به گزارش مشرق، براساس آمارهای موجود از مجموع 2.6 تا 3 میلیون بیکار کشور، 1.7 تا حدود 2.2 میلیون نفر در سنین 15 تا 29 سال قرار دارند. کارشناسان بازار کار می گویند به دلیل هجوم متولدین دهه 60 به بازار کار و عدم امکان جذب تقاضای کار این گروه سنی، بازار کار هم اکنون در یک شرایط بحرانی و نامناسب قرار دارد.

همچنین ناتوانی بازار کار در جذب تقاضاهای شغلی، عدم تعادل عرضه و تقاضای نیروی کار، سرمایه گذاری های ناکافی در دهه های گذشته و همچنین افت توان فعالیت بسیاری از بنگاه ها به دلایلی مانند تحریم ها، کمبود نقدینگی، سوء مدیریت، واردات بی رویه و مسائلی از این دست باعث شده تا پیک تقاضا برای کار در کشور برای متولدین دهه 60 دستکم تا نیمه دهه 90 نیز ادامه داشته باشد.

در عین حال، با وجود اینکه بازار کار هنوز موفق به حل مشکل بیکاری متولدین دهه 60 نشده است؛ متولدین دهه 70 نیز وارد بازار کار شده و امروز بخشی از دهه هفتادی ها نیز متقاضی کار محسوب می شوند.

موج جدید تقاضا برای کار

بنابراین طبق آمارهای موجود، جنس متقاضیان فعلی کار در ایران جوان و "کار اولی ها" هستند. به بیان ساده تر امروز بیکاری در کشور به نحوی است که بسیاری از جوانان پس از طی تحصیلات متوسطه و یا دانشگاهی حالا دیگر متقاضی رسمی کار محسوب می شوند.

بر پایه این گزارش، وضعیت بیکاری و جستجو برای کار در ایران در شرایط فعلی به نحوی است که کشور با کارجویان متفاوتی نسبت به دهه های 50 و 60 مواجه است. امروز کارجویانی را در کشور داریم که بین 2 تا 8 سال از عمر خود را در دانشگاه ها سپری کرده اند و توقعات آنها از اشتغال متفاوت است.

تغییر ذائقه کارجویان به دلیل تحصیلات دانشگاهی و گرایش شدید جوانان به تحصیلات عالیه باعث ایجاد نوعی تقاضاهای یکسان از اشتغال در کشور شده است. این پدیده منجر به این می شود که با وجود شکل گیری صف تقاضا برای کار در برخی رشته ها، در برخی بخش ها کشور با کمبود نیروی کار هم مواجه شود.

از سویی، اخذ مدرک دانشگاهی باعث می شود تا قریب به اتفاق کارجویان، برخی مشاغل موجود را در شان خود ندانند. در حال حاضر، جستجوی کار در بخش مشاغل ساده و فیزیکی چندان دشوار نیست و افراد می توانند در این بخش مشغول به کار شوند اما مسئله اصلی، بیکاری انبوه فارغ التحصیلان دانشگاهی و تقاضاهای فراوان برای مشاغل پشت میزنشینی است.

طبق آمارها و گزارشات ارائه شده از سوی مقامات ارشد دولت تدبیر و امید، بخش قابل توجهی از بیکاران فعلی کشور را فارغ التحصیلان دانشگاه ها تشکیل می دهند. بررسی ها نشان می دهد در حال حاضر حدود یک میلیون و 100 هزارنفر فارغ التحصیل دانشگاهی بیکار در کشور وجود دارد.

4.5 میلیون نفر روانه بازار کار می شوند

همچنین هشدارهایی نیز درباره تقاضای کار 4 میلیون و 500 هزار نفر دیگر که در آینده نزدیک فارغ التحصیل و وارد بازار کار خواهند شد، داده می شود. به تازگی رئیس جمهور مباحثی درباره لزوم تطبیق آموزش های دانشگاهی با نیازهای بازار کار را مطرح کرده است.

اگر این موضوع جدی شود می توان انتظار داشت در آینده نزدیک برخی از رشته های دانشگاهی دستکم برای چند سال متوقف و یا تغییر ظرفیت جذب دانشجو پیدا کنند. این مسئله می تواند منجر به شناسایی نیازهای روز بازار کار، همگام سازی آموزش ها با صنعت و همچنین کاهش ضریب بیکار ماندن فارغ التحصیلان دانشگاهی شود.

متاسفانه در دهه های گذشته عملکرد جزیره ای دانشگاه ها و فاصله گرفتن از پرداختن به این مسئله که لزوما باید آموزش هایی ارائه شود که کشور به آنها نیاز دارد، باعث شده تا افرادی از دانشگاه ها فارغ التحصیل شوند که متاسفانه برای آموخته های آنها بازار کاری وجود ندارد.

عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشور اظهارات تازه ای را درباره بیکاری فارغ التحصیلان دانشگاهی مطرح کرده است. وزیر کشور اعلام کرده است: در حال حاضر، نرخ بیکاری فارغ التحصیلان دانشگاه ها به 43 درصد رسیده است.

وزیر کشور با اشاره به نرخ بیکاری عمومی 12 تا 13 درصدی خاطرنشان کرده است: این نرخ ها از آثار عدم توجه به مناطق و مشارکت هاي مردمي است.

رحمانی فضلی به این مطلب نیز اشاره کرده که بیکاری در کنار حاشیه نشینی و بحران آب؛ 3 عامل تنش زا در کشور محسوب می شوند.

رئیس جمهور: کشور از بیکاری رنج می برد

در روزهای اخیر نیز رئیس جمهور در اظهاراتی درباره وضعیت بیکاری در کشور گفته است: امروز جامعه ما از معضل بزرگی به نام بیکاری رنج می‌برد.

روحانی ادامه داده است: آمار بیکاری در کشور تکان‌ دهنده است و از سال 86 تا 91 یک اشتغال خالص نداریم. اشتغال داشته‌ ایم و به همان نسبت عده‌ای بیکار شده‌ اند و آمار به ما می‌ گوید که در مجموع اشتغال صفر بوده است.

رئیس جمهور خاطرنشان کرده است: اشتغال صفر یعنی فاجعه بزرگ برای کشور، بیکاری بزرگترین معضل جامعه امروز ما مثل خشکسالی، کم‌ آبی و معضل محیط زیست است و ما هیچ راهی جز اولویت‌ بندی معضلات و مشکلات و اولویت‌ بندی راه‌ حل‌ ها نداریم.