پیرمرد شهرستانی که برای خرید به بازار تهران رفته بود، بعد از یک روز سخت و خسته از گرمای شهریورماه پایتخت، بعد از بالاآمدن از پله های مترو و زمانی که پاهایش دیگر توان حرکت نداشت، پلاستیک هایی که خرید هایش را درون آن قرار داده بود، روی زمین گذاشت و روی سکوی کنار ورودی مترو نشست تا چند دقیقه ای استراحت کند و بعد از آن به سمت ترمینال جنوب حرکت کند.

چند ثانیه بعد بود که ماموران اداره آسیب های اجتماعی شهرداری به سمت وی آمدند و قصد سوار کردن پیرمرد مسافر به مینی بوس سفید رنگی را داشتند که مخصوص جمع آوری معتادان و کارتن خواب ها بود.

پیرمرد نحیف اصرار بر این داشت که نه معتاد است و نه کارتن خواب و فقط برای چند لحظه، قصد استراحت دارد. اما گوش ماموران پیمانکار شهرداری بدهکار این التماس ها نبود.

مامور قوی هیکل تر با کف پا به سینه پیرمرد لاغر اندام کوبید و مرد شهرستانی نقش زمین شد.

همین موقع بود که یک سرهنگ بازنشسته پلیس از پله های مترو بالارفت و وقتی با این صحنه مواجه شد، به سمت پیرمرد تنها دوید و اورا از روی زمین بلند کرد. اما یکی از ماموران، پیرمرد را از دستان او بیرون کشید و سپس با صدا کردن همکارانش به این سرهنگ بازنشسته حمله کردند.سرهنگ «احمد جلیل نژاد» افسر بازنشسته پلیس در حالی که تازه به هوش آمده بود و با گردن و کمر بشدت آسیب دیده روی تخت اورژانس بیمارستان سینا از درد می نالید، ماجرای درگیری ماموران اداره آسیب های اجتماعی شهرداری به خود را شرح داد.

وی گفت: وقتی از مترو بیرون آمدم، با صحنه ای مواجه شدم که باورش برایم سخت بود. یک مامور بلند قد و چهارشانه یقه پیرمردی را گرفته و از زمین جدا کرده بود. بعد از چند ثانیه او را رها و دوباره همان کار را تکرارکرد و این بار، او را بشدت روی زمین انداخت. طاقت نیاوردم و خودم را بالای سر پیرمرد رساندم و با فریاد اعتراض کردم.

همین فریاد ها کافی بود تا ماموری که نزدیک ما بود، بقیه همکارانش که چهار نفرشان لباس فرم سفید رنگ شهرداری و یکی از آن ها لباس فرم پلیس به تن داشتند را صدا کند و با هم به من حمله کردند.آنقدر کتکم زدند که نفهمیدم چه بلایی سرم آمده است، چشمانم سیاهی می رفت و هیچ کجا را نمی دیدم.

در همین هنگام یکی از آن ها که نسبت به بقیه جثه بزرگتری هم داشت، پشت یقه ام را گرفت و داخل مینی بوس انداخت اما این پایان ماجرا نبود و آن ها به داخل مینی بوس آمدند و دوباره به جانم افتادند و...وقتی به هوش آمدم، درد زیادی در همه جای بدنم احساس می کردم، به سختی نگاهی به ساعتم انداختم و فهمیدم حدود دو ساعت بیهوش بوده ام.

مینی بوس هنوز در حال حرکت بود و آن ها مشغول حرف زدن با هم بودند.همان موقع، آن مامور پلیس بالای سرم آمد و گفت یا تعهد بده تا آزادت کنیم یا اینکه تو را تحویل کلانتری می دهیم.

من هم که از تهدیدهای اوتعجب کرده بود گفتم خودم سرهنگ پلیس و بازنشسته ام و خواستم هرچه سریعتر به کلانتری برویم و ماجرا را با پلیس در میان بگذاریم.آن ها که متوجه به سنگ خوردن تیر تهدیدهایشان شدند، در خیابانی خلوت توقف کردند و با پرتاب کردن من به بیرون از مینی بوس، بلافاصله فرار کردند.

با وجود درد زیادی که درکمر و گردنم احساس می کردم و گیجی سرم که ناشی از بیهوشی ام بود، سرم را از روی زمین بلند کردم و توانستم شماره پلاک مینی بوس را بردارم؛ یک مینی بوس سفید رنگ با پلاک عمومی... 6ع41 که آرم سبزرنگ شهرداری روی آن نقش بسته بود.

توان بلند شدن از جایم را نداشتم، خیابان به نظرم آشنا می رسید؛ یکی از کوچه های فرعی خیابان شهید سخایی بود. درست جلوی در غربی ساختمان مرکزی یک بانک روی آسفالت افتاده بودم که نگهبان مهربان این بانک به کمکم آمد و با اورژانس تماس گرفت.