جیره بندی آب ومجازات "وازکتومی"

برمبنای گزارش سایت شخصی" رهبر" ایشان در دیدار تعدادی از مسئولین جمعیت مامایی ایران، همزمان با روز جهانی ماما، نقش این قشر در تأمین سلامت جامعه و همچنین در بقای نسل بشر را بسیار مهم و ارزشمند دانستند و با تأکید بر اهمیت فرهنگ سازی در اقبال عمومی به استفاده از خدمات مامایی بمنظور اجرایی شدن سیاست اساسی افزایش جمعیت کشورتاکید فرمودند:" کشورِ بدون جمعیت جوان، یعنی کشورِ بدون ابتکار و پیشرفت و هیجان و شور و شوق. بنابراین، برنامه حیاتی تکثیر نسل باید بطور جدی دنبال و پیگیری شود."

همزمان و بر حسب تصادف، یکی از مدیران شرکت آب ایران از جیره‌بندی آب در چند شهر بزرگ خبر داده است. صدورفرمان را شخصی بنام شاهین پاک‌روح با عنوان پرطمطراق " معاون هماهنگی و پشتیبانی شرکت آب و فاضلاب ایران" به خبرنگاران مژده داده است که آب در ۱۲ کلان شهر ایران جیره‌بندی می‌شود. در حال حاضر جیره‌بندی آب در کرج و چند شهر دیگر آغاز شده است و به روایت این مسئول حکومتی در حال حاضر۳۷ میلیون ایرانی در معرض کم‌آبی قرار دارند. با این همه ماشین فرمانبرداری از رهبرآغاز به کار کرده است ومجلس سرسپرده و بی اعتبار،بدون هیچگونه بحث و تبادل نظرقانون مجازات متخلفین از فرمان "امام" را تصویب کرده است. برمبنای این قانون عمل جراحی "وازکتومی" پنج سال زندان دارد اما معلوم نیست این جراح است که رهسپارزندان میشود یا بیمار؟! دراین میان ماشین های تبلیغاتی رژیم جملگی مشغول ترغیب مردم به پیروی از فرمان "امام" هستند. مثلا برای اغفال مردم دست به دامان حدیث وروایت وانواع و اقسام داستان های ساختگی از نوع فرزند دار شدن ابراهیم و زکریا دردوران سالمندی وپیری شده اند. طرزتفکر عشیره ای این جماعت رامتقاعد ساخته است که هرچه قبیله بزرگتر شود در تصور و محاسبات دیگران براهمیت وهیبتش افزوده خواهد شد وخواهد توانست بیشتر احساس امنیت کند.

در این فتوا و یا امریه کم سابقه به مسائل بسیار مهم اجتماعی واقتصادی که ناگزیرافزایش "فرمایشی" جمعیت به همراه خواهد داشت کوچکترین اشاره ای نشده است. عجیب تراز آن سکوت رضایت مدار و مرگباری است که دراین رابطه برجامعه درونمرزی حکمفرما شده است. حتی یک نفر دربه اصطلاح مجلس و یا در رسانه های درون مرزی در خود این شهامت را نیافته است که به مشکلات ومسائل ناشی از این سیاست اشاره کند ومبانی آنرا به چالش کشد.

کسی نیست به آقای خامنه ای یاد آور شود که دنیای امروز دیگردنیای صدر اسلام نیست، دوران دیکتاتوری های فردی پایان یافته است وکسی که خود را "رهبر" می خواند ومیخواهد در قرن بیست ویکم یک کشور مدرن باجمعیتی کم وبیش تحصیلکرده وامروزی را اداره کند نیازمند دانشی است که از "سواد حوزوی" بسیار متفاوت است. دورانی که باافسانه هائی نظیر «هرآنکس که دندان دهد نان دهد» می شد مردم فریبی کرد گذشته است. به سازمان های بین المللی می توان دروغ گفت ومنکر واقعیات تلخ اقتصادی و اجتماعی کشورشد، ولی مردم ایران را نمیتوانید بیش از این فریب دهید.

ایران اسلامی در مقایسه با بنگلادش

درسال (1990) دو اقتصاد دان شهیر، امارتیا سن، برنده جایزه نوبل در اقتصاد ومحبوب الحق، به توصیه سازمان ملل جدولی تعبیه کردند که برمبنای آن میزان پیشرفت، توسعه وخوشبختی فردی شهروندان کشورها تخمین زده میشود. سه عامل دانش،طول عمر، وسطح زندگی معیار اصلی آنها بود. اما از آنجا که کارکشته وبا تجربه بودند می دانستند که برای آماررسمی کشور های دنیای سوم نباید چندان اعتباری قائل شد و از این روجزئیات دیگری را هم در این جدول ملحوظ داشته اند. دریکی از این جدول ها میخوانیم که دربنگلادش(مسلمان) 19.7% نیروی کار را زن ها تشکیل می دهند درحالیکه در ایران این رقم 3% است. درمورد تساوی زن ومردهم باز رتبه بنگلادش بالاترازایران است. ازقرارنوشته اینترنشنال بیزینس تایمزدرمورد دسترسی به خدمات وحداقل شرایط زندگانی انسانی رتبه ایران در میان 110کشور مورد مطالعه بازهم در کناربنگلادش، هندوراس وهائیتی درمرتبه 87 قراردارد.

این ملت تیره روز مرتکب چه گناهی شده است که باید این چنین سرنوشتش با دیکتاتوری، جهل واستبداد قرین شده باشد ؟ این دیوارسکوت مرگبار را باید شکست. رژیمی را که از یک سو به زندگانی هزارها هزار جوان بی گناه از طریق جنگ واعدام پایان می بخشد و از سوی دیگر به "کارخانه های آدمسازی" دستور تولید لوازم یدکی برای ماشین جنگش میدهد باید به چالش کشید. باید توطئه سکوت را شکست ومردم را از عواقب وحشتناک ازدیاد بی بند وبارجمعیت، بیش ازپیش آگاه کرد.