انسان ها رقم بزنند و این بله گفتن و نه گفتن ها شرایط را برای فرد جور دیگری رقم می زند

نه گفتن ها و بله گفتن ها در همه شرایط یکسان نیست چرا که گاهی گفتن دست جمعی ˈ بله ˈ و ˈ نه ˈ در سیاست های کلان کشور بسیار اثر گذار خواهد بود.

در حوزه اجتماعی ˈ نه ˈ گفتن و ˈبله ˈ گفتن ممکن است بخشی از روزهای سرنوشت ساز افراد را نیز تغییر دهد، چه این که یک عروس با گفتن درست بله ، پا به سرزمین آرزوهای خود می گذارد یا بدون تحقیق با یا بله گفتن از سرزمین های آرزوهای خود دور می شود.

اما در حوزه سیاست و اقتصاد این بله و نه گفتن ها شکل دیگری دارد و ان اثر گذاری جمعی آن تاثیر دراز مدت داد که می تواند باعث رشد و توسعه یا عقب ماندگی و واپس گرایی شود.

در حوزه سیاست، ˈ بله ˈ بزرگ ملت ایران در سال 58موجب استقرار نظام جمهوری اسلامی در ایران شد و نه ملت ایران به روزگویی های غرب و آمریکا در سه دهه اخیر باعث استقلال ایران در بسیاری از امور زیربنایی شد.

ملت ایران در دوره تاریخی نیز یک بار ˈنه ˈ بزرگی به استعمار گفتند و با شکستن قلیان های خود در فتوای تحریم تنباکو ،نهضت بزرگی را به راه انداختند.

نه بزرگ به قلیان و تنباکو در اعتراض به اعطای امتیاز توتون و تنباکو انحصاری مونوپل در سفر سوم ناصرالدین شاه قاجار به فرنگ شکل گرفت.

اما در حوزه اقتصاد یک بله گفتن یا نه گفتن سرنوشت منابع کشور را می تواند رقم بزند و برای دهه های مختلف تعیین تکلیف کند، چه این که نه گفتن به اسراف بیش از اندازه منابع کاهش هزینه های کشور می شود.

این روزها بحث نه گفتن مردم به یارانه ها بحث داغتر شدن مباحث اقتصادی کشور شده است و اقناع کردن افراد غیر نیازمند و توانمند برای انصراف از گرفتن یارانه نقدی اثر آینده نگر به اقتصاد کشور است.

نه گفتن به یارانه های نقدی راهبردی اثر گذار در آینده اقتصاد کشور است و اقتصاد پویا را که به سبب اقتصاد مقاومتی در کشور ایجاد می شود را سرعت می بخشد.

ˈنه ˈ اقشار مختلف به یارانه ها،دست دولت را برای خدمات رسانی به اقشار مختلف مردم باز می کند.

نه گفتن راهبردی و استراتژیک مردم در حوزه یارانه های نقدی باعث می شود و دولت از یک مجموعه صرف توزیع گر منابع مالی به یک مجموعه کارآمد خدمت رسان تبدیل شود.

مردم به جای دریافت یارانه های بی ثمر نقدی ،خدمات موثرتری را از دولت دریافت می کنند، که در زندگی آنان محسوس خواهد شد.

یارانه (سوبسید) نوعی کمک مالی در حوزه اقتصادی است که دولت ها از محل منابع عمومی به بنگاه ها و تولید کنندگان پرداخت می کنند تا به موجب این یارانه ها ،از افرایش قیمت ها جلوگیری شود و دولت در مقام حامی مصرف کنندگان و تولید کنندگان قرار می گیرد.

اما در ایران پرداخت یارانه های نقدی به مردم علاوه بر این که ممکن است افزایش نقدینگی بازار ،را در پی داشته باشد، فرد را مجبور می کند،آینده شرایط اقتصادی و مالی خود را با این یارانه ها تنظیم کند.

پرداخت یارانه ها در کشورهای پیشرفته به گونه ای است که مالیات افراد پر درآمد برای افزایش زیرساختهای بهداشتی، آموزشی و فرهنگی هزینه می شود و این به منزله توزیع عادلانه ثروت در کشورهاست.

مهمترین هدف هدفمند کردن یارانه ها،حمایت از بخش تولید است که حمایت از این بخش ،به صورت خودکار باعث افزایش اشتغال، افزایش تولید و افزایش تولید ناخالصی کشور می شود.

اکنون آنانی که به این 450هزار ریال به هیچ وجهی وابستگی ندارند با گفتن یک نه راهبردی به اقتصاد آینده ایران و نسل هایی بعدی کمک خواهند کرد.

آیت الله مکارم شیرازی،آیت الله سبحانی،آیت الله نوری همدانی و آیت الله علوی گرگانی و مراجع تقلید دیگر اعلام کرده اند، کسانی که تمکن مالی دارند،یارانه نگیرند، چون یارانه برای کمک به بخش ها و خانواده های نیازمند است، و لذا کسانی که عرفا دارای تمکن مالی بوده و دریافت نکردن یارانه تاثیر در زندگی آنها ندارد، نباید یارانه دریافت کنند.

براساس قانون بودجه سال 1393 کل کشور، هیات وزیران اجرای مناسب تبصره (21) با موضوع هدفمندی یارانه ها را مورد بررسی قرار داده است.

در این مباحث، اجرای شایسته بند(4) از سیاست های کلی اقتصاد مقاومتی مبنی بر استفاده از ظرفیت اجرای هدفمندی یارانه ها در جهت افزایش تولید، اشتغال، بهره وری، کاهش شدت انرژی و ارتقای شاخص های عدالت اجتماعی و همچنین بهبود نظام سلامت در کشور مورد تاکید دولت قرار گرفته است.