واقعيت اين است كه ما در ارتباط با محيط‌زيست همواره با اين سهل انگاري و بي‌توجهي روبرو بوده‌ايم. به شمال كشور نگاه كنيد كه تقريباً تنها منطقه داراي پوشش جنگلي مناسب در كل كشور است و مستعدترين منطقه كشاورزي به حساب مي‌آيد اما براي شمال چه اتفاقي افتاده است؟ بسياري از زمينهاي كشاورزي و عرصه‌هاي جنگلي كشور عرصه تاخت و تاز صاحبان ثروت و سرمايه است. براي جلوگيري از تقسيم زمينهاي كشاورزي و تبديل آن به خانه و ساختمان و ويلا چه كرده‌ايم؟ بسياري از كارشناسان درباره جلوگيري از روند سدسازي در كشور و تأثيرات شگرفي كه ساخت برخي از اين سدها بر زيست‌بوم جانوري و گياهي و زندگي افراد ساكن در منطقه و كلاً محيط‌زيست مي‌گذارد اعلام خطر كرده‌اند اما آيا اين روند متوقف شده است؟ جريان غيركارشناسي انتقال آب از سرچشمه فلان رود و براي تأمين آب شرب يا كشاورزي فلان منطقه متوقف شده است؟ محيط‌زيست همواره يا با تبر صاحبان ثروت و يا با شمشير صاحبان قدرت زخمي و مجروح شده و گاه حتي با مرگ خاموش خود آه و حسرت برايمان به ارمغان آورده است.

گمان نكنيد تخريب محيط‌زيست تنها در اروميه و يا در كنار زاينده‌رود و يا تالاب هاي فارس اتفاق افتاده است. گمان مي‌كنيد پايتخت كه مثلاً آبادترين نقطه ايران است، درحال مرگ خاموش در عين هياهو و داد و فغان و نمايش حيات و سرزندگي و نشاط نيست؟ صاحبان قدرت و ثروت با اين شهر چه كرده‌اند؟ شهرداري‌ها با اين شهر چه كرده‌اند؟ شهرداري‌هايي كه براي انجام پروژه‌هاي بزرگ و نمايان به پولهاي كلان نياز داشته‌اند تا مهارت و توان خود را به رخ بكشند و قطعه قطعه شهر را فروخته‌اند و اين شهر را به يك پاركينگ بزرگ و پر تنش و پر استرس و بلكه به يك عجوزه عروس هزارداماد بدل كرده‌اند. باغها و ييلاقها و رودخانه‌هاي پر آب اين شهر كجاست؟ اصلاً آيا اين شهر محدوده‌اي دارد؟ خارج از محدوده كجاست؟ تهران در سالهاي نه چندان دور محدوده‌اي داشت و خارج از محدوده‌اي. ساخت و ساز در آن تعريفي داشت. در هر زميني نمي‌شد هر كاري كرد. اما حال، چه با اين شهر كرده‌ايم؟ صاحبان ثروت و قدرت با همكاري شهرداري در هر كجا و به هر شكل هرچه خواستند ساختند و فروختند و به بهاي پول كم يا زيادي كه به شهرداري بابت تراكم اضافه و يا تغيير كاربري پرداختند، چند برابر پول به جيب زدند. محصول اين تجارت ناپسند، شهري بي‌قواره با درخت‌هاي بريده و باغ‌هاي سوخته و ييلاق‌هايي از بين رفته و انبوه برجهاي مسكوني و مجتمع‌هاي تجاري بي‌فايده و ايجاد ميل كاذب و خطرناك و ضد توسعه براي جذب ثروت و سرمايه و مهاجرت‌هاي بي‌رويه بوده است. راستي تهران تا چند سال ديگر مي‌ميرد؟ نه اينكه بميرد بلكه به حال و روزي مي‌افتد كه زندگي در آن چندان تفاوتي با مرگ تدريجي ندارد. و مگر جز اين است كه حال كه اين شهر هنوز حياتي دارد و نيمچه قدرتي براي مقابله با آلودگي هوا، كمبود آب، حوادث طبيعي و...، ما غافلانه به تماشا نشسته‌ايم و همچنان شاهد فروش شهر به صاحبان ثروت و قدرت بوده‌ايم براي آنكه با آن هر كار كه خواسته‌اند بكنند؟

اخيراً و در همين هفته‌هاي گذشته چند خبر درز كرده كه فلان باغ و فلان محدوده فضاي سبز توسط فلان ارگان يا بهمان بانك يا فلان سرمايه‌دار و برج‌ساز با چند يا چندين ميلياردي كه به شهرداري پرداخته شده از فضاي سبز يا تفريحي و يا... تبديل كاربري يافته و عرصه هجوم بولدوزرها شده است؟ مگر حال نمي‌دانيم كه اينگونه اعمال و رفتار كه نتيجه حاكميت روحيه منفعت‌طلبي و سرمايه‌سالاري و نفوذ نارواي سرمايه است فردا و فرداها چه به روز شهر و شهروندانش مي‌آورد؟ و مگر اين حكايت قرباني كردن محيط‌زيست مظلوم و بي‌صدا تنها به اين كلانشهر منحصر است؟ با كدام زبان التماس بايد گفت كه عزيزان! شما را به همه مقدسات سوگند، به شهر و شهروندانش رحم آوريد. به محيط‌زيست رحم كنيد. بحران كم‌آبي را جدي بگيريد. به تالابها و درياچه‌ها و سفره‌هاي آب زيرزميني گوشه چشمي از سر عنايت داشته باشيد. جنگلهاي كشور را سرمايه ملي بدانيد. اجازه تخريب و تغيير كاربري زمين‌هاي كشاورزي، منابع طبيعي و فضاي سبز شهري را صادر نكنيد. كمي انديشه كنيد كه آمايش سرزمين بخصوص در بخش كشاورزي چقدر ضروري است! كشوري كه اينهمه واردات گندم و جو و ذرّت و سويا و برنج دارد چرا بايد منابع آب محدودش صرف كشت‌هاي غرقابي و پرمصرف بشود؟ كشوري كه به سياست‌هاي تشويق جمعيتي روي آورده است براي آب و تغذيه نسل رو به رشد فردا چه برنامه‌هايي از حالا بايد داشته باشد؟ و...