دی‌ماه سال گذشته بود که خبر خداحافظی آخرین ۷۴۷ سری ۱۰۰ ساخته‌شده در دنیا با بیشترین سن پروازی در سری خود که در اختیار ناوگان هوایی ایران‌ایر قرار داشت، منتشر شد تا این هواگرد سالخورده پس از سال‌ها پرواز موفق، برای همیشه خاموش شود.

این هواپیما با شماره رجیستری EP-IAM در آن زمان آخرین پرواز خود را از فرودگاه مهرآباد به فرودگاه امام خمینی (ره) انجام داد و پس از قریب ۳۵ سال حضور موفق در آسمان‌ها و انتقال صدها هزار مسافر، حکم بازنشستگی خود را دریافت کرد.

اما اکنون نیز یک هواپیمای قدیمی دیگر ایران‌ایر، حکم بازنشستگی خود را دریافت کرده و آماده استراحت مطلق است. ایرباس مدل ۳۰۰ هما با نام "براوو ویکتور یا دلفین" یکی از ایرباس‌هایی محسوب می‌شود که از روز اول عملیاتی شدن تنها برای ایران‌ایر پرواز کرده است.

این هواپیما در سال ۱۹۸۲ تحویل داده شد یعنی حدودا یک ماه کمتر از ۳۳ سال، برای هما پرواز کرده است و خاطرات خوشی برای هزاران ایرانی به‌جا گذاشته است و قطعا بسیاری آن را با رجیستری EP-IBV به یاد دارند اما اکنون این هواپیما به کنار رمپ کارگو فرودگاه امام (ره) منتقل شده تا در نزدیکی همکار دیگرش یعنی بویینگ ۷۴۷ -۱۰۰ هما به خواب برود.

اما اتفاق جالب درباره این هواپیما که در ذهن اهالی رسانه و سیاست در اواخر دهه ۷۰ مانده است، گم شدن عجیب این ایرباس در آسمان و در نهایت پیدا شدنش در پاکستان است چراکه این هواپیما در پرواز از کرمان به تهران، در مسیر اشتباهی راه کراچی پاکستان را در پیش گرفت و پس از فرود در آنجا و با خوش‌شانسی تمام بدون هیچ خطری مجددا به تهران برگشت زیرا ممکن بود به عنوان هواپیمای بیگانه با پاسخ نیروهای پدافندی پاکستان مواجه شود.

مرعشی رئیس سازمان میراث فرهنگی در دولت هشتم که از جمله مسافران این پرواز بوده در سال ۸۷ به تشریح این ماجرای جالب پرداخته است. وی در بخشی از این خاطره می‌نویسد: «من با تصور اینکه به دلیل ترافیک فرودگاه مهرآباد، بر اساس روال معمول برج به هواپیما هلد داده، به فرد کناری خودم که از افراد فنی ایران‌ایر بود گفتم برو به خلبان بگو با مسافران حرف بزند و آنان را از نگرانی بیرون بیاورد. او رفت و برای مدت ۱۵ دقیقه برگشت در حالی که آنقدر دستمال کاغذی برای خشک کردن عرق پیشانی خود مصرف کرده بود که تمام پیشانی آن مملو از ذرات دستمال شده بود. با برگشت او، خانم حساس همجوار من نگران‌تر شد و فریاد زد گفتم وضع خرابه، ببینید این چه حالی داره! البته من هم کمی نگران شدم و فکر کردم چرخ‌های هواپیما باز نشده و هواپیما منتظر آماده شدن باند برای فرود اضطراری و بدون چرخ است. از همکار هما پرسیدم چه خبره؟ چرخ‌ها باز نمی‌شه؟ او گفت وضع از این حرف‌ها خطرناک‌تره، طاقت داری که فریاد نزنی؟ گفتم مشکلی ندارم بگو. گفت گم شدیم. با شنیدن این جمله خیلی جا خوردم. به هرحال یک معجزه جان من و همه مسافران را نجات داد و با همکاری مرکز کنترل هوایی ایران و دقت مرکز کنترل پاکستان، هواپیما پس از حدود سه ساعت پرواز آماده نشستن روی باند فرودگاه کراچی شد.»