این شهرک خلوت و ساکت رفته رفته با جای دادن مهاجران عشایری کوچ رو در خود، توان ارائه امکانات و خدمات،در حد متعارف را بدلیل ازدیاد جمعیت پیش بینی نشده از دست داد و متولیان قانونی تا کنون نتوانسته اند مشکلات کلیدی این شهرک که هم اکنون به شهری 15 هزار نفری تغییر هویت داده است را برطرف نمایند و پس از گذشت 30 سال از زمان تولد آن،هنوز مشکلاتی را دارد که از بدو تأسیس داشته است. اهالی این شهربا انبوهی از مشکلات ریز و درشت خدماتی و شهری، بهداشتی و درمانی،آموزشی و... چنین اظهار می دارند.

مسئولین این شهراز جمله شورا و شهرداری نسبت به رفع مشکلات این شهر از قبیل آسفالت و ایجاد جوی و جدول در خیابانهای فرعی و حتی بعضی از خیابانهای اصلی کم لطفی کرده اند و کوچه های این شهر پس از گذشت 30 سال غالباٌ تاریک و عاری از نظافت و بهداشت عمومی است و پسابهای خانگی جاری در معابر سلامت شهروندان و به ویژه خردسالان را با خطر جدی و شیوع بیماری های خطرناک و مسری مواجه می کند.

یکی دیگر از ساکنان این شهر در همین خصوص می گوید: در مورد حداقل امکانات خدماتی و شهری در این منطقه کافی است شما در سطح خیابانهای فرعی این شهر و حاشیه های آن قدم بزنید؛ آنچه خواهید دید، خانه های مسکونی نیمه ساز و مصالح ساختمانی و نخاله های مرتبط در پیاده روها، فاضلاب های روان در پهنه ی کوچه ها، چند مغازه پراکنده خواربارفروشی و گرد و غبار و گل و لای تردد خودروها، چیز دیگری دیده نمی شود.

وی در ادامه افزود: با عنایت به سال تأسیس این منطقه و افزون بر گذشت 5 سال از ارتقاء موقعیت آن از شهرک روستایی به شهر شرافت، هنوز نتوانسته است قالب یک شهر منسجم را پیدا کند. یکی از کارمندان مجتمع عظیم کشت و صنعت کارون ساکن در یکی از محلات این شهر در خصوص و ضعیت نا بسامان تولید، توزیع ، توسعه و نگهداری شبکه آب آشامیدنی می گوید: وضع آب شرب در این شهر بحرانی است و شبکه آبرسانی فعلی در واقع همان تأسیساتی است که قبلاٌ شرکت کشت و صنعت کارون برای حدود 500 خانوار شهرک روستایی طراحی کرده بود و امروز پس از گذشت 30 سال از عمر شبکه نامناسب فارسیت، اداره آب و فاضلاب شهر از همان شبکه بهره برداری می کند که مسلماٌ کفاف نیاز جمعیت شهری را نمی کند و عموماٌ آب تولیدی که از چاه استخراج می شود شور، بدطعم و تنها با تصفیه مجدد خانگی یا آب شیرین کن های خصوصی قابل شرب است و از آن بدتر اینکه همین مقدار آب کم فشار فقط در طول روز با اُفت کلافه کننده توزیع می شود و غالباٌ فعالیت این شبکه در طول شب تعطیل می گردد و شاید شهر شرافت اولین و تنها شهری در ایران است که شبها آب ندارد؛ و مسئولین آب و فاضلاب تا کنون نتوانسته اند برای تأمین آب شرب سالم،بهداشتی و پر فشار و مستمر کاری از پیش ببرند.