در مقام جارچی دور تازه بازار گرمی و حراج - همچون همیشه – حُجت الاسلام مُحمد خاتمی، یکی از رهبران باند "اصلاح طلب" ظاهر شده است. او روز دوشنبه پیرامون پایان دادن به زندان خانگی خانم رهنورد و آقایان موسوی و کروبی استدلال کرد: "احساس می کنیم هرچه [در این باره] صُحبت بکنیم، کار بدتر می شود."

وی به این ترتیب به گونه ضمنی مُعترضان به حبس خانگی سه نفر یاد شده را در لباس خیرخواهی، به سُکوت و پذیرش اقدام غیر انسانی و غیرقانونی آقای خامنه ای و همدستانش فراخواند. فاتح صندوق رای دماوند فراموش نکرد که مزایای تعظیم به شلاق "نظام" را نیز برشمارد و در این رابطه به تیمار محبوس شدگان همچون "مُعالجه" و "رسیدن به زندگی شان" اشاره کرد.

آقای خاتمی توسُط این گره گشایی، ژست نمایشی "دولت اعتدال" مبنی بر انجام اقداماتی در خفا برای حل مساله "حصر" را برهم زده است. او توضیح داده مُتولیان خودخوانده این پرونده نه تنها نمی توانند گامی به سوی برچیدن حبس خانگی سه زندانی بردارند، بلکه حتی طرح این خواست نیز باعث وخیم تر شدن شرایط می شود.

همزمان، او فرش را نیز از زیر پای ترفند "اصلاح طلبان" برای قانع ساختن بدنه اجتماعی خود به بی عملی کشیده است. آنها همواره در برابر فشار مُخاطبان شان برای فعالیت ملموس در جهت "رفع حصر"، به آنها گوشزد کرده اند که سُکوت کنند و مُنتظر باشند چون آقای روحانی که این وعده را داده، بی گمان ابزارها و راه حلهایی نیز در آستین دارد.

درخواست "مُعالجه" به جای مُطالبه آزادی بیدرنگ و بدون قید وشرط خانُم رهنورد و آقایان موسوی و کروبی، یک گام روشن به عقب برای جلب رضایت جناح میانه است که نشستن بین صندلیها را پیشنهاد می کند. لازم به گفتن نیست که "اصلاح طلبان" هزینه این مُعامله را با وجه مُعتبر "جُنبش سبز" و رهبران آن می پردازند.

با این حال، سُخنان آقای خاتمی و عملکرد آقای روحانی را نمی توان تحولی ناگهانی دانست. واقعیت آن است که نه جناح میانه حُکومت و نه باند "اصلاح طلب" نفعی در آزادی چهره های شناخته شده اعتراضهای 88 و 89 ندارند. جناح مغلوب حُکومت، تحرُک دوباره خود در دستگاه قُدرت و نقش آفرینی در صحنه سیاسی را مدیون غیبت جُنبش 88 و سرکوب خونین آن است و از این رو هر فاکتوری که باعث تغییر احتمالی در توازُن نیروی موجود گردد را به زیان خویش ارزیابی می کند. تا هنگامی که جُنبشهای اعتراضی پراکنده در کشور به صورت بالقوه توان و گُنجایش تبدیل به یک نیروی موثر یکپارچه را دارند، این جناح آنها را به چشم تهدید و رقیب خواهد دید. بنابراین، بهترین سناریو آن برای حل مساله "حصر"، خُنثی کردن سیاسی سه زندانی از طریق واداشتن آنها به سُکوت یا حتی بی اعتبار شدن شان توسُط عُذرخواهی و تعهُد سپاری است.

آقای حسام الدین آشنا، مُشاور فرهنگی حُجت الاسلام روحانی در دی ماه سال گذشته با پیشنهاد "قبول مسوولیت" از سوی سه زندانی و "مُصالحه بین ظالم و مظلوم" از این سناریو پرده برداری کرد. روز چهارشنبه 7 خُرداد نیز آقای مُحمدرضا خاتمی (برادر حُجت الاسلام خاتمی و یکی دیگر از گردانندگان باند "اصلاح طلب") به صراحت و زبان بازاری، جُزییات مُعامله احتمالی را اینگونه تشریح کرد: "فرض کنید عده ای می آیند و می گویند رفع حصر از آقای موسوی و کروبی نمی شود، به خاطر آنکه نگران هستند اگر آقایان آمدند بیرون، دوباره احساسات جامعه غلیان پیدا کند، اتفاقهایی بیافتد که آقایان خوششان نمی آید. این مساله قابل بحث است. باید بنشینیم و بحث کنیم که چه اتفاقهایی مُمکن است رُخ دهد. اگر این اتفاق بیافتد خوب است یا بد؟ اگر بد است، هر کسی سهم خود را در کُنترُل آن فضا انجام دهد."