روزنامه اطلاعات: آيا تاكنون شادي‌هايي را ديده‌ايد كه نشان از پس‌زمينه‌اي شديداً ناشاد و مضطربانه دارد؟ خنده‌هاي زوركي، حتي دست‌افشاني و پاي‌كوبي‌هاي اضطرارآميز كه در وراي مكنون آن، دنيايي تنش و اضطراب و بعضاً استيصال خانه كرده باشد؟ صورت‌هايي ظاهري از شور و نشاط، امّا برخاسته از سرير و دروني شديداً ملتهب و بي‌قرار. من همه‌ي اين توصيفات را روز جمعه‌ي كنكور فرزندانمان ديدم و نيمه‌هاي درهم شده‌ي آب و آتش، برخاسته از درون‌هايي سوزناك و چشماني تر را مشاهده كردم و سعي كردم خود را فراتر از شورآفريني‌هاي دوربيني و فيلمبرداري و مصاحبه‌سازي و تصنّع‌پردازي، جوهر ماجرا را يك‌بار ديگر بنگرم...

صحرايي كه مي‌شد نامش را برزخ صبر و انتظار و اميد و يأس و بي‌قراري و دل‌شورگي نام نهاد. تازه محشر كبرايش در راه است؛ آن روز كه اين محشورشدگان و سر از خواب برزخ‌ بركشيدگان، بنگرند و بشنوند كه نامه‌ي اعمال، آيا از يمين ارزاني‌شان خواهد شد، يا از يسار! عجالتاً سخن در مصيبت همين دنياي برزخ است كه عجب صحراي محشري بود بي بوق و كرناي اسرافيل!

كرور كرور نوجوان به همراه گروه گروه والدين، بلاتشبيه و پناه بر خدا، مي‌شد ديد كه يوم يفرالمرء من اَخيه، كارت كنكور در چنگ و دو مداد بر كف و يك دنيا دلهره در قلب و ديگر هيچ! امّا گروه برزخيان والد و والده، ديگر نه آن گونه بود كه مصحف شريف در وصف حال حشرشان مي‌گويد: مادر، شيرخواره‌اش را رها مي‌كند و پدر هكذا، نه؛ در اين محشري كه زودهنگام ما به پا كرده بوديم، مادرهايي بودند و پدرهايي، كه دست فرزندان هفده و هجده و بيست ساله‌ي خود را گرفته بودند و به نوبه‌ي خود شير اضطراب در كام جانشان مي‌چكاندند و گام اضطرار به همراهشان بر زمين مي‌زدند و زير لب لاحول گويان و چارقل خوانان به اولين منزلگاه حساب و كتاب، مثلاً سرسراي فلان دانشكده و يا غم‌سراي بهمان فرهنگ‌كده‌شان مي‌كشاندند و از زير قرآن ردشان مي‌كردند و جايي ديدم كه به حركتي نوظهور ـ كه لابد تا چند سال آينده، خود به يكي از شعائر ملّي و علمي و يا آييني ما درخواهد آمد ـ از زير تاج گل‌هايي كه ذكر و ورد و شايد هم طلسماتي بر آن نقش بسته بود ـ بچه‌ها را رد مي‌كردند، كه چه بشود؟ آري كه اين بشود: مجموعه و عصاره و جمع‌آمده‌ي چند سال تست‌زني و علم‌خواني ساندويچي و دانش‌اندوزي حلّ‌المسائلي و هزينه‌پردازي آموزشگاهي، طيّ چهار ساعت، چارگل آفرينش را بر سر نازنين فرزندانشان بروياند و بالأخره، بر اين چهره‌هاي مضطرب و نگران و لب‌هاي خشك و كليدشده از صبر و انتظار، غنچه‌ي خنده‌اي را بشكفاند و چه‌ها و چه‌ها كه بعدش نشود! جلّ‌الخالق از اينهمه ابتكارات منحصر به فرد در راه و رسم و روش‌هاي آموزشي و آكادميك ما! مرحبا!