پیام تبریک حسن روحانی به مریم میرزاخانی، زنی که برنده مدال فیلدز، جایزه ‌ای که به نوبل ریاضیات شهرت دارد، نه تنها ریاکارانه، بلکه بیشتر مضحک است. با این همه، موج سواری وی روی افتخار یک ایرانی به ویژه یک زن دانشمند که با ترک وطن فرصت تحصیلات عالی را به دست آورده، شایسته توجه است.

روحانی در پیام خود باز هم از موضع یک فرد بدون مسوولیت اجرایی به "باید"های بدون پشتوانه اشاره کرده و گفت "باید که شایستگان بر صدر نشینند و قدر ببینند" و "همه ایرانیان در هر کجای جهان سرمایه ‌های ملی این مرز و بوم هستند".

حال باید دید چگونه با نگاه به داده های آشکار و آمارهای مشخص می توان از پوزخند زدن به این رجز خوان که آن است که رستم بود پهلوان خودداری کرد.

نخست آنکه پرفسور مریم میرزاخانی، زنی ست که با ترک کشور، ادامه تحصیلات در سطح عالی و اقامت و اشتغال در آمریکا در گام اول مهمترین حرف خود را به جمهوری اسلامی زده است. این پاسخی است که میلیونها ایرانی طی سالهای استبداد مذهبی ولایت فقیه با ترک کشور داده اند.

"صندوق بین المللی پول" با قرار دادن ایران در زمره ۹۱ کشور در حال توسعه و توسعه نیافته، جمهوری اسلامی را دارای مقام اول در فرار مغزها معرفی کرده است. به گزارش سالانه این سازمان، سالانه رقمی بیش از ۱۵۰ هزار نیروی متخصص و تحصیل کرده از ایران خارج می شوند.

میلیونها ایرانی که هزاران نفر آنان نیز از متخصصین، کارشناسان و تحصیل کرده ها و برندگان المپیادهای جهانی هستند، در خارج از ایران بسر می برند. بسیاری از نویسندگان، هنرمندان شعرا، خبرنگاران و فعالان سیاسی، اجتماعی، مدنی به دلیل عدم آزادی و شرایط سرکوب و خشونت و نیز بسیاری فقط برای یک زندگی بهتر و یافتن شغل شایسته، ترک وطن کرده اند.

علاوه بر آن، وضعیت زنان تحت حکومت زن ستیز جمهوری اسلامی دشوار تر نیز بوده و بلندترین مانعها برای رشد آنان ایجاد شده.

کاهش تعداد دختران در دانشگاه‌ های ایران به زیر ۵۰ درصد، سیاست جداسازی دختران از پسران در تمامی رشته‌ های تحصیلی و عدم امکان دسترسی به ۷۷ رشته کارشناسی، تلاشی برای اخراج زنان از دانشگاه ها و گرفتن فرصتهای بهتر اقتصادی و بهبود زندگی آنان بوده است.

مریم میرزاخانی و موفقیت چشمگیر او که قابل ستایش است، نشان از قابلیتهای بالای جامعه ایران به ویژه زنان دارد که بیش از 90 درصد آنان یا امکان تحصیل آزاد و رایگان ندارند و یا با مشکلات ذکر شده روبرو بوده اند.

حکومت جمهوری اسلامی هرگز ظرفیت و توان جذب متخصصین، دانشمندان و غیره را ندارد، زیرا دارای ظرفیت سیاسی و ایدیولوژیک ایجاد فضای علمی مناسب و روابط عادلانه و بدون تبعیض نیست. آقای روحانی نیز جز حرافی، هیچگونه برنامه ای در این جهت تدارک ندیده است.