حجت الاسلام سیدمحمدمحسن دعایی در گفت‌وگو با ایسنا، حجاب و عفاف را دومقوله مرتبط به یکدیگر دانست و اظهار کرد: حجاب به عنوان یکی از آموزه‌های دینی امری مستقل است که باید به آن پرداخته شود و از آنجا که فقدانش مسائل زیادی را برای سلامت روانی جامعه بخصوص جوانان ایجاد می‌کند باید به عنوان یک امرهنجاری و مورد الزام حاکمیت برای افراد در دستور کار نهادهای قضایی و انتظامی قرار گیرد.

وی با تاکید بر این‌که حجاب در جامعه ما قانونی است و باید محترم شمرده شود، با اشاره به موضوع عفاف گفت: آموزه عفت امری باطنی و از ملکات نفسانی انسانی است و شخصی که دارای ملکه عفت باشد رفتارهای ناهنجار از او سر نمی زند.

این مدرس حوزه و دانشگاه تاکید کرد: بخشی از عفت مربوط به مسائل جنسی و بخشی هم مربوط به سایر اعضای بدن مثل زبان وچشم و باطن و ... است و کسی که دراین امور دارای عفت باشد خودش را کنترل و مدیریت می کند.

دعایی ملکه عفت را به دو بخش تقسیم کرد و اظهارکرد: ملکه عفت امری اکتسابی است و بخش وسیعی از آن در فطرت انسان و به ویژه زن‌ها قرار داده شده، اما این ملکه با آموزش مهارت‌هایی در زمینه احساس و روح و اندیشه و رفتار تقویت می‌شود، کسی که از عفت برخوردار نباشد این بی‌عفتی در ناهنجاری‌های مختلف فکری، احساسی و رفتاری بروز پیدا می‌کند.

وی در پاسخ به این سوال که آیا حجاب می تواند معیاری برای تعیین عفت باشد، به رابطه دوسویه حجاب و عفاف اشاره کرد و افزود: عفت یک حالت نفسانی است که بروز و ثمره آن در پوشش مناسب زن و مرد دیده می‌شود و از طرف دیگر خود این پوشش در تعمیق عفت زن و مرد کمک کننده است.

دعایی با بیان این مطلب که فضای گفتمانی حاکم بر حاکمیت خودش را در رعیت و شهروند نشان می‌دهد، تصریح کرد: هنگامی که فضای سیاسی در دولت یازدهم توسعه آزادی‌های شهروندی است، گویی عده‌ای تا پیش از این در قفس بوده‌اند و در دولت یازدهم تمام درهای قفس گشوده شده، طبیعی است عناصری که فی قلوبهم مرض هست و یا با فرهنگ ولنگارانه غربی خو گرفته‌اند و آن را برای خود آزادی تعریف می‌کنند احساس نوعی امنیت و آرامش می‌کنند و مجالی برای ظهور و بروز هنجارشکنی می‌بینند، اما اگر این فضای گفتمانی حول دین مداری باشد نشان خواهد داد که حاکمیت در برابر هنجارشکنان واکنش نشان می‌دهد.

عملکرد بعضی مسئولین به بدحجابی‌ها دامن می‌زند

دبیرکل جبهه فرهنگی عفاف وحجاب کشور به عملکرد برخی از مسئولین که منجر به دامن زدن به هنجارشکنی‌ها می شود، اشاره و خاطرنشان کرد: متاسفانه عملکرد بعضی از مسئولین به گونه‌ای است که مسئله اختلاط محرم و نامحرم و لاقیدی را نسبت به فضای حجاب و عفاف دامن می زند.

این مدرس حوزه و دانشگاه همچنین تصریح کرد: گفتمان ناسالمی در بعضی دولتمردان به چشم می خورد که منجر به سوق دادن جامعه به سمت بی حجابی و بی عفافی است و ما به عنوان فعالان عرصه فرهنگ وظیفه داریم که با قاطعیت و احترام اینگونه بدعت‌ و منکرها را نهی کنیم و هشدار دهیم که این مسیر به ناکجاآباد ختم خواهد شد و خانه‌های همین آقایان را فرا می‌گیرد.

کنشگر اصلی فرهنگ، دولت است

دبیرکل جبهه فرهنگی عفاف و حجاب کشور در پاسخ به این پرسش که دولت تا چه میزان در حوزه حجاب و رفع بدحجابی‌ها حق ورود دارد، بیان کرد: از آنجایی که جایگاه قوه مجریه در نظام جمهوری اسلامی و در تمام سیستم‌های حاکمیت دینی برجسته ترین جایگاه است، لذا قابل قبول نیست که گفته شود دولت فقط یکی از کنشگران عرصه فرهنگ است، بلکه دولت مهم ترین کنش‌گر عرصه فرهنگ است، چنانکه مهم ترین کنش‌گر عرصه سیاست و اقتصاد و... هم هست.

وی به خیل عظیم جمعیت کارمند و حقوق بگیر دولت اشاره کرد و ادامه داد: ببینید تعداد نیروهای کارمند و حقوق بگیر دولت چقدر است؟ آیا درست است که بگوییم دولت در این عرصه نمی‌تواند نقشی داشته باشد. دولت می‌تواند برای آنها دستورالعمل، بخشنامه و ابلاغیه‌ای صادر کند و آنها نیز موظفند تمام مفاد آن را اجرایی کنند.

این مدرس حوزه و دانشگاه خاطرنشان کرد: حال با توجه به جمعیت عظیم نیروهای کارمند در نظر بگیرید اینان موظفند براساس قراردادی که با دولت بسته اند در فضای کاری قاعده خاصی را رعایت کنند و اگر دولت نمی تواند در این حوزه قراردادی ببندد، باید رکورد خودش را در تنبلی و بی‌عرضگی به ثبت برساند. زیرا من کارمند خودم را نمی توانم در مورد موضوعی خاص به صف کنم.

دعایی با تاکید بر اینکه دولت هم می‌تواند و هم وظیفه دارد که این امر را اجرایی کند، مثال‌هایی از فضای موسسات دولتی و نیمه دولتی و پروازها و بطور کل ارگان‌هایی که تحت امر دولت هستند نام برد و گفت: با توجه به این توانایی دولت در واقع باید دید ازسوی دولت اصلا اراده ای برای بهبود وضع حجاب و عفاف وجود دارد یا خیر؟

وی در ادامه گفت: تمام وزرا و رئیس جمهور سوگند یاد کرده‌اند که اقامه دین خدا کنند و به تمام آیات قرآن و فادار باشند، بنابراین دولت نمی‌تواند از وظایف این چنینی شانه خالی کند و باید به خود بازگردند و ببینند آیا حق منصبی را که اشغال کرده‌اند ادا می کنند یا خیر؟