تقريبا دو گروه از جمعيت ايران صداي بلندي ندارند و معمولا زندگيشان در ميان پوشش‌هاي مختلف پنهان مي‌شود. 5 دهم درصد از جمعيت کپرنشين ايران و البته 7 دهم درصد از جمعيت ميلياردر که در شهرهاي بزرگ و در خانه‌هاي با وسعت بيش از 500 متر زندگي مي‌کنند، ساکنان اين دو طبقه را مي‌سازند. گروه اول در اوج ثروت مي‌نشينند و گروه دوم در حضيض زندگيشان را مي‌گذرانند.

گزارش‌هاي رسمي‌تاييد مي‌کند 5 دهم درصد از جمعيت ايران، در کپر، چادر و آلونک يا زاغه زندگي مي‌کنند. ميانگين درآمد ساليانه اين طبقه ساليانه 2 ميليون و 500 هزار تومان برآورد شده است. جمعيت کپرنشين ايراني تقريبا از تمامي‌امکانات زندگي بي بهره هستند. براساس اعلام وزارت نيرو، تنها برق رساني به 100 درصد اين جمعيت انجام شده و ديگر امکانات اوليه زندگي مانند آب، گاز و تلفن به نسبت‌هاي مختلف بين 96 تا 98 درصد در ميان آنها توزيع شده است. همين برآوردها نشان مي‌دهد دو دهک درآمدي پايين کشور حداقل جمعيتي نزديک با 3 ميليون و 850 هزار نفر در شرايطي زندگي مي‌کنند که درآمد يک ماه آنها تنها کفاف يک سوم هزينه اجاره يک اتاق در هتل‌هاي 4 و 5 ستاره تهران را نمي‌دهد.

به گزارش خبرآنلاين، وزارت راه و شهرسازي چندي پيش تعداد مناطق حاشيه و آلونک‌نشين کشور را 800 منطقه اعلام کرد. شهرهاي مشهد، تبريز، شيراز و اهواز نيز در صدر مناطقي بودند که بيشترين تعداد فقرا را در دل خود جايي مي‌دادند. براساس اطلاعات کميته امداد امام خميني و سازمان بهزيستي، حداقل 10 ميليون نفر در ايران براي ادامه زندگي از خدمات اين دو نهاد استفاده مي‌کنند.

برآوردهاي دقيقي از ميزان جمعيت دو دهک بالايي درآمدي وجود ندارد ولي براساس آنچه مرکز آمار ايران و بانک مرکزي اعلام کرده اند، حداقل دو دهک درآمدي بيش‌از 40 ميليون تومان در سال را به خود اختصاص مي‌دهند. اين دو طبقه جمعيتي نزديک به 10 ميليون ايراني را در دل خود جايي مي‌دهند. محاسبات اوليه نيز تاييد مي‌کند حداقل 6 درصد جمعيت ايران ويلاي شخصي در اختيار دارند. 11 درصد ديگر جمعيت ايران نيز امکان سکونت در ويلاهاي و آپارتمان‌هاي اجاره‌اي را در اختيار دارند.گروه اول به طور متوسط 230 هزار ميليارد تومان را هزينه خريد ويلا کرده اند. اين عدد برابر با يک سوم کل نقدينگي موجود در اقتصاد ايران است. همچنين ارزش کل بورس ايران با تمام حواشي و سرو صداهاي آن برابر با کل پول در اختيار اين افراد است. به اين ترتيب 6 درصد جمعيت ايران با پول ويلاهايشان مي‌توانند بورس تهران را بخرند، بکوبند و بفروشند.

در مقابل اين گروه بيش‌از 43 درصد جمعيت ايران در سال به هيچ سفري نمي‌روند. اما 20 درصد جمعيت ايران هر سال تابستان تنها به قصد «گردش و تفريح» به سفر مي‌روند و البته بخشي از آنها راهي ويلاهاي شخصي شان مي‌شوند. 15 درصد ديگر جمعيت ايران هم براي زيارت مسافرت مي‌کنند تا راهشان را از گروه اول و دوم جدا کرده باشند. تحليل‌هاي جامعه شناسي روي اين اطلاعات مرکز آمار ايران تاييد مي‌کند اين جمعيت 15 درصدي ايران، مذهبي ترين اقشار کشور به شمار مي‌روند.

از سوي ديگر اطلاعات مرکز آمار ايران نشان مي‌دهد حداقل 10 ميليون نفر در ايران در شرايط «بهره مندي» کامل زندگي مي‌کنند. براساس گزارش گمرک تعداد خودروهاي لوکس وارداتي طي سه سال گذشته هم تاييد مي‌کند که اين جمعيت به مزيت سواري با پورشه، هيونداي، بوگاتي و مازاراتي دسترسي دارند. متوسط قيمت واردات خودروهاي خارجي 22 هزار دلار اعلام شده و طي سه سال گذشته نيز 132 هزار نوع از اين خودروها وارد کشور شده است.

براين اساس طبقه ثروتمند ايران طي اين سه سال 2 ميليارد و 904 ميليون دلار هزينه واردات خودرو کرده‌اند. ميزان هزينه متوسطي که اين افراد براي واردات يک خودروي خارجي انجام مي‌دهند برابر با هزينه‌هاي زندگي ساليانه 33 هزار نفر از جمعيت کپرنشين و آلونک نشين ايران است. اين گروه طي سه سال گذشته معادل درآمدهاي 4 ميليون و 356 هزار نفر از جمعيت ايران را تنها هزينه خريد خودرو کرده‌اند. البته آمار ثبت‌نام 96 درصد جمعيت ايران براي دريافت يارانه نقدي ماهيانه 45 هزار و 500 توماني نشان داد که حداقل دو سوم جمعيت ثروتمندان ايران هم براي دريافت يارانه نقدي ثبت‌نام کرده‌اند. احتمالا يارانه تنها نقطه اشتراک «کپرنشينان» و «ويلانشينان» در ايران است.

15 ميليون ايراني خودروي شخصي در اختيار دارند. به گفته جمشيد پژويان اين جمعيت با اتکاء به خودروهاي شخصي که در اختيار دارند، در دسته طبقه برخوردار قرار نمي‌گيرند چراکه بخش مهمي‌از آنها از اين خودروها تنها براي تامين هزينه‌هاي زندگي استفاده مي‌کنند. ولي سعيد ليلاز اقتصاددان نيز اعتقاد ديگري دارد. او مي‌گويد:« حداقل تعداد رو به افزايش خودروهاي شخصي نشان مي‌دهد که طبقه متوسط ايران با وجود تمام فشارهايي که طي سال‌هاي گذشته تحمل کرده، همچنان وجود و حضور دارد. بنابراين مي‌توان بيان داشت که اندازه طبقه متوسط ايران هنوز قابل توجه است. البته سياست‌هاي دولت گذشته اين طبقه را به دامان طبقه فرودست برده است.»