روزنامه مردمسالاری: حرف حساب: آن قديم‌ها، برق نبود. فانوس بود و چراغ زنبوري. آدم‌هاي قديم، عادت کرده بودند زمان خواب و بيداري‌شان را با طلوع و غروب خورشيد هماهنگ کنند. آن روزها آدم‌ها بي‌آنکه بدانند، با طبيعت، همگام بودند... خانه‌ها خشت و گلي بود، کمي‌ آن‌سوتر، رودخانه‌اي جاري بود. خروس براي خودش ابهتي داشت. سحرخيزي شيوه آدم‌ها بود و تماشاي طلوع آفتاب، کار هر روزشان!

کم‌کم برق آمد. فانوس‌ها اما به پستو نرفتند چون برق چند ساعت بود و بعد قطع مي‌شد.

کم‌کم همه جا کابل‌کشي شد و پاي سيم و کابل به خانه‌ها باز شد. تلويزيون‌ هم از راه رسيد و رنگ دنياي آدم‌ها را عوض کرد. ديگر کسي بعد از غروب آفتاب نمي‌خوابيد و صبح‌ها با صداي خروس از خواب بيدار نمي‌شد.

ديوارهاي خانه پر از سيم و کابل شد و هرچقدر تعداد اين کابل‌ها بيشتر مي‌شد، آدم‌ها از طبيعت، دورتر و دورتر مي‌شدند.

بدن ما اما هماهنگ با طبيعت، ساخته شده و به گونه‌اي طراحي شده که بايد در تبادل يوني- الکتروني با طبيعت باشد. کم‌کم اما با ورود اين همه سيم و کابل به خانه‌ها و جريان شاره‌ها در داخل آنها تبادلات يوني- الکتروني بدن، دستخوش تغيير شد.

اما کار به همين جا ختم نشد و پاي تلفن هم به اين دنياي جديد باز شد. با آمدن تلفن باز هم بر تعداد کابل‌ها افزوده شد و البته قبل از آن امواج راديويي هم‌پا به اين دنياي نوين گذاشته بودند.

شکل زندگي‌ها به سرعت تغيير کرد، شکل بيماري‌ها هم! بعد از آن«سرعت» به دنياي آرام و بي‌صداي آدميزاد پا گذاشت و ابزارش را با خود به همراه آورد. يکي از اين ابزارها، «موبايل» بود. موبايل که آمد، تحول نويني در دنياي ارتباطي ايجاد کرد، در برهم خوردن تبادلات يوني- الکتروني ‌بدن هم!

اوايل کسي نمي‌دانست که امواج و تشعشعات موبايل چقدر مي‌تواند براي بدن مضر باشد، تنها چيزي که فکر مردم را مشغول کرده بود، داشتن موبايل بود. بعدها دنياي «سرعت» با سرعت بيشتري وارد زندگي آدم‌ها شد و تاثيرات مثبت و منفي‌اش را هم با همان سرعت، بر زندگي‌ها گذاشت. زندگي‌ها از حالت ماشيني به اينترنتي تبديل شد و تبعات اين نوع زندگي بر بدن انسان‌ها، ظاهر شد.

کم‌کم خانه‌ها پر از سيم و کابل شدند و آدم‌ها در هاله‌اي از امواج روزگار گذراندند. ماهواره هم پديده‌اي بود براي خودش. وقتي آمد، ارتباطات را سرعت بخشيد. فاصله‌ها بي‌معني شد و مرزهاي جغرافيايي، از بين رفتند. البته اين تعريف فارغ از تعاريف سياسي ماهواره است! اين غول ارتباطي که وارد زندگي آدم‌ها شد، امواج ماهواره‌اي هم به ساير امواج کشنده اطراف آدم‌ها اضافه شد.

در دنياي نوين سرعت و اينترنت و ماهواره، رشد بيماري‌هاي عجيب و غريب، چنان سرسام‌آور شد که بشر پيشرفته اين روزگار را وادار کرد که دست‌ها را بالا بگيرد و تسليم شود.

«سرطان» آنچنان شايع شد که در هر فاميل، حداقل يک فرد مبتلا به سرطان به وجود آمد و کم‌کم توجه آدم‌ها به امواج جلب شد. آمار سقط جنين بالا رفت و تولد نوزادان عجيب و ناقص‌الخلقه افزايش يافت. مشکلات عصبي، افسردگي‌ها، ناآرامي‌ها، بي‌قراري‌ها، بي‌خوابي‌ها، استرس و اضطراب، زيبايي را از زندگي آدم‌ها گرفت.

در اين بين اما، ماهواره متهم اصلي شد، چراکه غير از امواج ماهواره‌اي، پديده‌اي ديگر رخ نمود به نام«امواج پارازيت»! اين امواج که به منظور همپوشاني امواج ماهواره‌اي ساير کشورها در کشور ما ايجاد مي‌شود، فارغ از مساله سياسي اما، اين امواج تبادلات يوني- الکتروني بدن را آنچنان بر هم مي‌ريزد که گاهي، از آستانه تحمل سلول‌هاي بدن فراتر مي‌رود و بدن را دچار بيماري‌هاي صعب‌العلاج و يالاعلاج مي‌کند.

پاي جان آدم‌ها که به ميان مي‌آيد، همه چيز اهميت خود را از دست مي‌دهد، چراکه ما به دنيا آمده‌ايم تا سالم زندگي کنيم. داشتن سلامت روحي و جسمي از بزرگترين نعمت‌هايي است که يک انسان در طول زندگي مي‌تواند از آن بهره‌مند شود. بدن ما امانتي است که موظفيم تا لحظه‌اي که زير خاک نرفته، از آن مراقبت کنيم و مسووليت‌ نگهداري از اين امانت بر عهده تک‌تک ماست. گاهي اما مساله فراتر از اين مي‌رود و مسووليت سلامتي يک جامعه بر دوش مسوولين آن جامعه مي‌افتد و اين مسووليت، بسيار سنگين است و کوتاهي در آن نزد خداوند مهربان، خطايي بزرگ خواهد بود.

آنچنان که خداوند در قرآن مي‌فرمايد: هرکس يک نفر را از مرگ نجات دهد، گويي جامعه‌اي را نجات داده است.