اعتراف به ناتوانی روحانی: چگونه عوض کنم؟

روزنامه مردمسالاری: رئيس جمهور روحاني، امروز با دردسر بزرگي روبرو است و آنهم انتظاري است که در مردم از دولت او ايجاد شده است. انتظار براي حل تمامي مشکلات، آنهم در همين سال اول. امروز اگر کمي در مترو، تاکسي، اتوبوس، دانشگاه، فروشگاه، بيمارستان و... با مردم همکلام شويد، مي‌توانيد به خوبي اين معنا را درک کنيد که مردم ايران از رئيس جمهور روحاني انتظار دارند، مشکلات کشور را از ريز تا درشت حل کند، مشکلاتي که شايد روحاني کمترين نقش را در آن داشته است. بدون شک شخص حسن روحاني، بيشترين نقش را در به وجود آوردن اين « جنبش انتظار» در کشور داشته است. شيخ ديپلمات، در روزهاي قبل و بعد از پيروزي شايد فکر نمي‌کرد با چنين حجمي از مشکلات روبرو باشد و به خاطر همين از مشکلاتي سخن مي‌گفت که در يک سالگي مي‌توان از آنها گذشت و کشور را به مسير درست بازگرداند. روحاني فکر مي‌کرد که دولت احمدي نژاد، حداقل‌هايي را براي دولت روحاني به ارث گذاشته است اما بعد از تکيه زدن به صندلي رياست قوه مجريه و تکميل شدن دولت، رئيس جمهور تازه ايران متوجه شد، هم در سياست داخلي و هم در سياست خارجي احتياج به يک انقلاب اساسي دارد. نگاه مردم اما کمي با نگاه روحاني متفاوت است. آنها کاري به گذشته ندارند و چشم به آينده دوخته‌اند، آينده‌اي که براي آنها، فرداي امروز است نه ماه‌ها و سال‌هاي پيش رو. آنها از روحاني مي‌خواهند که تمام مشکلاتشان، اعم از مسکن، اشتغال، معيشت، تحريم‌ها و... حل شود، چون اعتقاد دارند به دولتي راي داده‌اند که قول داده بود اين مشکلات را رفع کند و خود اين اميد را دل آنها کاشته بود. هيچ يک از روساي جمهور ايران به ويژه بعد از سال 68 با چنين مسئله‌اي روبرو نبودند. هاشمي دولت را پس از جنگ هشت سال تحويل گرفته بود و مردم مي‌دانستند که شرايط کشور به اين زودي‌ها به سمت حل تمام مشکلات پيش نخواهد رفت. خاتمي و احمدي نژاد نيز دولت‌هاي خود را با کمترين مشکلات، حداقل در زمينه اقتصادي تحويل گرفتند و مردم با دغدغه حل مشکلات اقتصادي به آنها راي نداده بودند. اما روحاني، با شعار حل مشکلات اقتصادي از مردم راي گرفته است. همين معنا باعث شده است، روحاني سخت ترين شرايط تجربه کند. در کنار انتظارات اقتصادي، روحاني، با طيف گسترده‌اي از جامعه روبرو است که از او انتظار دارند، دستي به سر جامعه مدني و آزادي ‌هاي سياسي بکشد و حتي زمينه رفع حصر مسيرحسين موسوي و مهدي کروبي را فراهم کند. اين طيف، شايد نگاهي عاقلانه تر از دولت داشته باشند اما صبر آنها نيز کوتاه مدت است و مطمئنا اين گروه نيز چندان منتظر روحاني نمي‌مانند و اگر خواسته‌هايشان محقق نشود، تبديل به منتقدان جدي روحاني مي‌شوند. در کنار تمام اين منتظران، بايد کشورهاي جهان را هم به «جنبش انتظار» اضافه کنيد که از دولت روحاني مي‌خواهند تغيير گسترده‌اي در سياست خارجي ايران به وجود بياورد. مذاکرات گسترده کشورهاي 1+5 با ايران، خود بيانگر همين مسئله است. منتقدان دولت يا همان ولواپس‌ها را هم به مشکلات روحاني اضافه کنيد تا بفهميد، روحاني با چه مسائلي روبرو است. راه کار روحاني براي حل اين مشکلات چيست؟ روحاني بايد با اين جنبش انتظار چه کند؟ بدون شک تمام مشکلات در ماه‌هاي پيش رو و حتي تا پايان دولت روحاني حل نخواهد شد، اما در ميان گذاشتن مشکلات با مردم مي‌تواند راه حل مناسبي براي تمام دردسرهاي روحاني باشد. او بايد بيشتر با مردم سخن بگويد تا مردم بدانند روحاني وارث هشت سال مشکلات گذشته است و مشکلات هشت ساله را نمي‌شود در يک سال و حتي چهارسال حل کرد. مردم اگر بدانند، مشکلات چيست، مردم اگر بدانند دولت چه مي‌کند، شايد بيش از بيش با دولت تدبير و اميد همراه باشند. مردم دوست ندارند از دولت روحاني بشنوند که نمي‌توانم. مردم دوست ندارند روحاني مصداق اين شعر، ناصر فيض باشد که: «گفتي که جامه ي کهنم را عوض کنم. دستي به جام باده و دستي به زلف يار. پس من چگونه پيرهنم را عوض کنم؟»