پس از این اعلام برپایی خلافت اسلامی، بی بی سی همچنان به پروبال دادن به داعش ادامه می دهد واعلام می کند: «احتمال می رود درصورت قدرت گرفتن بیشتر داعش، گروه های دیگری از متحدان جبهه نصرت و القاعده نیز به داعش بپیوندند... به گفته خبرنگار ما، سازمان تحت امر او [البغدادی] هزاران نیروی جدید جذب کرده و به یکی از منسجم ترین گروه های شبه نظامی درخاورمیانه تبدیل شده است... او و پیکارجویان تحت امرش علنا از خواسته های ایمن الظواهری سرپیچی کرده اند و بسیاری از مفسران معتقدند که بغدادی حالا در میان پیکارجویان اسلام گرا از جایگاه بالاتری برخوردار است». چنان که دیده می شود، به نظر بی بی سی، داعش نه یک گروه ستیزه جوی واپسگرا و جنایتکار تروریستی، بلکه "یکی از منسجم ترین گروه های شبه نظامی در خاورمیانه" است که رهبر آن "درمیان پیکارجویان اسلام گرا از جایگاه بالاتری برخوردار است".

این گونه تبلیغ ستایش آمیز از یک دارودسته جنایتکار تروریستی طبیعی است که بدون انگیزه و هدف نمی تواند باشد. هدف چیست؟ قراین نشان می دهد که نخستین هدف تجزیه عراق به عنوان زمینه چینی برای تغییر نقشه خاورمیانه است. از هم اکنون رهبران اقلیم خودمختار کردستان عراق از استقلال سخن می گویند و برای تحقق آن درصدد تدارک برگزاری همه پرسی هستند. دولت اسراییل ازاین استقلال پشتیبانی نموده و ترکیه نیز آن را "اجتناب ناپذیر" می خواند. به گزارش تارنمای "پیک نت"، سخنگوی حزب حاکم عدالت و توسعه ترکیه ضمن اجتناب ناپذیر خواندن استقلال کردستان عراق می گوید: «ترکیه به دنبال تشویق راه هایی برای رسیدن به استقلال گروه های جدایی طلب و یا اقلیت ها با توسل به اقدام های آمیخته به تعجیل نیست اما اگر چنین اتفاقی درعراق بیفتد، چاره ای جز همزیستی با آن نخواهد داشت».

نگفته پیداست که میهن آخوند زده و بلادیده ما نمی تواند از آسیب این رویدادها مصون و درامان بماند. سیاست های توهم آمیز و فاجعه بار ولی مطلقه فقیه – ازجمله دخالت های پرخسارت و هزینه در سوریه، لبنان، عراق و... – دارد به بار می نشیند و آثار زهرآگینش یک پارچگی و تمامیت ارضی ایران را تهدید می کند. علیرضا نوری زاده، روزنامه نگار آشنا به مسایل خاورمیانه می نویسد: «عراق با بودن المالکی تقسیم خواهد شد. هرگونه مداخله رژیم در درگیری های عراق آتش جنگ را به داخل ایران می کشاند». منظور از "داخل ایران" به طور عمده کردستان و دیگر مناطق غربی سنی نشین کشور است که در 35 سال گذشته قربانی انواع وحشیانه ترین سرکوب و کشتار و تبعیض بوده و درحال حاضر به انبار باروتی شباهت دارد که یک جرقه برای انفجار آن کافی است.

درشرایطی چنین حساس و بحرانی، تنها راه پرهیز از کشیده شدن آتش جنگ به داخل کشور، درپیش گرفتن سیاست هایی خردگرایانه و برپایه منافع ملی ایران است. یعنی سیاست هایی 180 درجه مخالف آنچه که تاکنون توسط ولی مطلقه فقیه اعمال و اجرا شده است. به نظر می آید که – دستکم در گفتار – دولت شیخ حسن روحانی با پی بردن به وخامت اوضاع، پایبند به درپیش گرفتن سیاست هایی معقول باشد. او روز 10 تیرماه در همایش صنعتگران و تولیدکنندگان می گوید: «روابطمان را با کشورهای همسایه نزدیک و نزدیک تر خواهیم کرد. حتی ما به یکی دو کشور همسایه که هنوز تمایل نشان نداده اند، علامت لازم را برای روابط خوب داده ایم و می خواهیم روابط دوستانه، برادرانه، توام با حسن همجواری داشته باشیم... برای ایجاد ثبات، آرامش و جلوگیری از جنگ همه توان خود را به کار گرفته و می گیریم و می دانیم افراطی گری، خشونت، درشت گویی و دخالت در اینجا و آنجا به نفع هیچ کشوری نیست».

شنیدن چنین سخنانی از جانب نظامی که با خردگرایی میانه ای ندارد موجب امیدواری است، اما، حتی با فرض باور به حسن نیت، صداقت و صمیمیت شیخ حسن روحانی، پرسش اساسی این است که کارآیی عملی و ضمانت اجرایی آنها چیست؟! در نظامی که ولی مطلقه فقیه اختیاراتی حتی بیش از خداوند دارد و به نام "تعیین سیاست های کلی نظام" درعمل زمام سیاست خارجی را دردست دارد، چنین گفته هایی چه ارزشی می تواند داشته باشد؟! در نظامی که وزیر امورخارجه اش بدون رعایت سلسله مراتب با صراحت اعلام می کند که موبه مو مجری اوامر ولی مطلقه فقیه است، آیا می توان چنین گفته هایی از سوی رییس جمهوری که حدود اختیاراتش به گفته سید محمد خاتمی بیش از یک "تدارکاتچی" نیست را جدی گرفت؟! مگر این که فرض شود سیدعلی خامنه ای از آموزگار روزگار درس گرفته و در سیاست های زیانبار و خیره سرانه خود تجدید نظرکرده باشد که چنین فرضی از واقعیت بسیار دور است زیرا ازقضا اگر سیدعلی خامنه ای فقط در یک مورد حق به جانب باشد این است که پیروی ازنظر اصلاح طلبان و اعتدال گزایان به فروپاشی نظام ولایت مطلقه فقیه می انجامد.

فزون براینها، تجدید نظر کلی در سیاست تنش آفرین خارجی، مستلزم بازنگری درسیاست های اعمال خشونت، سرکوب و خفقان در داخل نیز هست. نمی توان در سیاست خارجی "روابط دوستانه، برادرانه، توام با حسن همجواری" داشت و در داخل به انواع سیاست های اعمال خشونت، سرکوب، خفقان، اعدام، تبعیض و... ادامه داد. دراین مورد نیز پرسش اساسی این است که آیا ساختار نظام درصورت دست برداشتن از این سیاست ها فرونمی پاشد؟!

تارنمای "خود نویس" در مطلبی به مقایسه "اصل و نسب"، "نظامی-امنیتی و عامه گرا"یی، "تبعیض گرایی خودی و غیرخودی" و "قساوت و شقاوت در سرکوب" سیدعلی خامنه ای و ابوبکر البغدادی پرداخته و شباهت ها و تفاوت های آنها را برشمرده و یادآوری کرده که «هردو رهبر خود را منصوب خداوند می دانند البته با دو نظریه سیاسی متفاوت». محمد نوری زاد، نویسنده حامی پیشین و منتقد شجاع و بی پروای کنونی ولی مطلقه فقیه نیز در مطلبی درتاریخ 10 تیرماه می نویسد: «من می گویم وقتی ما یکهویی به خودمان اجازه می دهیم خود را رهبر مسلمین جهان بدانیم و درهمین محدوده اسلامی می زنیم و می کشیم و مصادره می کنیم و غارت می فرماییم و به احدالناسی نیز پاسخگو نیستیم، چرا دیگرانی مثل داعش را از جایگاه خلیفگی اسلامی بازمی داریم و آان را "جاهل و وحشی" خطاب می کنیم؟ و حال آن که خداوکیلی آنان نیز به اسم اسلام می کشند و به اسم اسلام تجاوز می کنند و به اسم اسلام عربده های منطقه ای و فرامنطقه ای سرمی دهند و خلاصه مثل خود ما غم اسلام دارند».