یکی از راه های حفاظت از حریم خصوصی شهروندان، به ویژه برای بالا بردن احساس امنیت و تأمین آرامش آنها، لازم است که هر چه بیشتر پایه های عرف و اخلاق جامعه تقویت شود، اما در این میان سیاست تفکیک جنسیتی نه تنها کمکی به این امر نمی کند بلکه تجربه نشان داده که در نهایت به نتیجه ی مثبتی نخواهد رسید.

یکی از اعضای شورای شهر که اتفاقاَ خودش نیز یک زن است، به صراحت اعلام کرده من با این طرح موافقم؛ از این خانم باید پرسید که آیا خود شما هم در محل کارتان تفکیک جنسیتی را رعایت می کنید و مثلا هنگام تصمیم گیری برای حل معضلات شهری در شورای شهر، شما که خانم هستید می روید در اتاقی و آقایان در اتاقی دیگر تصمیم می گیرند؟ و یا در مجلس شورای اسلامی نیز هنگام تصمیم گیری ها، تفکیک جنسیتی بین زنان و مردان برقرار است؟

از خانم نماینده ی شورای شهر تهران که مدافع تفکیک جنسیتی است و برای نشان دادن حقانیت اش اظهار داشته که: مترو ها تفکیک شده است، و پارک مخصوص بانوان نیز با 74 هکتار مساحت ایجاد شده؛ باید پرسید شما هر روز که می خواهید به سر کارتان بروید، آیا مترو سوار می شوید؟ اگر تا حالا سوار قطارهای مترو شده اید حتماَ می دانید که فقط دو واگن اول و آخر مترو، مخصوص خانم هاست و در ساعات شلوغ چنان به هم فشرده می شوند که حتی جای نفس کشیدن هم نیست. در مورد اختصاص پارک بانوان در یکی از بزرگراه ها نیز باید به ایشان یادآور شد که برای رفتن به این پارک، تنها وسیله رفتن به آنجا، با ماشین شخصی یا با تاکسی است که با این وضع، برای عموم خانم ها که وسیله نقلیه شخصی ندارند و نرخ تاکسی هم برایشان گران است، چندان هم قابل استفاده نیست.

سیاست جداسازی جنسیتی روابط عادی بین زن و مرد را پیچیده، غیرمتعارف و نهایتاَ متشنج می کند. این تشنج، در بلندمدت برای جامعه و نیروهایی که حضور فعال شان در محیط های کاری، برای توسعه مملکت ضروری است قطعاَ اثرات مخرب و زیان باری به همراه دارد.

از سوی دیگر به اعتقاد اغلب کارشناسان، سیاست تفکیک جنسیتی صرفاَ پوششی برای حذف زنان از عرصه های عمومی است. برای نمونه در تصمیم اخیر شهرداری تهران برای اعمال تفکیک جنسیتی، به صراحت ذکر شده که مدیران شهرداری باید صرفاَ از کارمندان مرد جهت سمت‌هایی مانند مسئول دفتر، منشی، اپراتور تلفن، تایپیست و مسئول پیگیری و… استفاده کنند. در واقع هر جا که سخن از تفکیک جنسیتی به میان می آید، سهم زنان نیز کاهش می یابد، چرا که وقتی قرار باشد دو مکان جداگانه برای کارمندان زن و مرد (یا کلاس های جداگانه برای زنان در دانشگاه و مکان های دیگر) در نظر گرفته شود، یا اساساَ این امر (به دلیل کمبود امکانات) ممکن نیست و در نتیجه زنان به کل حذف می شوند، و یا به بهانه کمبود بودجه، مکان مجزای مربوط به زنان معمولا دارای امکانات و سرویس های محدودتری است.